Περί τα 22 χρόνια περιλαμβάνει –επισήμως- η διαδρομή των Χαΐνηδων, στα μονοπάτια της δισκογραφίας και των μουσικών σκηνών. Της κολεκτίβας που με βάση την παραδοσιακή μουσική της Κρήτης κατάφερε να αρθρώσει πολύ σοβαρό λόγο που έφτασε να γίνει «λαϊκός» και να σκαρώνει κάθε τόσο, παραστάσεις που φέρουν μέρη από το θέατρο (από το κλασικό έως των σκιών), την ακροβασία, την ποίηση, το δημοτικό πανηγύρι και τις καντάδες των τροβαδούρων.

Ασυναίσθητα, κατά το πέρασμα της βραδιάς την περασμένη Παρασκευή (11 Οκτωβρίου) στο PassPort, έφερα στο νου μου την πρώτη φορά που τους είδα επί σκηνής, πριν από πολλά χρόνια σε ένα αντιρατσιστικό φεστιβάλ στο άλσος της Πανεπιστημιούπολης στου Ζωγράφου.

 

Ήταν μία πλήρως αποτυχημένη εμφάνιση (υπό εμπορικούς όρους), με ελλιπέστατη υποστήριξη, αλλά και προετοιμασία από μεριάς τους. Ωστόσο, παρά τις μύριες αντιξοότητες, η πληθωρική προσωπικότητα του ΔημήτρηΧαΐνη- Αποστολάκη είχε σώσει εκείνη την κατάσταση και απογειώσει την παρούσα ομήγυρη. Αναρωτήθηκα άραγε το «γιατί»; Ομολογώ πως με την πάροδο των χρόνων πήρα πειστικότατη απάντηση.

 

Οι Χαίνηδες περιπαίζουν συνεχώς στα όρια της σάτιρας και της τραγωδίας, δεν παίζουν όμως καθόλου με τη σοβαρή υπόθεση της τραγουδοποιίας ή τέλος πάντως της ποίησης σύγχρονων τραγουδιών που αγγίζουν την αισθητική των παραδοσιακών. Η σημασία του έργου τους είναι πολύπλευρη. Ο λόγος τους καταφέρνει να είναι άμεσα επικοινωνιακός, παρότι, αρκετές φορές, πολύ δουλεμένος νοητικά. Δεν θα κουραστώ να αναφέρω ως παράδειγμα τα «Εφτά Ποτάμια» και να σημειώσω και πάλι, πως κατά τη γνώμη μου πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια που έχουν γραφτεί τις τελευταίες δεκαετίες. Στέκει κανείς, στη σαγήνη της πεντατονίας, στην δωρική –πρώτη- ερμηνεία του Γιάννη Χαρούλη, αλλά και των Χαΐνηδων, επί σκηνής.

 

Κι όμως το ποιητικό κάλλος και το νόημα αυτού του τραγουδιού το καθιστούν ένα ιδιοφυές έργο. Σάμπως, όμως, πάνε πίσω ο «Ακροβάτης» ή «Η Τίγρη»; Θα με συγχωρέσετε, μα δεν μπορώ να αποκριθώ το ίδιο για τις δημοφιλέστατες «Συνταγές Μαγειρικής». Μονάχα, που αυτή τη φορά, στο πολύ φιλόξενο και «ζεστό» PassPort του Πειραιά, μου αποκαλύφθηκαν –επιτέλους- οι πλουσιότατες συναισθημάτων εικόνες της υπέροχης αφήγησης, σε αυτόν τον ύμνο προς τη γυναίκα. Μάλλον ήθελε λιγάκι κανέλα παραπάνω…


Υ.Γ1. Μου κάνει όλο και πιο μεγάλη εντύπωση το «δέσιμο» των Χαίνηδων, παρότι είναι πάντα δύσκολη η δουλειά και οι πρόβες σε ένα πολυμελές σχήμα.

Υ.Γ.2. Μου έκανε επίσης, εντύπωση η μουσική σοβαρότητα και η προσωπικότητα του Μιχάλη Νικόπουλου (μπουζούκι, λαούτο), τον οποίο και χάρηκα στην ερμηνεία του «Τσιγαράκι μου στριφτό».

Υ.Γ.3. Το κοινό που γέμισε το PassPort χάρηκε μία παράσταση σε έναν χώρο με εξαιρετικό ήχο και σοβαρή εξυπηρέτηση ακόμη και σε κατάσταση sold out.