Θα μπορούσα να πω ότι ο Αντώνης Απέργης είναι ένα από τα «καλά κρυμμένα μυστικά της σημερινής ελληνικής μουσικής»! Βιρτουόζος κιθαρίστας, κυρίως της ηλεκτρικής εκδοχής του οργάνου αλλά βέβαια και της ακουστικής, αν και στην πραγματικότητα πολυοργανίστας, δεξιοτέχνης στο ούτι, ενώ επίσης παίζει με επάρκεια κανονάκι, κοντραμπάσο μα και...νέι!

 

Ως εκτελεστής έχει συνεργαστεί με πολλά εκλεκτά ονόματα της ελληνικής μουσικής, κάτι που λίγοι γνωρίζουν εξαιτίας της σεμνότητας και του πολύ χαμηλού προφίλ το οποίο από άποψη διατηρεί. Ακόμα λιγότεροι όμως πιστεύω ότι γνωρίζουν τον τραγουδοποιό Αντώνη Απέργη, εξίσου αξιόλογο και ενδιαφέροντα με τον εκτελεστή. 

 

Σε μιαν από τις σπάνιες λοιπόν εμφανίσεις του στο Upstage του ΓΜΜ παρουσίασε τον επόμενο δίσκο του (ο οποίος βρίσκεται στα τελευταία στάδια της ηχογράφησης του), με τον τρόπο ακριβώς που ηχογραφήθηκε. Αντίθετα από τα πολυμελή σχήματα και τις σύνθετες, ακόμα και πολύπλοκες μερικές φορές, ενορχηστρώσεις του παρελθόντος η νέα εργασία του Α. Απέργη έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό την ενορχηστρωτική λιτότητα, με την ερμηνεύτρια των τραγουδιών να συνοδεύουν μόνο κιθάρα, κοντραμπάσο και κρουστά. Στη συναυλία απλοποιήθηκε ακόμα περισσότερο με τον Άγγελο Πολυχρόνου να μην παίζει όχι απλά ντραμς μα ούτε καν ένα κανονικό σετ κρουστών αλλά μόνο το...κουτί πάνω στο οποίο καθόταν! (τεχνική που πολύ συχνά χρησιμοποιούν οι πλανόδιοι μουσικοί).

 

Πέραν αυτού τα νέα τραγούδια έχουν την ποιότητα και την ιδιαιτερότητα, για να μην πω την μοναδικότητα, όλων που έχει γράψει – και σίγουρα θα γράψει και στο μέλλον – ο Α. Απέργης. Όπως ακριβώς ως εκτελεστής, που αν και βιρτουόζος σε ένα όργανο δεν περιορίζεται σε αυτό, έτσι και σαν συνθέτης το κύριο χαρακτηριστικό του είναι η πολυσυλλεκτικότητα. Τα δύο βασικά ιδιώματα από τα οποία αρδεύεται η μουσική του είναι η jazz και η ελληνική και ευρύτερη ανατολική modal μουσική παράδοση, μπολιάζοντάς τα βέβαια και με στοιχεία από πολλά ακόμα ενώ, ανεξάρτητα από το ύφος κάθε τραγουδιού, διατηρεί πάντα μια πολύ ισχυρή και ευχάριστη swing ρυθμική αίσθηση.

 

Οι επιρροές του πολλές και δεν τις κρύβει καθόλου αλλά αν υπάρχει ένα και μοναδικό, έστω και μακρινό, ανάλογο στην ελληνική μουσική με αυτό που κάνει, είναι το πως ο Μανώλης Χιώτης, χρησιμοποιώντας επίσης πολλά ετερόκλητα «δομικά υλικά», δημιούργησε μια καθαρά προσωπική του εκδοχή της latin jazz προσαρμοσμένη στα καθ’ ημάς. Αντίστοιχα η σατιρική/σαρκαστική, σκωπτική και (αυτό)υπονομευτική στιχουργία του έχει ως μόνο προηγούμενό της, εκείνη των τραγουδιών του Γιώργου Ζαμπέτα. 

 

Με μια στοιχειωδέστατη ρυθμική συνοδεία από τον Α. Πολυχρόνου, σε συνδυασμό με το αδρό κοντραμπάσο του Γιώργου Μουχτάρη (που όταν χρειαζόταν αναλάμβανε και μελωδικό ρόλο), όλο το μελωδικό σκέλος των τραγουδιών ήταν ουσιαστικά πάνω στον ίδιο και την κιθάρα του. Ανταποκρίθηκε απλά τέλεια, με την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του να του επιτρέπει να αλλάζει ταχύτατα ρυθμικές, αρμονικές, ακόμα και μελωδικές παραμέτρους των τραγουδιών δίχως όμως ούτε δευτερόλεπτο να χάνει - ή να υστερεί στο ελάχιστο ως προς - τα εμπνευσμένα και καλογραμμένα βασικά θέματα τους.   

 

Το σύνολο όχι απλά συνόδευε αλλά υποστήριζε με τον καλύτερο τρόπο μια νέα ερμηνεύτρια που εγώ τουλάχιστον άκουσα για πρώτη φορά και, αν δεν απατώμαι, με αυτή την εργασία ο Α. Απέργης την παρουσιάζει στο κοινό. Η Λουκία Αλευρά, δροσερή, «φρέσκια» παρουσία και φωνή, διαθέτει αληθινό ταλέντο αλλά και την τεχνική και το ηχόχρωμα, τα οποία της επιτρέπουν να ισορροπεί άψογα ανάμεσα στην jazz και την αυθεντική λαϊκή μουσική μας, όπως ακριβώς απαιτούν τα συγκεκριμένα τραγούδια. 

 

Μια σύντομη σε διάρκεια συναυλία, τα τραγούδια του δίσκου (ένα από αυτά στις δύο εκδοχές του που θα υπάρχουν σε αυτόν) συν μερικά instrumentals υψηλότερης δεξιοτεχνίας και ακόμα πιο ευρηματικού παιξίματος στην κιθάρα και χωρίς encore γιατί «αυτά μόνον έχουμε ετοιμάσει», όπως είπε με αφοπλιστική ειλικρίνεια και το χιούμορ που τον διέκρινε σε όλη την διάρκεια της βραδιάς ο Αντώνης Απέργης. Ουκ εν τω πολλώ το ευ όμως, έβγαινες στην Συγγρού πλήρης από αληθινή, υψηλού επιπέδου και πρωτότυπη, μουσική απόλαυση. Προσωπικά τουλάχιστον ανυπομονώ για το πότε θα κυκλοφορήσει ο δίσκος!