O Γιάννης Χαρούλης φέτος επέλεξε για πρώτη φορά να κάνει σειρά παραστάσεων σε έναν μεγάλο χώρο που δεν χαρακτηρίζεται ως μουσική σκηνή (είχε παίξει και στον Βοτανικό αλλά για 3 εμφανίσεις με συναυλιακό στήσιμο). Εδώ μιλάμε πια για εμφανίσεις σε μαγαζί με ό,τι αυτό συνεπάγεται... Στην ερώτηση της επόμενης ημέρας: “Ήταν καλός ο Χαρούλης;” δεν σου έχει αφήσει πολλά περιθώρια διαφορετικής απάντησης από το “Ναι”. Είναι ένα πρόγραμμα που δεν μπορείς να του βρεις πολλά “στραβά”.

 

Τα νέα στοιχεία στις εμφανίσεις του είναι η μονιμοποίηση, όπως φαίνεται, στην μπάντα, του Λευτέρη Ανδριώτη στη Λύρα ενώ έχουν προστεθεί οι νέοι -στο σχήμα- Μιχάλης Καλκάνης – Κοντραμπάσο και ο Θανάσης Τζίνγκοβιτς - κιθάρα, σε αντικατάσταση των προηγούμενων μουσικών (Παραμένουν ο Πάνος Τόλιος - Τυμπανα, Κωνσταντης Πιστιόλης -Πνευστά). Μεταξύ τους βέβαια για να δέσουν μάλλον χρειάζεται λίγος χρόνος ακόμα... Αν θέλεις δε να βρεις τα ονόματά τους θα πρέπει να ψάξεις πολύ, αφού δεν υπάρχουν πουθενά!

 

Τις ενορχηστρώσεις σίγουρα δεν τις λες τολμηρές, αλλά το πλατύ, πλέον, κοινό του νομίζω ότι δεν προβληματίζεται ιδιαίτερα για αυτό, αφού ο Χαρούλης του δίνει αυτό που θέλει να ακούσει. Για αυτό μάλλον το ρεπερτόριο, εκτός από 2-3 τραγούδια (του Ορφέα Περίδη, και των Χειμερινών Κολυμβητών το Πολλαπλό σου είδωλλo, Το μπαλκόνι από τα 12 τραγούδια του Λόρκα ), είναι το γνωστό κι αγαπημένο. (Ακροβάτης, Τίγρη, Δεν λες κουβέντα κλπ εκτός από τα δικά του...). Κατά πόσο βέβαια ταιριάζουν κάποια κομμάτια όπως το Σκουλαρίκι και ο Αύγουστος του Παπάζογλου μέσα σε ένα τέτοιο χώρο είναι θέμα προς συζήτηση, ενώ δεν χωρά πολύ συζήτηση για το νέο, ακυκλοφόρητο ακόμα, τραγούδι “Μάης” σε μουσική του Μίνου Μάτσα και στίχους της Ελένης Φωτάκη που είναι εξαιρετικό!

 

Δυναμικός, ορεξάτος, χαμογελαστός και επικοινωνιακός, όπως συνήθως τα τελευταία χρόνια, σε κερδίζει με την πηγαία αθωότητα που εκπέμπει πάνω από τη σκηνή και αυτό είναι το σημαντικότερό του ατού, που κάνει τελικά τον κόσμο να περνάει καλά.

 

Πάντως, κάθε βράδυ πιθανότατα να ακούγονται και κάποια άλλα κομμάτια “εκτός λίστας”, κάτι που ίσως κάνει τις εμφανίσεις ακόμα πιο ενδιαφέρουσες.

 

Τέλος, αυτό που θα μπορούσε να περιγράψει καλύτερα το καλλιτεχνικό του στίγμα αυτή τη στιγμή είναι τα δικά του λόγια από τη συνέντευξη που έδωσε στον συνάδελφο Νίκο Βουλαλά στον Αθηνόραμα  “Αν με κόψεις στα δύο, στο τότε και το τώρα, θα μπορούσα να είμαι δύο άνθρωποι. Αλλά για μένα αυτή η πορεία είναι μια γραμμή, ένας δρόμος, ένα ταξίδι, μία πρόθεση. Αν θυμηθώ την πρόθεση που είχα­ στην αρχή και μετά το πέρασμα των χρόνων, είναι η ίδια και αυτό με κάνει να έχω ελπίδα.”

 

Υ.Γ.: Πάντα οι βραδιές τύπου πρόβα τζενεράλε, στις οποίες είθισται να προσκαλούνται και οι δημοσιογράφοι, έχουν μία αμηχανία και είναι δύσκολο να βγάλεις πιο ασφαλή συμπεράσματα για το πρόγραμμα... Χαιρετούρες, γνωστά πρόσωπα, φωτογράφοι και ακροατές που έχουν κερδίσει προσκλήσεις δεν είναι το καλύτερο περιβάλλον για να “τα δώσει όλα” αυτός που είναι πάνω στη σκηνή, παρότι έχουν και τα καλά τους αυτές οι βραδιές όπως το τραγούδι που αφιέρωσε στην Φαραντούρη (το ακούτε παρακάτω) και ο "Ακροβάτης" που ακούστηκε παρέα με τον Πασχαλίδη...