Με πολύ καπνό και βαβούρα σε έναν κατάμεστο Σταυρό του Νότου ο Χρήστος Θηβαίος και ο Μίλτος Πασχαλίδης ένωσαν τις δυνάμεις τους για ένα πρόγραμμα που θα παρουσιάζουν για τις επόμενες Παρασκευές του φθινοπώρου. Η εμφάνιση ξεκίνησε λίγο μετά τις 23:00 με την είσοδο και των δύο καλλιτεχνών στη σκηνή κάτι που δημιούργησε ένα πολύ έντονο κλίμα σε ένα ήδη «φτιαγμένο» κοινό.

 

Η εισαγωγή στο πρόγραμμα έγινε με τις «Περικοπές ενός απόκρυφου Ευαγγελίου» (ή αλλιώς το «τίποτα δε χτίζεται πάνω στην πέτρα/όλα πάνω στην άμμο χτίζονται) ερμηνευμένο και από τους δύο τραγουδοποιούς των οποίων οι πορείες έχουν διασταυρωθεί ουκ ολίγες φορές.

 

Μία κοινή παρουσία που κυριάρχησε στο πρόγραμμα και που δικαίωσε την «οικογενειακή υπόθεση» όπως είπε  ο Πασχαλίδης στη συνέχεια αναφερόμενος στα 17 χρόνια φιλίας με τον Χρήστο Θηβαίο.  Τη σκυτάλη ανέλαβε μετά από λίγο ο Χρήστος Θηβαίος με τα δικά του κομμάτια από τα διάφορα στάδια της μέχρι τώρα πορείας του.

Όλο το πρόγραμμα κινήθηκε σε γρήγορες εναλλαγές των δύο επί σκηνής καθώς και κυρίως σε ταυτόχρονη παρουσία και σύμπραξη. Όταν εμφανίστηκε μόνος του ο Πασχαλίδης ξεκίνησε από την παλιά προσωπική του δισκογραφία με «Κακές συνήθειες», «Στα είπα όλα», «Βυθισμένες άγκυρες» προσθέτοντας για το πρώτο μία πολύ συγκινητική, προσωπική ιστορία μεταξύ του ίδιου και του Θηβαίου, που όμως δε θα μάθετε από δω. Αν πάτε και είστε τυχεροί θα την ακούσετε από τον ίδιο.

 

Με προσοχή ακούσαμε επίσης, το καινούριο «Καλοκαίρι στην Αμοργό» σε ανέκδοτους στίχους του Άλκη Αλκαίου και μουσική του Μίλτου Πασχαλίδη στο οικείο για τους γνώστες ύφος του. Μετά τον Θάνο Μικρούτσικο πρέπει να είναι αυτός που έχει γράψει τα περισσότερα τραγούδια σε στίχους του πρόσφατα χαμένου στιχουργού και όπως ακούστηκε έχει στο συρτάρι του και άλλους ανέκδοτους στίχους του Αλκαίου.

Αξίζει βέβαια να αναφερθεί και η γυναικεία παρουσία στη σκηνή, αυτή της Μιρέλλας Πάχου με το εξαιρετικό ακορντεόν και τη βαθιά φωνή που ερμήνευσε μεταξύ άλλων στο ύψος των προσδοκιών το «Παπάκι» του Νικόλα Άσιμου και το «Σαν τραγουδάκι» του Πασχαλίδη.

Το κλίμα που κυριαρχούσε γενικότερα, ίσως λόγω και της σχετικά μικρής για το άνοιγμα ενός τέτοιου προγράμματος σκηνής ήταν αυτό που λέμε «παρεΐστικο». Μάλλον και λίγο πέραν του δέοντος «παρεϊστικο», αφού δεν ήταν ακριβώς μία η φορά που έστω και έμμεσα ο Πασχαλίδης ζήτησε λίγη ησυχία να ακουστούν τα τραγούδια.


Όταν άλλωστε στο διάλειμμα τον ρωτήσαμε για την εντύπωση του από την πρεμιέρα (πέρα από το ότι γιατί έχασε 17 κιλά, όπως μάθαμε), με την χαρακτηριστική αμεσότητα και ηρεμία του, δήλωσε πολύ ευχαριστημένος, αν και ακόμη και για πρεμιέρα… πολύς θόρυβος…

 

Θα έλεγε κανείς ότι τόσο ο Πασχαλίδης όσο και ο Θηβαίος, πέρα από την πολύ πετυχημένη σύμπραξή τους, πέρα από την κοινή σταθερή τους πορεία στο χρόνο και την στάση τους απέναντι και δίπλα σε αυτό που λέμε «έντεχνο τραγούδι», ο καθένας ξεχωριστά υποστηρίζει με τις επιλογές του την προσωπική διαδρομή του ως εδώ. Θέλω να πω, ότι η αυταξία τους αλλά και το πώς διοχετεύουν το ταλέντο τους στη μουσική που φτιάχνουν, επιβεβαιώνεται σταθερά όλα αυτά τα χρόνια και κάθε φορά που επανεμφανίζονται. Το μόνο που μένει να ευχηθούμε, είναι… όσο τα πόδια τους βαστούν, στο δρόμο (και στις σκηνές) να τους βγάζει.