arvanitaki-stokas2Γίνεται το δύο, ένα; Όταν και ο παρονομαστής έχει δύο, γίνεται. Σε ένα κατάμεστο Θέατρο Βράχων, Ελευθερία Αρβανιτάκη και Μπάμπης Στόκας συναντιούνται για να κάνουν ότι αξίζει να μην πονάει, να είναι εύκολο. Με τις φωνές τους να συνδυάζονται αρμονικά, οι δύο καλλιτέχνες κατάφεραν να αποδείξουν ότι γίνονται όλα δυνατά-τα αδύνατα. Το εισιτήριο; Όσο το δυνατόν φθηνότερο, όπως αρμόζει στην εποχή. Το πρόγραμμα; Όσο το δυνατόν ακριβότερο, όπως αρμόζει στην ποιότητα δύο σημαντικών καλλιτεχνών φωνών της χώρας μας. To κοινό από διαφορετικούς κόσμους και διαφόρων ηλικιών.

Βγες στο μπαλκόνι να δεις τραγουδά ο Μπάμπης Στόκας, μιας και έπεσε σε αυτόν ο κλήρος του προγράμματος να σπάσει τον πάγο. Ήρεμος και ευδιάθετος. Όπως δήλωσε λίγη ώρα πριν για το musicpaper.gr: «Περνάμε όμορφα. Είναι όλα ήρεμα. Θέλουμε να περάσει ο κόσμος καλά μαζί μας. Δεν μπορούμε να μην είμαστε όλοι μαζί σε αυτό που περνάμε».
Η φωνή του, συνδυασμένη με τους Πυξ Λαξ (που απέδειξαν την δημοφιλία τους με τους 70 χιλιάδες θεατές στο ΟΑΚΑ πέρυσι) δεν μπορεί παρά να ταξιδέψει τον κόσμο και λίγο προς τα πίσω. Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο, Όλο μ αφήνεις να σε αφήσω, Πούλα με, Δε θα δακρύσω πια για σένα, Γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις. Τίμησε μια δισκογραφία που τον ανέδειξε τόσο ως φωνή όσο κι ως άνθρωπο. Ο Μπάμπης Στόκας αναπώλησε το παρελθόν συνδυάζοντάς το με το παρόν του. Τη συνεργασία του με την Ελευθερία Αρβανιτάκη.

Η ερμηνεύτρια από τη μεριά της ανεβαίνει στη σκηνή κάνοντας για μία ακόμη φορά τον απολογισμό με το Μέτρησα του Νίκου Ζούδιαρη. Το αμέσως επόμενο τραγούδι θα της δώσει μια θέση στην ιστορία των τραγουδιών του Μπάμπη Στόκα. Θα τραγουδήσουν μαζί τις Ανόητες αγάπες. Το Δεν ξέρω τι θα πει, του Γιάννη Μήτση που θα μπορούσε να το περιμένει κανείς. Αυτό που δεν θα περίμενε ήταν η κοινή τους ερμηνεία στο Ερωτικό, της Ελευθερίας Αρβανιτάκη.

Δύο φωνές που δεν έγιναν μία, αλλά ένα. Κανείς δεν υπερτερεί, δεν ξεχωρίζει και κανείς δεν αποζητά τη σκηνή ή το χειροκρότημα του άλλου. Δεν ήταν η συναυλία «δικό μου δικό σου» κακομαθημένων παιδιών σε σπίτια «φίλων».

arvanitakistokasΟ Μπάμπης Στόκας πήρε πάνω του κυρίως το πρώτο μέρος. Τι είναι αυτό που μας ενώνει, Μη με φοβάσαι, Δεν είναι αργά. Η φωνή συνδυάζεται στους 40 βαθμούς και με ένα απαλό αεράκι μεταφέρει τον κόσμο κάπου μακριά. Σε μια εποχή αθώα. Σε μια εποχή που το μόνο που την απασχολεί είναι ο έρωτας, η αγάπη, το ταξίδι. Η Ελευθερία Αρβανιτάκη κυρίως το δεύτερο. Ξεσηκώνει. Χορεύει. Δε μιλώ για μια νύχτα εγώ, Τα κορμιά και τα μαχαίρια, Με το ίδιο μακό. Μια φωνή κρυστάλλινη, μαγευτική κατακλύζει το Θέατρο Βράχων και ακούγεται μόνο η φωνής της στο θα σπάσω κούπες. Το κορμί κινείται αρμονικά πάνω στις νότες και το μυαλό δεν ταξιδεύει ερωτικά. Αξίζει να σημειώσουμε ακόμα ότι ακούστηκε το κομμάτι Πόσα περάσαμε από τον επερχόμενο δίσκο της σε στίχους Λήδας Ρουμάνη και μουσική Θέμη καραμουρατίδη

Εκτός όμως από τα δικά τους τραγούδια προς τιμήν τους ακούσαμε τη Νεράιδα του Σωκράτη Μάλαμα και το Χίλιες σιωπές. Έξω έμεινε το Θέλω να σε δω που πιθανότατα να μην αντισταθούν στην επιθυμία του κοινού και να ακουστεί σε μία από τις επόμενες συναυλίες τους. Η συναυλία έκλεισε με το Παράπονο και τον κόσμο όρθιο πλέον να κινείται στους ρυθμούς της φωνής της Αρβανιτάκη.