Τα πράγματα μερικές φορές δείχνουν από μόνα τους που πάνε. Στην περίπτωση της Μαρίζας Ρίζου έχουν πάρει την ανηφόρα. Το ανακαινισμένο Gazarte ήταν κατάμεστο από έναν κόσμο που βρίσκεις δύσκολα σε εμφανίσεις νέου Έλληνα καλλιτέχνη. Κυρίως από 30 και πάνω που μάλλον έχουν ακόμα δουλειά και μάλλον δεν ακούν πολύ ελληνική μουσική.

Η αλήθεια είναι ότι από το 2010 και μετά είναι πολλές οι μπάντες που παίζουν Swing jazz, Μπόσα Νόβα και παλιά χορευτικά κομμάτια. Δεν έχουν καταφέρει όλοι όμως με προσεκτικά βήματα και στόχο να κάνουν τη διαφορά και το κάτι παραπάνω. Δεν φτάνει μόνο να παίζει κανείς με τη νοσταλγία και τη μόδα αναπαράγοντας έναν ήχο που σε περίοδο οικονομικής κρίσης είχε λειτουργήσει λυτρωτικά. Χρειάζονται και άλλα πράγματα που η Ρίζου φαίνεται ότι έχει. 


Το δίωρο live στο σύνολό του σου αφήνει διάφορες αισθήσεις. Μια από αυτές ήταν ότι έβλεπες την ελληνική εκδοχή των Pink Martini, αλλά από την άλλη ένας τέτοιος παραλληλισμός θα ήταν άδικος και για τις δύο μεριές…


Η Μαρίζα Ρίζου αν καταφέρει να ξεφύγει και από τις μετρημένες αλλά αναμενόμενες διασκευές σε παλιά κλασικά ελληνικά κομμάτια βλέπε «Αφού το θες» (Μανώλης Χιώτης - Μαίρη Λίντα) και παρουσιάσει στη θέση τους κάποιες διασκευές σε πιο σύγχρονα κομμάτια, όπως έκανε με τη «Μπόσα Νόβα του Ησαΐα» (Φοίβος Δεληβοριάς) καλλιτεχνικά ίσως έχει ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Φαίνεται να έχει περιεχόμενο. Φαίνεται να έχει να δώσει πράγματα και αυτό φάνηκε και στο Θυμωμένο Βαλς [(Μαρίζα Ρίζου) μπορείτε να το ακούσετε εδώ] όπου περιγράφει την άγκυρα που πρέπει να σηκώσει κανείς στο κοινωνικό στερεότυπο του τύπου: «δεν είναι εύκολα τα πράγματα» «Κοίτα να βολευτείς κάπου» κλπ.

Βέβαια, μόνος του δεν μπορεί να σταθεί κανείς και να κάνει κάτι επιτυχημένο. Η ομάδα που βρίσκεται πάνω στη σκηνή και την υποστηρίζει είναι εξίσου δυνατή. Όπως και η ομάδα που είναι κάτω και πίσω από αυτήν.

Ο χώρος της ταίριαζε καλύτερα από όπου έχει εμφανιστεί τελευταία. Και από την παρουσίαση του δίσκου της στο Σταυρό του Νότου plus με αρκετό τρακ και από το άνοιγμα της συναυλίας  του Φοίβου Δεληβοριά στην Τεχνόπολη το καλοκαίρι. Εκτός του χώρου πάντως, ένα ακόμη πράγμα που άλλαξε ήταν η συνεχόμενη ένταση και αυτό ήταν για καλό. Η ηρεμία σε κάποια σημεία του προγράμματος ήταν κάτι που χρειαζόταν για να έχει νόημα και η ένταση μετά. Ειδικά αν μιλάμε για κομμάτια όπως το Summer taste [(Μαρίζα Ρίζου), το ακούτε εδώ].

Η Μαρίζα Ρίζου είναι αυτό που λέμε ήρθε για να μείνει. Άλλωστε, ο επόμενος δίσκος της -που είναι στα σκαριά- θα παίξει καθοριστικό ρόλο για να επιβεβαιωθεί αυτό.