Παρά τον χώρο πραγματοποίησης της η συναυλία αυτή εντασσόταν στο όχι απλά multimedia αλλά και ιδιαίτερα σύνθετο Hypnos project της Στέγης Ιδρύματος Ωνάση που θα διαρκέσει για περίπου δύο μήνες. Όσο για το γαλλικό κουαρτέτο εγχόρδων Diotima αναμφίβολα είναι ένα από τα δύο ή τρία κορυφαία ανάλογα που υπάρχουν όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και διεθνώς αυτή την στιγμή. Και το απέδειξαν ακόμα μια φορά με αυτή την εμφάνιση τους και δίχως καν να το προσπαθήσουν....

 

Αυτό ήταν ορατό ήδη από το ξεκίνημα με το «Métamorphoses Nocturnes» του Ούγγρου György Ligeti, μια ωραία στιγμή του πρώιμου μοντερνισμού. Έγινε όμως ακόμα περισσότερο με το «Ainsi la nuit» του Γάλλου Henri Dutilleux, ενός έργου που μπορεί μεν να διαθέτει εντυπωσιακούς «διαλόγους» ανάμεσα στα δύο βιολιά και τη βιόλα και το βιολοντσέλο αλλά κατά τη γνώμη μου είναι μάλλον άχαρο, στερείται αληθινής ουσίας και πάντως είναι κατώτερο από όσο το θεωρούν πολλοί.

 

Είτε συμφωνεί κανείς μαζί μου είτε όχι όμως όλοι αποζημιωθήκαμε και με το παραπάνω με το δεύτερο μέρος της συναυλίας, μετά το διάλειμμα. Γραμμένο το τελευταίο έτος του δεκάτου ενάτου αιώνα το «Verklärte Nacht op.4» του Arnold Schönberg είναι ένα έργο προγραμματικής μουσικής βασισμένο σε ποίημα του R. Dehmel αλλά δίχως να χρησιμοποιεί καθόλου τον λόγο.   

 

Σύνθεση αρκετά μεγάλης διάρκειας και ακόμα μεγαλύτερης πνοής δείχνει όχι μόνο το πόσο πολύ κατείχε το τονικό σύστημα ο ιδρυτής του σειραϊσμού αλλά και το πόσο καλά γνώριζε να το αξιοποιεί, κατά τη γνώμη πολλών – μαζί και δική μου – άλλωστε αυτό ακριβώς τον βοήθησε να θεμελιώσει τόσο στέρεα το δωδεκαφθογγικό. Γεμάτο από μελωδικότατα θέματα, μερικά από αυτά αληθινά πανέμορφα, αποδόθηκε εκπληκτικά από τους Diotima, ενισχυμένους για την περίσταση από τους – επίσης εξαίρετους και ούτε στο ελάχιστο κατώτερους τους – Χαρά Σειρά στη δεύτερη βιόλα και Βασίλη Λύκο στο δεύτερο βιολοντσέλο. Απολύτως δικαιολογημένα λοιπόν και οι έξι πλέον σολίστ απέσπασαν το ιδιαίτερα παρατεταμένο και θερμό χειροκρότημα των όχι πάρα πολλών θεατών μετά το φινάλε του.