Η εμφάνιση του Γιάννη Αγγελάκα στο Θέατρο Βράχων ήταν ένα από τα συναυλιακά ραντεβού του Σεπτέμβρη που δεν ήθελες να χάσεις με τίποτα, ακόμα κι αν δεν ανήκες ποτέ στην κατηγορία των "πιστών" φίλων του τραγουδοποιού. Συν τοις άλλοις το εκρηκτικό κλίμα των τελευταίων ημερών μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα δημιουργούσε την προσδοκία μίας συναυλίας η οποία δεν θα είχε μόνο καλλιτεχνική διάσταση. Κι όντως οι πρώτες φράσεις του Αγγελάκα το επιβεβαίωσαν.

Αφιέρωσε την βραδιά στον Παύλο και ξεκίνησε με το τραγούδι ‘Όσοι γενούν πρωθυπουργοί’. Ωστόσο θα περίμενε κανείς πως το live θα είχε πολύ μεγαλύτερη ένταση, ιδιαίτερα μετά την πρόσφατη καλοκαιρινή του εμφάνιση στη Μαλακάσα. Φάνηκε σα να προτίμησε να διατηρήσει εσκεμμένα ήπιους τόνους, με μουσικές κορυφώσεις ανά διαστήματα και κατ’ επιλογήν. Ακόμα και σε συνθήματα του κοινού κατά των εκφραστών του φασισμού επέλεξε να διατηρήσει ένα ισορροπημένο προφίλ, δίνοντας μετρημένες απαντήσεις.

 

Ένα πολύ καλό και γεμάτο live, το οποίο όμως δεν ταυτιζόταν με τις αναφορές του δελτίου τύπου σχετικά με αναδρομή της πορείας του Αγγελάκα από τις αρχές του ’80 μέχρι σήμερα. Ήταν κάτι πολύ πιο συμπυκνωμένο και πιο κοντά στην σημερινή μουσική του ταυτότητα με αρκετά κομμάτια από τον τελευταίο δίσκο Γελαστή Ανηφόρα. Αυτό δεν ήταν απαραίτητα αρνητικό. Άλλωστε η ενέργεια και η ολοκληρωμένη προσωπικότητα του ως καλλιτέχνη γέμιζε τη σκηνή ακόμα κι όταν εκείνος καθόταν στην καρέκλα –κίνηση για την οποία πολλοί τον έχουν σχολιάσει αρνητικά-. Ήταν επίκαιρος, εύστοχος, ουσιαστικός κι όχι επιδεικτικός ή προσανατολισμένος προς αυτό που ονομάζουμε στρατευμένη τέχνη. Ήταν μία βραδιά που θα μπορούσε να καταλήξει εύκολα σε κοινωνική ή πολιτική κουβέντα, ωστόσο ο οικοδεσπότης φρόντισε να στραφεί περισσότερο στα τραγούδια βάζοντας παρενθέσεις μόνο στα σημεία που εκείνος θεωρούσε απαραίτητο να το κάνει…

Ο Γιάννης Αγγελάκας έχει πιστό κοινό που τον ακολουθεί σε κάθε του βήμα κι αυτό αποδείχθηκε με την ενεργή συμμετοχή και τη ζωντανή ανταπόκριση του στη συναυλία της Κυριακής. Άτομα μικρότερης και μεγαλύτερης ηλικίας, άνθρωποι που τον ακολουθούν από την πορεία του στις Τρύπες κι άλλοι που τον γνώρισαν από τη μετέπειτα προσωπική του πορεία συναντήθηκαν και τραγούδησαν μαζί για όλα εκείνα που μας ανησυχούν. Όλοι έδειχναν να περιμένουν από τον αγαπημένο τους καλλιτέχνη να μιλήσει για την επικαιρότητα, να σχολιάσει, να πάρει θέση και να συνδυάσει το μουσικό του παρελθόν με το νέο. Εξάλλου τα συνθήματα και τα σχόλια που ακολούθησαν ήταν αναμενόμενα. Ίσως μάλιστα να ήταν λιγότερα από όσα θα περίμενε να ακούσει κανείς. Το κοινό του δείχνει να ανήκει σε εκείνη τη μερίδα του κόσμου που ασχολείται με όσα προκύπτουν καθημερινά σε κοινωνικό επίπεδο και πως έχει συγκεκριμένη άποψη για αυτά.

 

Δίνει το στίγμα ενός αυθεντικού καλλιτέχνη με συνέπεια, γεγονός που προσελκύει πολύ κόσμο ιδιαίτερα σε μία εποχή που έχουμε πνιγεί από προσωπεία και ψέματα. Ως τραγουδοποιός εκπέμπει ένα αίσθημα εντιμότητας κι αυτό δεν είναι λίγο. Είναι αναμενόμενο λοιπόν, αυτό να έχει ανταπόκριση από τον κόσμο και να θέλει να τον παρακολουθήσει σε έναν μεγάλο ανοιχτό χώρο όπως το Θέατρο Βράχων. Επίσης, το ζήτημα της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα και της Χρυσής Αυγής μπορεί να ώθησε κάποιους να θέλουν να βρεθούν εκεί απλά και μόνο για να σχολιάσουν τα γεγονότα των ημερών ή ενδεχομένως να εκτονώσουν την ένταση που είχαν μέσα τους. Ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση ο Αγγελάκας το χειρίστηκε πολύ καλά μετατρέποντας το ηλεκτρισμένο κλίμα σε μουσική.

 

* Πιστεύω πως αξίζει να αναφερθούμε στην ερμηνεία του στο τραγούδι Μέσα στην Νύχτα των Άλλων