Η τελευταία μέρα του συναυλιακού Glastonbury δεν ξεκίνησε με τις καλύτερες προδιαγραφές. Από νωρίς το μεσημέρι αρκετός κόσμος ξεκίνησε να μαζεύει τις σκηνές του και να αναχωρεί από τον χώρο του φεστιβάλ, η βροχή δυσκόλεψε ακόμα περισσότερο την μετακίνησή μας και τίποτα δεν προμήνυε ότι επρόκειτο να ακολουθήσει η πιο δυνατή βραδιά του φετινού φεστιβάλ.

 

Το βράδυ της Κυριακής οι Coldplay το έκλεισαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο σε μια εμφάνιση που θα θυμόμαστε καιρό. Το κείμενο που διαβάζετε γράφτηκε σε μικρό κόκκινο τετράδιο, το βράδυ της Κυριακής μέσα στη σκηνή, με το φως από τα βραχιολάκια που μοίρασαν οι Coldplay πριν από την εμφάνισή τους.


Πυροτεχνήματα, χρώματα, φωτάκια, κομφετί και εντυπωσιακά εφέ, έστησαν την πιο μαγική στιγμή του φετινού Glastonbury. Η εμφάνισή τους στην Πυραμίδα ξεκίνησε με το λόγο του Charlie Chaplin στο The Great Dictator, ενώ στην πορεία τίμησαν τη μνήμη του Mohamed Ali, του David Bowie και των Viola Beach, μιας μπάντας που σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στην αρχή της χρονιάς.

 

Οι Coldplay δεν έπαιξαν ένα ακόμη live αλλά έδωσαν μια ολόκληρη παράσταση, την οποία είχαν μελετήσει μέχρι και στην τελευταία της λεπτομέρεια. Κορυφαία ήταν η στιγμή που ανέβηκε στη σκηνή ο Barry Gibb, o τραγουδιστής των Bee Gees τραγουδώντας το Staying Alive μαζί με τους Coldplay, ενώ στο κοινό δεν υπήρχε κανένας να μην χορεύει.

 

Οι εκπλήξεις της βραδιάς δεν τελείωσαν εκεί καθώς λίγο πριν το τέλος της συναυλίας εμφανίστηκε και ο διοργανωτής του Glastonbury Festival Michael Eavis και τραγούδησε το My Way.

 

 

Ήταν η πιο ταιριαστή μπάντα στο κοινό, στο "χρώμα" και στη λογική του φεστιβάλ, παρέσυρε τον κόσμο σε ένα ατελείωτο καλοκαιρινό πάρτι στη λάσπη. Εκείνο που αντιλαμβάνεται κανείς από την εμφάνισή τους είναι ότι εάν πας σε live τους δύο πράγματα θα συμβούν σίγουρα: Θα διασκεδάσεις και θα βλέπεις τον κόσμο γύρω σου να χαμογελάει.

 

Κι ενώ ο κόσμος κατευθυνόταν προς την Πυραμίδα, για να δει τον Beck, που έπαιζε πριν από τους Coldplay, στο Other Stage είχε ξεκινήσει το live της PJ Harvey. Μαζί με τη δυναμική της μπάντα ανέβηκαν στη σκηνή παίζοντας τραγούδια από το νέο της άλμπουμ. Η μυστηριακή ατμόσφαιρα που δημιουργεί και η νέα της δουλειά, αποτελούν μια ξεκάθαρη δήλωση της ίδιας, η οποία φαίνεται να έχει επηρεαστεί αρκετά από τα γεγονότα που συμβαίνουν στην Ευρώπη τον τελευταίο καιρό.

 

Καθώς το line up της τελευταίας μέρας δεν είχε πολλά ενδιαφέροντα ονόματα κατευθυνθήκαμε νωρίτερα προς το Park Stage, όπου παρακολουθήσαμε ένα μέρος από το live της Saint Etienne με λίγο κόσμο. Το Park είναι ένας ξεχωριστός χώρος από το υπόλοιπο φεστιβάλ. Ένα μικρό χωριό μέσα στο Glastonbury από το λόφο του οποίου μπορείς να τρομάξεις ελεύθερα από την έκταση του χώρου του φεστιβάλ και να δεις την απίστευτη θέα από ψηλά.

Το ίδιο πρωί φτάσαμε μέχρι την Πυραμίδα όπου είδαμε την εμφάνιση των Caravan Palace, μια electro-swing μπάντα από τη Γαλλία, που παρά το ότι ήταν αρκετά νωρίς και δεν ήταν η πιο ταιριαστή επιλογή για το φεςτιβάλ, κατάφερε να κερδίσει τον κόσμο και να τον παρασύρει σε ένα πρωινό swing party.

 

Αυτές οι τρεις μέρες που μείναμε στο φεστιβάλ ήταν δύσκολες και ιδιαίτερα κουραστικές, με ελάχιστο ύπνο, πολύ περπάτημα και ατελείωτες εκτάσεις με λάσπη.

 

Παρά τις αντίξοες συνθήκες όμως, το Glastonbury μας απέδειξε γιατί είναι δικαίως το μεγαλύτερο και μακροβιότερο φεστιβάλ σε ολόκληρη την Ευρώπη – αν και σιγά σιγά μάλλον θα πρέπει να ψάξουμε το μεγαλύτερο και μακροβιότερο φεστιβάλ της Ευρώπης αλλού, αφού η Αγγλία ψήφισε να μην είναι μέλος της...