stauros_xarxakos1Ξεκάθαρα και απερίφραστα. Οι εμφανίσεις του Σταύρου Ξαρχάκου, φέτος τον χειμώνα στο Gazarte, ήταν ό,τι σπουδαιότερο είχε να μας παρουσιάσει η νυχτερινή Αθήνα. Και μπορεί ο ανταγωνισμός να μην ήταν σπουδαίος, η αυταξία όμως αυτών των παραστάσεων ήταν τεράστια.

Στον τελευταίο κύκλο, ο Σταύρος Ξαρχάκος μαζί με την ΚΟΕΜ, κάλεσε τον Γιάννη Παλαμίδα, τη Μάρθα Φριντζήλα και την Ηρώ Σαΐα για να ερμηνεύσουν τον Μεγάλο Ερωτικό στο πρώτο μέρος και μια επιλογή από κομμάτια του Χατζιδάκι στο δεύτερο. Οι ενορχηστρώσεις για άλλη μια φορά υποδειγματικές. Σπουδή στην ουσία της μελωδία και στην ακρίβεια της έκφρασης του συναισθήματος.
Ο Ξαρχάκος όμως είναι και κάτι ακόμα που τείνουμε να το ξεχάσουμε. Είναι ένας σπουδαίος δάσκαλος που μπορεί να πάρει στα χέρια του έναν τραγουδιστή και να τον πλάσει, να τον υποτάξει και να τον μετατρέψει σε όργανο παλλόμενο. Δεν είναι θεός αλλά θαύματα κάνει. Στον τελευταίο αυτό κύκλο είχε ίσως τους πιο αταίριαστους, φαινομενικά, ερμηνευτές.

 

Στον Μεγάλο Ερωτικό ο Γιάννης Παλαμίδας ήταν λυρικός, τρυφερός και σε σημεία θεατρικός χωρίς να καταφύγει ούτε στιγμή στις ευκολίες του και στους λαρυγγισμούς του. Έδωσε μια προσωπική ερμηνευτική διάσταση στο μέρος του Ψαριανού κάνοντάς μας να ξεχάσουμε προς στιγμήν τις πρώτες εκτελέσεις. Η Φριντζήλα και η Σαΐα μοιράστηκαν τα κομμάτια της Νταντωνάκη. Αερικό η Σαΐα, βαθιά γειωμένη η Φριντζήλα ερμήνευσαν με σεβασμό και ξεχωριστό χρώμα η καθεμιά το μέρος που της αναλογούσε. Να πούμε (και) εδώ πόσο σπουδαίο έργο είναι ο Μεγάλος Ερωτικός; Ακρογωνιαίος λίθος στην ελληνική δισκογραφία... 
 
Το δεύτερο μέρος είχε τίτλο "Μ.Χ. 2011 μ.χ." xarhakos_stavros2και  ήταν μια επιλογή κομματιών του Χατζιδάκι. Όχι των γνωστών. Όχι των εύκολων. Κυρίως από τα έργα του συνθέτη από τη δεκαετία του '80 και έπειτα. Εδώ ο Ξαρχάκος έκανε για άλλη μια φορά θαύματα.  Απογύμνωσε το Χατζιδάκι από το σοβαροφανές φορτίο που έχει λάβει όλα αυτά τα χρόνια και τον έκανε λαϊκό. Θεατρικό. Άμεσο. Οι ερμηνευτές του μεταμορφώθηκαν και αυτοί. Η Σαΐ α έγινε γυναίκα μοιραία και με τη σκεύη της μαθητείας της στη Σπείρα του Κραουνάκη απελευθερώθηκε και μας έδειξε πόσες πολλές δυνατότητες έχει. Η Φριντζήλα έπαιζε με το κοινό μπαινοβγαίνοντας στους ρόλους των κομματιών της. Δεν την είχα ξανακούσει live. Κατάλαβα όμως γιατί έχει συζητηθεί τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι τόσο η χροιά της φωνής της ή οι ερμηνευτικές της δυνατότητες όσο το ότι αυτή η γυναίκα είναι ευτυχισμένη και ευγνώμων την ώρα που τραγουδά και αυτό το εκπέμπει πολύ δυνατά. Ο Παλαμίδας τέλος έδωσε, εκτός των άλλων, και μια ανατριχιαστική ερμηνεία στον  Ηθοποιό κεντώντας διαρκώς σε αυτό το δεύτερο μέρος. Πόσο σπουδαίος ερμηνευτής!
Όσοι είχαν την τύχη φέτος να παρακολουθήσουν τον Σταύρο Ξαρχάκο σε αυτές τις παραστάσεις του θα τις θυμούνται και θα τις μνημονεύουν για χρόνια. Για τη σπάνια μουσικότητά τους. Για την ακρίβεια και την εκτελεστική δεινότητα των μουσικών. Για τις έξοχες ερμηνευτικές στιγμές των τραγουδιστών. Και τέλος γι' αυτή τη φιγούρα επάνω στο πόντιουμ που πενήντα χρόνια τώρα δαμάζει τις μελωδίες και αναμετριέται μαζί τους βγαίνοντας πάντα νικητής. Δηλώνουμε γοητευμένοι και τον ευχαριστούμε.