Χάρη στην περσινή του επιτυχημένη εμφάνιση, ο Ludovico Einaudi αποφάσισε και φέτος να επισκεφτεί τη χώρα μας και μάλιστα αυτή τη φορά να μας χαρίσει μια υπαίθρια συναυλία σε ένα από τα πιο όμορφα μέρη της Αθήνας. Δεδομένου ότι η συναυλία ήταν sold out μέρες πριν, το Ηρώδειο ήταν γεμάτο ασφυκτικά όταν ο Ludovico Einaudi ανέβηκε στη σκηνή μαζί με τους έξι μουσικούς του.

 

Ξεκινώντας με λίγες νότες στο πιάνο, ο συνθέτης δημιούργησε ένα διαφορετικό ηχητικό περιβάλλον από αυτά που έχουμε συνηθίσει να ακούμε στις καλοκαιρινές - φθινοπωρινές αττικές συναυλίες. Έντονα επηρεασμένος από τον μινιμαλισμό, αλλά και από ποικίλα άλλα μουσικά ρεύματα, ο Einaudi καταφέρνει να στήνει 10λεπτες συνθέσεις πάνω σε ένα θέμα με 3 έως 6 νότες που το παραλλάσσει  και το περνά από όλα του τα όργανα, ένα προς ένα, συνήθως σε διάλογο με το πιάνο. Οι φωτισμοί που συνόδευαν τα κομμάτια βοηθούσαν ακόμα κι ένα λιγότερο έμπειρο ακροατή να κατανοήσει τη δομή τους και σε ποιο όργανο βρίσκεται το θέμα, λειτουργώντας βοηθητικά, ενώ άλλες φορές απλά ενίσχυαν την αίσθηση της έκφρασης ή της έντασης.

 

Ακούσαμε το πολύ οικείο στα ελληνικά αυτιά θέμα της διαφήμισης της Vodafone, Walk, αλλά και πολλά γνωστά και άγνωστα από τους δίσκους του, όπως το Nuvole Blanche, Fly, Unamattina, Timelapse, Life, Experience, Andare και άλλα.

 

Ο μουσικός κόσμος του Einaudi μας έδωσε την ευκαιρία να περιπλανηθούμε σε συναισθήματα, να δώσουμε σημασία σε ηχοχρώματα και δυναμικές, να προσέξουμε λεπτομέρειες που σε άλλα μουσικά είδη πολλές φορές χάνουμε. Εδώ, η απουσία φωνής και στίχων έδωσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στις μελωδίες, αλλά και στα μουσικά όργανα που τις δημιουργούσαν.

Πέρα από τον ίδιο τον Einaudi στο πιάνο, τον συνόδευαν 6 μουσικοί, ένας στο βιολοντσέλλο, ένας σε βιολοντσέλλο φυσικό και ηλεκτρικό, ένας στην κιθάρα/λαούτο/μπουζούκι/βιολί, ένας στο synthesizer/κονσόλα/μπάσο, ένας στην ηλεκτρική κιθάρα/mbira και ένας στο τύμπανο/ντέφι/μεταλλόφωνο και σε όλους τους θαυμάσαμε το τεχνικό τους επίπεδο, αλλά και την προσοχή στην λεπτομέρεια, με αποτέλεσμα να δημιουργούν ένα σύνολο ομοιογενές.

 

 Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στον ήχο της βραδιάς, καθώς με κρυστάλλινη καθαρότητα έφτανε στα αυτιά των ακροατών, τόσο στις χαμηλότερες, όσο και στις ψηλότερες κερκίδες. Κάθε νότα που παιζόταν στο πιάνο ή στο βιολοντσέλλο, κάθε χτύπημα του τυμπάνου ένιωθες ότι παιζόταν ολοκάθαρα δίπλα σου ή ότι ακουγόταν από ψηφιακό δίσκο! Ένα μπράβο στον ηχολήπτη και στην παραγωγή!