Οι «Τρίτες παράλληλες» ήταν μια εξαιρετική σειρά πρωτότυπων μουσικών παραστάσεων στο θέατρο Πόρτα (με καλλιτεχνικό διευθυντή τον Κορνήλιο Σελαμσή), που έκλεισε με τις δύο sold out εμφανίσεις της Νατάσσας Μποφίλιου. Όπως κάθε φορά έτσι και εδώ έγινε ένας μικρός πρόλογος για το τι θα δούμε. Τραγούδια εκτελεσμένα με ένα πιάνο και μία φωνή, στην πιο απλή τους μορφή. Τραγούδια παλιά, τραγούδια πιο παλιά και μερικά πιο καινούρια.

 

Όπως η λέξη «παράλληλες» ταίριαξε με το «Τρίτες» έτσι ταιριάζει και με τις παραστάσεις της ερμηνεύτριας όλα αυτά τα χρόνια εκτός των καθιερωμένων εμφανίσεών της. (βλ. συναυλίες με Ξαρχάκο, Μικρή Επίδαυρος, Μαρκόπουλος κλπ). Παραστάσεις που κρατούν μια ισορροπία. Τόσο εξωτερική όσο και εσωτερική από τον θόρυβο και την πολυκοσμία των νυχτερινών μαγαζιών. Η ευφυής επιλογή για μία -κατά κάποιο τρόπο- αποσυμπίεση από την ενεργειακή απαιτητικότητα των μεγάλων χώρων λειτουργεί πιθανώς ως ένα προσωπικό ψυχικό ξεσκόνισμα, που ανανεώνει τα αισθηματικά αποθέματα για τη συνέχεια. Εν προκειμένω την καλοκαιρινή περιοδεία.  

 

Το πρόγραμμα

Χωρίς διάλειμμα, χωρίς λόγια, χωρίς παύσεις, χωρίς κάτι να αποσπά την προσοχή από τα τραγούδια, επί περίπου μιάμιση ώρα έκανε μία μεγάλη και απαιτητική διαδρομή ξεκινώντας από τους στίχους της Σαπφούς σε μουσική Δημήτρη Παπαδημητρίου με τελικό προορισμό την ψυχή του καθένα στην οποία έφτασε με το δικό της (μικρασιάτικο) «Τρεχαντιράκι». Έτσι, αρχικά «ήρθε και τρύπωσε ο Ερμής», μετά περάσαμε από το πέλαγο που ήταν βαθύ, «Το μινόρε της αυγής», « Ένα τραγούδια απ’ τ’ Αλγέρι», «Κάνε λιγάκι υπομονή» και μέσα σε αυτά η «Η σωτηρία της ψυχής», «Μαργαρίτα Μαγιοπούλα» και άλλα...

 

Πότε ευθυτενής στην καρέκλα, πότε σκυμμένη μπροστά κοιτώντας κάτω -σαν να απευθύνεται σε κάποιον που δεν ήταν εκεί-,πότε με την πλάτη πίσω, περιφερόταν ξυπόλητη στις ρεπερτοριακές της προεκτάσεις χωρίς να σηκωθεί ποτέ από την καρέκλα.


Αργότερα, αναφορά στον Σαββόπουλο από το «Περιβόλι του τρελού» («Είδα την Άννα κάποτε»), «Κορίτσια της συγγνώμης» των Κατσιμιχαίων, «ο Βασιλιάς κι εγώ» της Αφροδίτης Μάνου και το μοναδικό δικό της που ακούστηκε «Εγώ μεγάλωνα για σένα» αν εξαιρέσουμε το πολύ όμορφο και αδισκογράφητο ακόμα «Επινίκιο» σε μουσική Άγγελου Τριανταφύλου και στίχους Γεράσιμου Ευαγγελάτου

 

Τελικά...

Ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος σταθερά «πίσω από τις κάμερες» έχει την επιμέλεια του προγράμματος και την κατευθύνει σε ένα δικό του πλανήτη πάνω στον οποίο η Μποφίλιου μπορεί να περπατήσει με άνεση και να βρει αμέσως νερό σε όποιο σημείο αυτό υπάρχει. Ο Άγγελος Τριανταφύλλου συνοδευτικός, απλός και λιτός ήταν ενταγμένος στο κλίμα της παράστασης. Χωρίς φλυαρίες, χωρίς διάθεση εντυπωσιασμού, χωρίς πρωταγωνιστικό ρόλο.

 

Αλήθεια ποιος θα τραγούδαγε το «Ήταν ένα μικρό καράβι» (διαβάστε περισσότερα για την μακάβρια κανιβαλική ιστορία του παιδικού τραγουδιού εδώ) χωρίς να είναι παιδική γιορτή ή το «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά», χωρίς να είναι εθνική εορτή ή αφιέρωμα στη Βέμπο, (πρώτα ερμήνευσε τη Ζεχρά πάνω στην μελωδία της οποίας γράφτηκε το τραγούδι του πατριωτικού μετώπου) και να μην είναι γραφικό.

 

Στο ανκρόρ για δεύτερη φορά «Ο ταχυδρόμος πέθανε». Αυτό, μας είπε, ήταν το τραγούδι που ερμήνευσε όταν πήγε στον Γεράσιμο Ευαγγελάτο να την ακούσει. Εκείνος 21, εκείνη 19. Και παρότι πέθανε το νεαρό ταχυδρόμο δύο φορές, ανάστησε κάτι μέσα μας και καθένας πήρε τα ανεπίδοτα γράμματά του για την επόμενη συνάντηση με τις ξυπόλητες αφηγήσεις της.

 

Υ.Γ.: Κάποια στιγμή θα μιλήσουμε αναλυτικά για τη θεατρική συνθήκη, που επιλέγουν όλο και περισσότεροι της μουσικής, όχι λόγω χαμηλότερου ΦΠΑ. (περισσότερα εδώ)