Πόσες γυναίκες κατοικούν μέσα μου; αναρωτιέται η Μυρτώ Αλικάκη στο φινάλε της μουσικής παράστασης “Γυναίκες” που ανεβαίνει κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο. “Όλες εγώ” απαντάει η ίδια, “και εγώ” ακούγεται από δίπλα η φωνή της Φωτεινής Βελεσιώτου, “εγώ” αναφωνεί και η Αναστασία Μουτσάσου αλλά και η Μαρία, η Ελένη, η Κατερίνα, η Ισμήνη, η Δέσποινα. Το κοινό σε αυτή την τελευταία σκηνή δηλώνει παρόν. Δείχνει ότι έχει αντιληφθεί τι έχει παρακολουθήσει, έχει ταυτιστεί με την ηρωίδα έχει τραγουδήσει για εκείνη αλλά και τον εαυτό του.

 

Τρεις γυναίκες συνεχώς στη σκηνή, όλες μέρος μια ιστορίας. Τραγικής αλλά όχι και τόσο σπάνιας. Η Μυρτώ Αλικάκη ενσαρκώνει το κορίτσι της επαρχίας, που καταπιέζεται, βιάζεται, υποτιμάται. Ένα κορίτσι που θαυμάζει τη μάνα του και την αναζητά σε όλη του τη ζωή. Ένα κορίτσι που έγινε τελικά αυτό που όλοι περίμεναν, ένα τίποτα. Ή έτσι θέλει να νομίζει. Αν τελικά λυτρώνεται ή όχι θα το δείξει η ιστορία αλλά σίγουρα μέσα από το τραγούδι ημερεύει η ψυχή του. Και η Φωτεινή Βελεσιώτου με την Αναστασία Μουτσάτσου αναλαμβάνουν τέλεια αυτόν το ρόλο.

 

Η ιδέα για τις “Γυναίκες” ανήκει στην Μουτσάτσου, η οποία υπογράφει και το κείμενο της παράστασης. Πρόκειται για μια δεμένη δουλειά που λίγα λεπτά μετά την έναρξη της σε κάνει να ξεχάσεις ότι βλέπεις δύο τραγουδίστριες και μια ηθοποιό. Στη σκηνή διακρίνεις μόνο τρεις γυναίκες που σου λένε μια ιστορία. Η καθεμία από την δική της οπτική, η καθεμία με τις δικές της θύμησες, αλλά την ίδια ιστορία. Η Μυρτώ Αλικάκη είναι πιστεύω η μεγάλη κερδισμένη καθώς εξιστορεί άκρως δραματικά γεγονότα χωρίς υπερβολές και υστερίες αλλά με ψυχραιμία και καθαρό παίξιμο. Οι ερμηνεύτριες της παρέας δυναμικές και αποφασιστικές δίνουν το μουσικό τόνο και πλέκουν ιστορίες του χθες και του σήμερα με την πλοκή. Σε κάποια σημεία η χημεία τους είναι εμφανής, σε κάποια άλλα χάνεται για λίγο ίσως εξαιτίας της διαφορετικότητας των φωνών τους, αλλά σε γενικές γραμμές έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μια παράσταση που δεν κάνει κοιλιά και δεν σε αφήνει να χαλαρώσεις.

 

Όσον αφορά στα τραγούδια που ακούγονται καλύπτουν ένα πολύ μεγάλο εύρος της ελληνικής μουσικής, από τον Τσιτσάνη μέχρι τον Σιόλα και από τον Μανώλη Χιώτη μέχρι την Αφροδίτη Μάνου. Η αυλαία ανεβαίνει με την Φωτεινή Βελεσιώτου να κάνει μια εξαιρετική ερμηνεία στο “Καίγομαι” του Σταύρου Ξαρχάκου και την Αναστασία Μουτσάτσου να ερμηνεύει τις δικές της “Γυναίκες μόνες”. Ανάμεσα σε λόγια και σκέψεις που μας εκμυστηρεύεται η Αλικάκη ακούγονται “Τα Πέδιλα”  της Χαρούλας Αλεξίου σε μουσική Νίκου Αντύπα και στίχους Λίνας Νικολακοπούλου αλλά και το παραδοσιακό “Ανάθεμα τον αίτιο”. Και οι τρεις στη σκηνή με ποδιές μαγειρικής πετούν αλάτι στον αέρα στην πιο κινηματογραφική στιγμή της βραδιάς και τραγουδούν τις “Συνταγές Μαγειρικής” των Χαΐνηδων για να έρθουν οι “Μέλισσες” και τα “Διόδια”, που έκαναν το κοινό να τραγουδάει με πάθος.

 

Η πιο δυνατή στιγμή ήταν όμως η acapella ερμηνεία της Φωτεινής Βελεσιώτου στο “Μάνα μου μάνα” (Wa habibi), ένα παραδοσιακό Λιβανέζικο τραγούδι της Μεγάλης Παρασκευής στο οποίο έκανε μουσική προσαρμογή ο Χριστόδουλος Χάλαρης και έβαλε ελληνικούς στίχους ο Νίκος Γκάτσος. Ακολουθεί το “Με το καλοκαίρι μάλωσα” της Αφροδίτης Μάνου σε μουσική Νίκου Πορτοκάλογλου, “Τα κλειδιά” του Θοδωρή Κοτονιά αλλά και δύο κομμάτια από τον δίσκο “Γυναίκες” του συνθέτη Μιχάλη Νικολούδη, στον οποίο τα περισσότερα τραγούδια ερμηνεύει η Φωτεινή Βελεσιώτου. Στο πιο λαϊκό κομμάτι της βραδιάς δεν λείπει ο Χιώτης, ο Τσιτσάνης και ο Καλδάρας ενώ η Μυρτώ Αλικάκη σε ρόλο “Παλιοκατίνας” ερμηνεύει θεατρικά ανάμεσα στο κοινό την επιτυχία της Αφροδίτης Μάνου και κερδίζει το χειροκρότημα.

 

Αν στο τέλος η ηρωίδα ρίχνει ή όχι βιτριόλι θα το μάθετε μόνο αν κατηφορίσετε μέχρι το Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, αλλά το σίγουρο είναι ότι αυτή η συνύπαρξη έχει γερά θεμέλια και φαίνεται να έχει και επιτυχία.