Πού βρίσκεται λοιπόν μουσικά σήμερα η Νεφέλη Λιούτα, σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά το ντεμπούτο της Τα Μολύβια – Κομάντος που κυκλοφόρησε αρχικά μόνο σε ψηφιακή μορφή στα τέλη του ’11 και στη συνέχεια σε φυσική μορφή (CD) πέρυσι μαζί με το μηνιαίο μουσικό ένθετο της εφημερίδας Αυγή;

 

Νομίζω ότι ο καλύτερος τρόπος για να το συνοψίσω είναι να πω ότι τα «μολύβια» της έχουν πάψει πια να γράφουν μόνον επάνω σε χαρτιά ή σε άλλες ανάλογες επιφάνειες αλλά πλέον κινούνται πολύ πιο ελεύθερα, διαγράφοντας πολύ μεγαλύτερες και ευρύτερες από πριν  - αλλά ποτέ ανεξέλεγκτες!  - τροχιές στο μυαλό αλλά και στην ψυχή της... Και για αυτόν ακριβώς τον λόγο ναι, έχουν πλέον γίνει αληθινά... κομάντος!

 

Το 1041ΑΚ (Φάηντερς, κήπερς) δεν έχει ηχογραφηθεί (με την εξαίρεση δύο κομματιών) στο σπίτι της, όπως ο πρώτος δίσκος. Την επαγγελματική παραγωγή υπογράφουν και πάλι η ίδια και ο Ottomo (Νίκος Αγγλούπας).

 

Το πρώτο κομμάτι Από Τον Μπρεχτ Στα Παιδιά Μας για τους περισσότερους άλλους θα αποτελούσε το tour de force αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι απλά το ξεκίνημα ενός θαυμάσιου δίσκου. Λεπτομέρεια, αλλά καθόλου ασήμαντη ότι είναι σε αυτό ακριβώς που συμμετέχει – δίπλα σε άλλα μέλη της οικογένειας της τα οποία συμπράττουν σε αρκετά από τα υπόλοιπα – η μητέρα της Νέλλη Οικονομίδου.

 

Γιατί η εξέχουσα σολίστ του βιολιού δεν ήταν μόνον η πρώτη δασκάλα της Νεφέλης στο βασικό όργανο της (είναι πλέον καθηγήτρια και η ίδια) αλλά ολοφάνερα, ακόμα και αν δεν δεχθούμε την διαμέσου των γονιδίων «κληρονομιά» του ταλέντου, σε μεγάλο βαθμό εξακολουθεί να λειτουργεί ως ο μουσικός «μέντορας» της.

 

Τα υπόλοιπα τραγούδια μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες.

 

Τα περισσότερα είναι εκείνα στα οποία βγαίνει μία απροσδόκητα βιωματική σχέση με την μουσική μας παράδοση, η οποία χρησιμοποιείται με έναν πολύ μελετημένο και εξαντλητικά δουλεμένο.

 

Η άλλη κατηγορία είναι τα κομμάτια που θυμίζουν περισσότερο τον πρώτο δίσκο αν και υπάρχει σαφής εξέλιξη. Αυτά πάντως χαρακτηρίζονται γενικότερα από έναν μινιμαλισμό, όχι μόνον μουσικά αλλά ακόμα και στην έκταση των στίχων τους.

Όχι συμπτωματικά είναι και πολύ πιο «προσωπικές υποθέσεις» της εκτελεστικά καθώς, εκτός από βιολί και πιάνο όπως σε όλα σχεδόν τα υπόλοιπα, παίζει και αυτοσχέδια και μη κρουστά αλλά ακόμα και μπάσο και κιθάρα. Και προσωπικά μου φέρνουν αρκετά στο νου ένα εξαιρετικό αμερικανικό σύνολο νεο-κλασικής μουσικής, τους Rachel's...

 

Στιχουργικά η Νεφέλη Λιούτα διατηρεί ως κόρη οφθαλμού το παιδί μέσα της. Η καθοριστική διαφορά στο 1041ΑΚ (Φάηντερς, κήπερς) – που είναι αφιερωμένο στη μνήμη ενός ομότεχνου της ο οποίος πίστεψε σε εκείνη και την υποστήριξε πολύ, του Βαγγέλη Βέκιου που έφυγε πρόσφατα και τόσο πρόωρα -  είναι ότι αυτή τη φορά αποφασίζει να βγάλει αυτό το παιδί από το... «νεφελόσπιτο», όπως το αποκαλεί η ίδια, στον έξω κόσμο.

 

Ο κρυπτικός τίτλος

 

Ο αριθμός 1041 είναι εκείνος του άρθρου του ισχύοντος Αστικού Κώδικα, το οποίο αναφέρεται στην χρησικτησία, παραπέμποντας έτσι στην εντός παρένθεσης αγγλική φράση «finders keepers» που, με τη σειρά της, έχει ως νόημα μιαν άλλης μορφής χρησικτησία. Εκείνη των σκέψεων, ιδεών, μνημών, συναισθημάτων, εμπειριών, καταστάσεων, ακόμα και επιρροών, μουσικών ή όποιων άλλων.

Το δικαίωμα αυτής της χρησικτησίας ασκεί η Νεφέλη Λιούτα... Και το κάνει με απόλυτα «νόμιμο» τρόπο καθώς αφομοιώνει και στη συνέχεια επεξεργάζεται τόσο πολύ όλα αυτά που προσλαμβάνει από άλλους ώστε τα κάνει όντως κτήμα της, μέρη της απολύτως πρωτογενούς πλέον δημιουργίας της.

 

Δείγμα αυτής της χρησικτησίας είναι και το τελευταίο κομμάτι στο οποίο, καθόλου συμπτωματικά, είναι ολομόναχη, στο σπίτι της, μόνον η ίδια και το πιάνο της. Ενα κομμάτι με τίτλο Ένα Ωδείο Πάνω Απ' Τη Θάλασσα στο οποίο ανακαλεί τον Ερίκ Σατί και ένα έργο που είχε τον τίτλο «Γυμνοπαιδειές», αν μπορείτε να διακρίνετε την αναλογία...

 

Και καθώς οι τελευταίες νότες του πιάνου απομένουν στον αέρα, σα να στροβιλίζονται παρασυρμένες από μιαν  ελαφρή θαλασσινή αύρα που έρχεται από μακριά μέσα από ένα ανοιχτό παράθυρο, δεν μπορείς να μην κάνεις μια σκέψη και συνάμα διαπίστωση. Ότι αν, σε ηλικία που οι περισσότεροι ακόμα ψάχνουν την «γλώσσα» τους, η κοπέλα αυτή έχει ήδη τέτοιο έλεγχο σε κάθε στοιχείο και παράμετρο της μουσικής της θα μας απασχολήσει πολύ περισσότερο στο μέλλον...