Ο χώρος γεμάτος και η ατμόσφαιρα ήδη ζεστή από το άνοιγμα των Opera Chaotique. Παρασκευή βράδυ (και 13) στην Τεχνόπολη λίγο μετά τις 10 και οι Nouvelle Vague είναι ήδη στην σκηνή. Η μουσική κολεκτίβα που ξεκίνησε από το Παρίσι με τους δαιμόνιους μουσικούς παραγωγούς Μarc Collin και Οlivier Libaux και ξεπέρασε τα σύνορα της χώραςτης, καταφέρνει με επιτυχία να μεταφέρει στην σκηνή την ατμόσφαιρα που ακούμε στους δίσκους.

Σε αυτό συμβάλουν καθοριστικά οι δύο τραγουδίστριες. Η εκρηκτική Liset Alea και η αυθεντική φωνή του συγκροτήματος Melanie Pain. Η χημεία τους στη σκηνή ιδιαίτερη, έντονη, προκλητική. Χορεύουν, παίζουν μεταξύ τους αλλά και με τους μουσικούς, σωματοποιούν τα τραγούδια με τον ερωτισμό τους χωρίς να προδίδουν την ατμόσφαιρα, φτάνοντας ακριβώς στο όριο, αλλά χωρίς να το ξεπερνάνε. Η ενέργεια τους σε μαγνητίζει ακόμα κι αν έχεις πάει με διάθεση να κριτικάρεις. Η μπάντα είναι άψογα δεμένη και τα φωνητικά ολόσωστα.

 

Η δράση στη σκηνή είναι δουλεμένη, χορογραφημένη και σκηνοθετημένη αν και μοιάζει ανέμελη και ανεπιτήδευτη. Πολλά πειράγματα και ατάκες στα ελληνικά με την Liset και την Melanie σε μεγάλη επικοινωνιακή φόρμα και μ’ ένα κοινό που δείχνει να διασκεδάζει – χορεύει – τραγουδάει – ανταποκρίνεται στα καλέσματα. Άλλωστε, αρκετές σκηνές συγκρατημένου ερωτισμού εκτυλίχθηκαν και ανάμεσα στους θεατές.

Κορυφαία στιγμή της βραδιάς όταν στο κλείσιμο του Love will tear us apart φέρνουν στην σκηνή τον Δημήτρη Αποστολάκη από τους Χαΐνηδες που συνοδεύει την μπάντα με την λύρα του. Απρόσμενη –μικρή- συμμετοχή που αν και ξάφνιασε το κοινό, κέρδισε το χειροκρότημα με την αυθεντική φιγούρα του και τα απολαυστικά αγγλικά του μετά το τέλος του τραγουδιού.


Λίγο πριν το τέλος σε μια guest εμφάνιση η δική μας Όλγα Κουκλάκη –πολύ κοντά στο ύφος τους- τραγούδησε το Sweet heart.

Βασική προϋπόθεση για ν’ απολαύσεις αυτή την βραδιά ήταν να έχεις αποδεχτεί ότι οι Nouvelle Vague πειραματίστηκαν πάνω στ’ ακούσματα της εφηβείας τους κάνοντας επανεκτελέσεις σε εμβληματικά τραγούδια (Μaster and servant, Τo drunk to fuck, Don’t go, Guns of brixton, και πολλά, πολλά ακόμα) από punk, post punk και new wave συγκροτήματα (Joy Division, Clash, Dead Kennedys, XTC, Cure, Depeche Mode) χρησιμοποιώντας ακουστικές ενορχηστρώσεις κοντά στην Bossa nova, την jazz του ’50 και την Pop του ’60 αναδεικνύοντας την μελωδία και τα γυναικεία νωχελικά αέρινα φωνητικά. Το ελληνικό κοινό πάντως και τα ελληνικά μουσικά ραδιόφωνα του είδους συμπλέοντα δείχνουν να το αποδέχονται πλήρως.

Η βραδιά δικαίωσε τις προσδοκίες, σηματοδοτώντας σ’ ένα βαθμό και το κλείσιμο του συναυλιακού καλοκαιριού. Στο δρόμο τραγουδάγαμε Ιn a manner of speaking και νοσταλγούσαμε να είχαμε λίγο παραπάνω Lounge με ψυχή, στην μουσική και στη ζωή μας.

Αλλά εδώ η συζήτηση πάει αλλού…