Η κάθοδος του θεσσαλονικιού συνθέτη Γιώργου Καζαντζή στην Αθήνα, για τρείς διαδοχικές εμφανίσεις, στη μουσική σκηνή Ρυθμός stage, τα Σάββατα 5,12 και 19 Οκτωβρίου 2013 ολοκληρώθηκε με τον ομορφότερο τρόπο. Ο εφ' όλης της ύλης χαρακτήρας αυτών των εμφανίσεων, με τους περισσότερους ερμηνευτές να τους συνδέουν δισκογραφικοί –και όχι μόνο- δεσμοί με τον συνθέτη, δημιούργησε μία ιδιαίτερα ζεστή ατμόσφαιρα. Ο τίτλος αυτού του κύκλου παραστάσεων ήταν άλλωστε «Ο Γιώργος Καζαντζής και οι φίλοι του»...

 

Για τη τελευταία συναυλία, το Σάββατο 19 Οκτωβρίου, επιλέχθηκαν να συμπράξουν επί σκηνής η Λιζέτα Καλημέρη, ο Παντελής Θεοχαρίδης και ο Γιάννης Χαρούλης ενώ και στις τρεις εμφανίσεις συμμετείχε η Ερωφίλη.

 

Ιδιαίτερη μνεία στην εισαγωγή του Γιώργου Καζαντζή, στην έναρξη της βραδιάς, μετά το οργανικό κομμάτι του Sorocos το οποίο είχε διεθνή αναγνώριση όπως εξήγησε ο ίδιος.

"Το κομμάτι που ακούσαμε λέγεται ο Sorocos, ένα κομμάτι το οποίο είχε μία διεθνή επιτυχία, μπήκε στα Buddha Bar. Όταν το έγραψα – θέλω να σας πω πως όταν ένας δημιουργός ξεκινάει δε φαντάζεται το κομμάτι του τι διαστάσεις μπορεί να πάρει και πόσο βάναυσα μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο μέλλον.. – κάλεσα τον γιό μου και την κόρη μου, που ήταν πολύ νεαροί μουσικοί , και το παίξαμε.. Πραγματικά ήταν μία συγκινητική στιγμή και είδα αυτό το δημιούργημα να υλοποιείται μέσα από τα παιδιά μου κι άρχισα να το φαντάζομαι και να μου λέει ότι έχει μια δυναμική. Πραγματικά είχε μια δυναμική, ο José Padilla που έκανε τα Café del Mar το πήρε.. μαλώσανε εταιρίες γι αυτό.. απολύθηκε αυτός λόγω του κομματιού κλπ.. μετά το πήρε ο Ravin, o Ινδός παραγωγός των Buddha Bar, το έβαλε στη σειρά, έκανε διεθνή επιτυχία, κι εκεί λέω πραγματικά όντως κάτι μου έδειξε το κομμάτι που επαληθεύτηκε..  Δεν μπορούσα να φανταστώ όμως ότι είχε και παραπέρα, διότι πέρυσι, εδώ στην Αθήνα, ξεκινούσε μ’αυτό το κομμάτι μέσω καπνών, βίντεο και αλαλαγμών ποιος λέτε… o Νότης Σφακιανάκης

Πραγματικά ήταν μεγάλη μου χαρά και μεγάλη μου τιμή…  Ο άνθρωπος δε δίστασε να τραγουδήσει την Μπαλάντα του Κυρ-Μέντιου, που τραγούδησε ο αείμνηστος ογκόλιθος του τραγουδιού μας Νίκος Ξυλούρης, σε ποίηση Βάρναλη και Λουκά Θάνου, θα άφηνε ήσυχο τον Soroco;

Εν πάση περιπτώσει, ας μας βοηθήσει το τραγούδι κι η μουσική να συνειδητοποιήσουμε, έστω κι αυτή τη διαφορετική οπτική.

 

Το πρόγραμμα ήταν πλούσιο, κράτησε σχεδόν τέσσερις ώρες, με εναλλαγές των ερμηνευτών, καλύπτοντας ολόκληρο το φάσμα της σχεδόν 30χρονης δισκογραφίας του Γιώργου Καζαντζή με το μεγαλύτερο διάστημα στη σκηνή να έχει η Λιζέτα Καλημέρη, δικαιολογημένα, καθότι είναι από της πιο σταθερές συνεργάτιδες του.

 

Η συναυλία, πέραν του βασικού ερμηνευτικού προγράμματος, είχε και πολλές εκπλήξεις όπως η ερμηνεία του Κώστα Θωμαΐδη στο Η Αλεξάνδρεια που χάνεις σε στίχους Χρίστου Παπαδόπουλου αλλά και η εμφάνιση του συνθέτη Γιώργου Ανδρέου πάνω στη σκηνή ο οποίος κάθισε στο πιάνο και παρουσίασε, μαζί με τον Παντελή Θεοχαρίδη, την πρώτη εκδοχή του κομματιού Μικρή πατρίδα, σε στίχους Παρασκευά Καρασούλου, αλλά και τα Γράμμα στο κύριο Γκάτσο και Άγιος ο Έρωτας σε ποίηση Διονύση Καρατζά,μαζί με την Ευτυχία Μητρίτσα.Τραγούδησε επίσης και η Ζωή Παπαδοπούλου αποσπώντας ένα ζεστό χειροκρότημα καθώς και ο Κώστας Πρατσινάκης.

 

Ένα από τα πιο συγκινητικά σημεία της βραδιάς ήταν η αναφορά του Γιώργου Καζαντζή στον παρόντα ποιητή Γιώργο Χρονά, που έχει γράψει τους στίχους σε ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του (Ήτανε Αέρας):

Όταν κάναμε την Πνοή του ανέμου (LYRA, 1994) και κατεβήκαμε με μια παρέα από τη Θεσσαλονίκη για να το παρουσιάσουμε στην Αθήνα, ο Δημήτρης Χατζόπουλος, που ήταν παραγωγός της δουλειάς, μου είπε να γνωριστούμε με έναν πολύ σπουδαίο ποιητή για να κάνουμε κάποια συνεργασία. Ήταν ο Γιώργος Χρονάς. Πραγματικά, πήγα στο σπίτι του και του έδωσα μία μουσική. Του εξέθεσα όλη την ψυχική μου κατάσταση – δεν έχουμε διαφορά στην ηλικία, μπορεί να είναι και μικρότερος από μένα – και μου λέει «ασ' τες αυτές και γύρνα στο πιάνο σου» κι εγώ θα σου γράψω στίχους... και μου έγραψε το Ήτανε Αέρας...

 

Αδιαμφισβήτητα το μεγαλύτερο ενδιαφέρον της παράστασης είχε η συνύπαρξη, επί σκηνής, του Γιώργου Καζαντζή με τον Γιάννη Χαρούλη, του οποίου το φανατικό κοινό είχε γεμίσει ασφυκτικά το χώρο. Μπορεί η δισκογραφική συνεργασία τους να είναι φτωχή, έχοντας κάνει μαζί μόνο ένα τραγούδι, ήταν όμως καθοριστικό, ειδικά για τον Χαρούλη. Ο Χειμωνανθός, σε στίχους της Ελένης Φωτάκη.

 

Η βραδιά έκλεισε με τον Γιάννη Χαρούλη να ερμηνεύει τις Μέλισσες, σε στίχους και πάλι της Φωτάκη, η οποία ήταν επίσης παρούσα.