Η αλήθεια είναι πως είναι λίγο δύσκολο να είμαι αντικειμενική με τον Φοίβο Δεληβοριά. Θυμάμαι ακόμα την στιγμή εκείνη που κρατούσα στα χέρια μου το βινύλιο της Παρέλασης. Παιδί αυτός, παιδιά κι εμείς νιώθω σαν να μεγαλώσαμε μαζί, σαν να διανύσαμε από απόσταση, αλλά επί της ουσίας δίπλα –δίπλα όλα αυτά τα χρόνια.

 

Γι’ αυτό και η χαρά μου ήταν μεγάλη όταν μπαίνοντας στον Κήπο του Μεγάρου γύρω στις 9 το βράδυ της Παρασκευής 5 Σεπτεμβρίου τον βρήκα ασφυκτικά γεμάτο από ένα πολύχρωμο και ενθουσιώδες κοινό κάθε ηλικίας. Η «Αρμένικη Βίζιτα» (άλλος ένας ευφάνταστος τίτλος παράστασης) βρισκόταν σε μια ευτυχισμένη στιγμή!

 

Στην σκηνή ο Φοίβος μαζί με την εξαιρετική τετραμελή του μπάντα (Κώστας Παντέλης κιθάρες, Κωστής Χριστοδούλου πλήκτρα, Σταμάτης Σταματάκης μπάσο, Σωτήρης Ντούβας τύμπανα) έχει ήδη ξεκινήσει να τραγουδά, ν’ αφηγείται τις ιστορίες και σχεδόν να τις «ζει» επί σκηνής με τον δικό του μοναδικό άκρως επικοινωνιακό και άμεσο τρόπο.

 

Το πρόγραμμα έχει δομηθεί έξυπνα με τα παλιά τραγούδια να μπλέκονται με τα νέα και μαζί με τις θρυλικές πλέον διηγήσεις του Φοίβου για τον τρόπο που γράφτηκαν. Νομίζω ότι τις ιστορίες που διηγείται ο Δεληβοριάς ανάμεσα στα τραγούδια κι αν δεν υπήρχαν θα έπρεπε να τις εφεύρει!

 

Πως γράφτηκε η γυναίκα του Πατώκου στα Κύθηρα, το θρυλικό party στην Βουλιαγμένη του Λ.Κηλαηδόνη που δεν άφησαν τον μικρό Φοίβο να πάει συνόδευσε το Ένα γουρούνι λιγότερο και μετά ο ανέκδοτος Μπάσταρδος γιός κι όλα όσα δεν ζήσαμε στους στίχους του, η Ερημιά στην Καλλιθέα και τα τραγούδια που σημείωνε στο περιθώριο των παιδικών τετραδίων.

 

Το σύνθημα για να ξεκινήσει το πάρτυ δίνεται με το Αυτή που περνάει (όλος ό κόσμος όρθιος), Εκείνη, Θέλω να σε ξεπεράσω και μετά όλοι μαζί μια παρέα κλείνουμε το μάτι πονηρά στις παιδικές, ανέμελες -και λίγο γραφικές- στιγμές μας τότε που χορεύαμε τα παπάκια και ακομπλεξάριστα συνεχίζουμε με την Ντισκοτέκ και την Ευλαμπία.

 

Όλα τα σύμβολα από την μυθολογία του Φοίβου είναι εδώ: η δεκαετία του ’80 (Γκάλης, Σταλόνε, Γαρδέλης) οι ήρωες των παλιών ελληνικών ταινιών, τα μυθικά πρόσωπα της δεκαετίας του ’60. Τον έχουν πει λυρικό, ρομαντικό, πικρό, απολαυστικό χιουμορίστα, μπαλανταδόρο, ποιητή, παραμυθά, συνεχιστή του Σαββόπουλου και πολλά ακόμα. Είναι όλα αυτά, είναι ο σεναριογράφος των στιγμών της ζωής μας όταν εμείς δεν το ξέρουμε («μα αυτό το έχω ζήσει..») είναι ίσως ο καλύτερος της γενιάς μας και είναι ακόμα ένα παιδί που αναζητά την αθωότητα… με την ενήλικη γνώση ότι ίσως και να μην υπάρχει πια.

 

Κι όταν η βραδιά φτάνει στο τέλος και μπαίνουμε όλοι στο «καταφύγιο» που έφτιαξε για μας και χαμηλόφωνα σχεδόν ακουστικά τραγουδάμε «Κάθε Σεπτέμβρη θα γεμίζουν όλα φως…» τα παιδικά μας όνειρα είναι ακόμα εδώ..