Η συναυλία στο Ηρώδειο του Σταμάτη Κόκοτα με τον Σταύρο Ξαρχάκο ήταν από αυτές που δεν σε ενδιαφέρει και τόσο το μουσικολογικό κομμάτι. Δεν πηγαίνεις έτσι κι αλλιώς με τη διάθεση να δεις αν ήταν σωστό το πρόγραμμα, πλήρες, με καλό ήχο κλπ. Αυτό που κρατάς από αυτές τις συναυλίες είναι η συναισθηματική φόρτιση που σου προκαλούν. Και δεν είναι μόνο τα τραγούδια που είναι κλασικά και αγαπημένα από τον κόσμο. Είναι οι παρουσίες αυτών των ανθρώπων στη σκηνή και ο κόσμος που κουβαλάνε στην πλάτη.

 

Αν δεν κάνω λάθος πρέπει να είναι η πρώτη φορά που ο Σταμάτης Κόκοτας ερμηνεύει στο Ηρώδειο τραγούδια του που έχουν σημαδέψει μια ολόκληρη γενιά αλλά και έναν λαό τα τελευταία 50 χρόνια.

 

Στο πρώτο μέρος μόνος του με την ορχήστρα και στο δεύτερο με τον Σταύρο Ξαρχάκο να μας έδειξαν έστω και για λίγο το ήθος του τότε. Την ενέργεια των πραγμάτων και τον όγκο που αυτά είχαν. Την υπόσταση που είχαν οι καλλιτέχνες σε μια εποχή δύσκολη, σε μια εποχή μετάβασης και αλλαγής, σε μια εποχή με μεγάλο ανταγωνισμό στα καλλιτεχνικά πράγματα. Αυτοί οι άνθρωποι και το ρεπερτόριό τους ορίζουν τελικά τη λαϊκότητα καταφέρνοντας ακόμα και σήμερα να έχουν στις κερκίδες του Ηρωδείου πολιτικούς και εργάτες, κουστουμαρισμένους και καθημερινούς ανθρώπους, ηθοποιούς και δημοσίους υπαλλήλους, συνταξιούχους και φοιτητές. Και όλοι αυτοί να χαίρονται το ίδιο τα τραγούδια που έχει πει. Με το δικό του τρόπο ο καθένας. Με τις δικές του μνήμες και τους προσωπικούς του συσχετισμούς.

 

Ακόμα και να μην καταλαβαίνεις γιατί κλαίει ο διπλανός σου ακούγοντας κάποιο τραγούδι που δεν είναι για κλάματα, νιώθεις τη δύναμη της φωνής ενός ανθρώπου που έχει γράψει τη δική του ιστορία στο τραγούδι και την επιρροή της πάνω στους άλλους. Νιώθεις την ταύτιση της ίδιας τους της ζωής με τους στίχους των τραγουδιών που έχει ερμηνεύσει. Και δεν το λες μικρό πράγμα αυτό.

 

Οι άνθρωποι αυτοί ήταν λαϊκοί. Έκαναν λαϊκά τραγούδια και απευθύνονταν σε όλους. Με τα τραγούδια τους είχαν στον καθένα κάτι να πουν. Και είχαν αγωνία για αυτό. Μια αγωνία που συγκεντρώθηκε τόσα χρόνια για να γίνει συγκίνηση κυρίως από τη μεριά του Κόκοτα, που στα μάτια κάποιων είναι ένας ξεχασμένος ήρωας μιας εποχής που δεν θα γυρίσει πίσω ποτέ.

 

 Παρακάτω ένα απόσπασμα από μια κοινή τους συναυλία το 1967