Σο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, τα βράδια του Σαββάτου, συντελείται έμπρακτα μια «χειρονομία», όπως συνηθίζει να λέει  ο Θάνος Μικρούτσικος. Συντελείται μια χειρονομία ως μουσικοπολιτική πράξη καθώς «η τέχνη δεν πρέπει να αντανακλά σαν τον καθρέφτη/ μα σαν φακός να μεγεθύνει» κατά τον Μαγιακόφσκι. Γι’ αυτό και η παράσταση των Μικρούτσικου - Θηβαίου - Πολυχρονίδη ξεκινά με αυτό ακριβώς το τραγούδι, το προοίμιο του ιστορικού «Εμπάργκο» (1982), γιατί στο Α΄μέρος του προγράμματος η τέχνη δεν αντανακλά απλώς την έμπνευση των δημιουργών ως καλλιτέχνημα, αλλά ξετυλίγεται ως μια πολιτική πρόταση με καλλιτεχνικό μανδύα. 

 

 

 

Γίνομαι πιο συγκεκριμένος. Ο Θάνος Μικρούτσικος κυκλοφόρησε πριν ελάχιστες μέρες τη νέα του μουσική εργασία με τον τίτλο: «Στην ομίχλη των καιρών» επιλέγοντας την πρωτοεμφανιζόμενη στο χώρο του τραγουδιού, αλλά με θεατρικό παρελθόν, Μαριάννα Πολυχρονίδη. Άλλος στη θέση του, με τα εβδομήντα και πλέον έργα της μουσικής παρακαταθήκης του, αλλά και τα εβδομήντα ηλικιακά του χρόνια, θα μπορούσε απλώς εδώ και πολύ καιρό να συντηρείται τρώγοντας από τα έτοιμα: διασκευές των παλαιών του έργων, συνεργασίες με πρωτοβάθμιους τραγουδιστές, εορτασμούς και τύμπανα -«μέρες Μικρούτσικου» κτλ.  εφευρίσκοντας αναρίθμητες αφορμές για επετείους. Αντί αυτών, βρίσκεται διαρκώς στο «δρόμο»,  ειδικά στα μνημονιακά χρόνια, με καινούριο πάντα υλικό και συνεργασίες -ακόμη και η περυσινή παράσταση για τον στοιχειωμένο του Καββαδία, στο Badminton, ήταν μια πρωτογενής και κοπιώδης πρόταση-.
 
mikroutsikos polixronidi
 

Επιλέγει μια νέα τραγουδίστρια και δουλεύει επί μήνες με τη φωνή της σε καινούριο υλικό, διαχωρίζοντας, όπως έκανε από την αρχή της καριέρας του σταθερά, την ήρα από το στάρι, σε επίπεδο επιλογής κειμένων (εδώ οι στίχοι των Αλκαίου, Ελευθερίου, Νικολακοπούλου και του νεαρού Δούκα).

Αποφασίζει να παρουσιάσει το μεγαλύτερο μέρος αυτής της νέας του εργασίας ως αυτόνομο πρόγραμμα σύμφωνα με τα πρότυπα άλλων εποχών και προτεραιοτήτων. Και συνεργάζεται επί σκηνής με έναν τραγουδοποιό, τον Χρήστο Θηβαίο, ο οποίος με τη σειρά του εξέδωσε πρόσφατα ένα αμιγώς πολιτικό έργο, ένα ολοκληρωμένο καλλιτεχνικό δημιούργημα, υψηλότατων απαιτήσεων, το «Σιδερένιο νησί», το μεγαλύτερο μέρος, επίσης, του οποίου παρουσιάζεται στο πρώτο μισό της παράστασης. 

 
thivaios
 
Ποιο, λοιπόν, είναι το άθροισμα όλων αυτών;
 

Ότι ανεξαρτήτως της υποκειμενικής προσέγγισης της τέχνης, αν αρέσει το νέο υλικό που παρουσιάζεται ή όχι, η κίνηση των Μικρούτσικου και Θηβαίου, ξεπερνά τα όρια του μουσικού θεάματος και γίνεται μια μουσική πράξη. Γιατί πράξη είναι να «ξεβολεύεις» για μιάμιση ώρα το κοινό σου από τα «οικεία»τραγούδια του  βλ. Μικρούτσικος και να παρουσιάζεις ζωντανά την πολιτική ποίησή σου που αφορά την εξέγερση των μεταλλωρύχων στη Σέριφο, τον Αύγουστο του 1916 βλ. Θηβαίος.

 

Γιατί πράξη είναι να διανθίζεις τα τραγούδια από το «Σιδερένιο νησί» (τα οποία, παρ’ όλες τις ευχαριστίες του Μικρούτσικου στον «Μελωδία», στο τέλος της παράστασης,  για τη ραδιοφωνική υποστήριξη στο δικό του νέο έργο, φαίνεται ότι δεν έχουν τον ελάχιστο χώρο σε κανέναν ιδιωτικό ραδιοφωνικό σταθμό) με αφηγήσεις της Πολυχρονίδη γύρω από την αιματηρή εξέγερση σαν να πρόκειται για μια παράσταση σε κάποιο θέατρο της δεκαετίας του ’70, ενώ βρίσκεσαι σε ένα χώρο μαζικής διασκέδασης ενώπιον ενός «πολυσυλλεκτικού» κοινού.

 

Γιατί πράξη είναι μια νέα ερμηνεύτρια να εμφανίζεται επί σκηνής με αφομοιωμένη τη τεχνοτροπία του συνθέτη της και όχι καθοδηγούμενη μονάχα από το ταλέντο ή το ένστικτό της. Στο κλείσιμο του πρώτου μέρους και σε όλο το δεύτερο τον πρώτο λόγο έχουν ορισμένες από τις δημοφιλείς αιχμές του δόρατος της δισκογραφίας των δυο καλλιτεχνών, παιγμένες από μιαν ολιγομελή και δεμένη ορχήστρα. Επικεφαλής, όπως πάντα, ο Θύμιος Παπαδόπουλος με τα πνευστά του, αλλά και ο Μάξιμος Δράκος στα πλήκτρα, ο Πέτρος Βαρθακούρης στο μπάσο, ο Καλλίστρατος Δρακόπουλος στα τύμπανα και βεβαίως ο Μικρούτσικος στο πιάνο. 

 

Συνοπτικά, στη σκηνή του Γυάλινου Μουσικού Θεάτρου, βλέπεις τον Θάνο Μικρούτσικο να αναφλέγεται αναζητώντας την αγάπη του κόσμου όχι σαν ματαιόδοξη εκμαίευση, αλλά ως μιαν ευτυχισμένη απόληξη μια βαθύτατης πορείας, τον Χρήστο Θηβαίο σε μια ξανακερδισμένη δημιουργική «σιωπή» με εξαιρετική ερμηνευτική απόδοση και τέλος τη Μαριάννα Πολυχρονίδη σε ένα «βάπτισμα πυρός», «σαν έτοιμη από καιρό». Κι όλα αυτά μέσα στη «σιδερένια ομίχλη» αυτού του ανέτοιμου καιρού.