Η συναυλία του Αλκίνοου Ιωαννίδη στον Κήπο του Μεγάρου ήταν ο τελευταίος σταθμός της καλοκαιρινής περιοδείας του με τίτλο «Μικρή βαλίτσα», κουβαλώντας μέσα σ’ αυτή τα τραγούδια που αγαπάει – δικά του και μη - ιδωμένα μέσα από ένα νέο μουσικό πρίσμα∙ χάρισμα ενός μουσικού πραγματικού που επιδιώκει αενάως να εξελίσσεται.

 

Έτσι, σε ένα Κήπο που ήταν ασφυκτικά γεμάτος από νωρίς – η συναυλία ήταν soldoutαπό το μεσημέρι της ίδιας μέρας – ο Αλκίνοος εμφανίστηκε χωρίς καθυστέρηση με τους συνοδοιπόρους μουσικούς, τους οποίους παρουσίασε σχεδόν από την αρχή της συναυλίας, αντιθέτως απ’ ότι είθισται. Με τον Δημήτρη Τσεκούρα στο κοντραμπάσο, τον Φώτη Σιώτα στο βιολί, τον Μανόλη Πάππο στο τρίχορδο μπουζούκι και λαούτο, τον Γιώργο Καλούδη στο τσέλο και την κρητική λύρα και τον ίδιο στη φωνή, κιθάρα και ούτι, επαναπροσδιορίζοντας εκ των πραγμάτων τον ήχο, την ατμόσφαιρα και το στήσιμο της συναυλίας.

 

Το πρόγραμμα περιελάμβανε ένα συνδυασμό δικών του και άλλων αγαπημένων του τραγουδιών, σε νέες ενορχηστρώσεις που τα μεταμόρφωναν, κάτι που με ενθουσίασε. Τον απολαύσαμε στην Παράκληση, στον αγαπημένο Προσκυνητή, στον γεμάτο ένταση Καθρέφτη, στο μελωδικό Όσα η αγάπη ονειρεύεται, στο ορμητικό Με τόσα ψέματα, στο Όνειρο ήτανε, στο Ζηλεύει η νύχτα του Ορφέα Περίδη, στο Αδιέξοδο, το ρυθμικό Ο κόσμος που αλλάζει, στην ομώνυμη Μικρή βαλίτσα, στο ευαίσθητο Θα ‘μαι κοντά σου, στη μελοποιημένη από τον ίδιο Χατζηδακειάδα, στο ρεμπέτικο Τα ζηλιάρικά σου μάτια, στον πρόσφατο Τιμονιέρη, στην παρλάτα της Πατρίδας,  στο επαναστατικό Διότι δεν συνεμορφώθην, στο παραδοσιακό Θέε μου μεγαλοδύναμε,  στο παλιό αγαπημένο Δεν μπορώ και στο κυπριακό αγαπημένο, Τριανταφυλλένη.

 

Σίγουρα πρόκειται για ένα θέαμα που δεν είναι για άμεση κατανάλωση, αλλά για ακροατές πραγματικούς που εμβαθύνουν στα λόγια και τη μουσική των τραγουδιών του. Ωστόσο, η αίσθηση μου ήταν ότι ο Κήπος των 4.000 συγκέντρωσε ανθρώπους που ενδεχομένως είχαν άλλες προσδοκίες από τη συναυλία αυτή ή απλά δεν συνδέθηκαν με τον τραγουδιστή τόσο ώστε να τους κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον σ’ όλη τη διάρκεια των δύο ωρών που διήρκησε. Γι’ αυτό και, πέρα από το φινάλε που είδαμε στο Δεν μπορώ να σηκώνεται όρθιος ο κόσμος, δεν υπήρχε ιδιαίτερη κλιμάκωση και ενθουσιασμός.

 

Έτσι όταν τέλειωσε η συναυλία το χειροκρότημα ήταν χλιαρό από αυτούς πουδεν κατάλαβαν τη σημασία της, αλλά παρ’ όλ’ αυτά είχαμε την τύχη να  ακούσουμε στο encore τον Αλκίνοο να τραγουδάει acapella ένα κυπριακό νανούρισμα αντί για αποχαιρετισμό…