Στοιχηματίζω ότι οι περισσότεροι/ες από εσάς δεν ξέρετε την Μαρία Λατσίνου ούτε καν ως όνομα... και όσο και αν δεν είστε υπεύθυνοι για αυτό θα πω χωρίς περιστροφές κακώς, κάκιστα! Γιατί η Μαρία Λατσίνου πολύ απλά είναι μια από τις κορυφαίες Ελληνίδες τραγουδίστριες αυτή την στιγμή, μια ερμηνεύτρια τρομερών δυνατοτήτων και σπάνιων ικανοτήτων, με κλασική μουσική παιδεία και καθηγήτρια φωνητικής η ίδια. Κάτι σαν –θα τολμήσω να το πω – την Σαβίνα Γιαννάτου στο ξεκίνημα της για να πάρετε μιαν ιδέα. Δεν είναι άλλωστε συμπτωματικό ότι η Μ. Λατσίνου την θαυμάζει απεριόριστα δίχως όμως όχι να την αντιγράφει αλλά ούτε καν να την μιμείται στο ελάχιστο. Άλλωστε τόσο η ερμηνευτική τους προσέγγιση όσο και οι επιλογές υλικού που κάνουν δεν θα μπορούσαν τελικά να είναι περισσότερο διαφορετικές...

Τι κάνει λοιπόν λάθος μια ερμηνεύτρια τέτοιου επιπέδου και είναι σχεδόν άγνωστη στο ευρύτερο κοινό; Απλώς δεν παίζει το παιχνίδι ως είθισται, οι ζωντανές εμφανίσεις της δεν είναι καθόλου συχνές και ποτέ δεν πραγματοποιούνται στις γνωστές και πολυσύχναστες «μουσικές σκηνές», δεν διασκευάζει είτε δισκογραφικά είτε επί σκηνής άριστα μεν αλλά και χιλιοπαιγμένα παλαιότερα τραγούδια, δεν ερμηνεύει καινούργια «έγκριτων δημιουργών του έντεχνου», διάβολε, δεν έχει καν κυκλοφορήσει έναν προσωπικό δίσκο!


Αυτό που κάνει είναι μόνο να συνεργάζεται – δισκογραφικά και συναυλιακά – με έναν πολύ στενό κύκλο μουσικών που τυχαίνει, πριν ακόμα και από αυτό, να είναι και πολύ καλοί της φίλοι. Ο πρώτος και κυριότερος από αυτούς είναι ο συνθέτης, στιχουργός, κιμπορντίστας και ερμηνευτής ο ίδιος (καθώς επίσης και ιδρυτής μιας από τις ελάχιστες εναπομείνασες ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες, της Puzzlemusik) Χρήστος Αλεξόπουλος, δική της είναι η γυναικεία φωνή σε όλους τους μέχρι τώρα δίσκους του.

 

Ο δεύτερος είναι ο κιθαρίστας και συνθέτης Socos που για όσο διάστημα υπήρχε το συγκρότημα του, οι Live Project Band, η Μ. Λατσίνου μοιραζόταν το μικρόφωνο με τον Μαρίνο Τζιάρο (με τον οποίο ο πρώτος εξακολουθεί να συνεργάζεται). Ο Socos με την σειρά του όσο ο Χ. Αλεξόπουλος είχε μια μόνιμη μπάντα και εμφανιζόταν ζωντανά πολύ συχνότερα από όσο τα τελευταία χρόνια ήταν ο κιθαρίστας του και φυσικά έχει κυκλοφορήσει όλους σχεδόν τους δίσκους του στην Puzzlemusik. Ναι, πρόκειται για μια με την καλύτερη έννοια «οικογενειακή υπόθεση» και προσωπικά δεν βρίσκω το παραμικρό πρόβλημα σε αυτό, αντίθετα στην εποχή της ολικής σχεδόν αποξένωσης το θεωρώ ένα εκ προοιμίου θετικό στοιχείο...


Οσον αφορά πάντως στην ίδια την Μ. Λατσίνου έφτασε η ώρα που πρέπει και ελπίζω τα πράγματα να αλλάξουν...γιατί σε λίγες ημέρες κυκλοφορεί επιτέλους το ντεμπούτο album της! Και αν το γεγονός ότι το Μια Ανάσα Δρόμος περιλαμβάνει αποκλειστικά τραγούδια του Χ. Αλεξόπουλου είναι απολύτως λογικό και αναμενόμενο κάποια άλλα πράγματα σχετικά με αυτό τον δίσκο είναι αρκετά «παράξενα»!


Πριν απ’ όλα, ακόμα και αν δεν αναφέρεται πουθενά στο εξώφυλλο, η Μ. Λατσίνου δεν είναι μόνη της. Έστω και «ανώνυμο» υπάρχει το μόνιμο σχήμα της του οποίου προφανώς ηγείται ο Χ. Αλεξόπουλος που παίζει πιάνο και συμπληρώνεται από άλλους τρεις εξαίρετους μουσικούς στο ακορντεόν, το μπάσο και τα ντραμς. Με αυτό το κουαρτέτο εμφανίστηκε αρκετές φορές την σεζόν ’13 – ’14 αφήνοντας τα τραγούδια να ωριμάσουν μέσα από το ζωντανό παίξιμο τους και επιλέγοντας μαζί με τον δημιουργό τους ποια από αυτά θα ηχογραφούσαν πριν μπουν στο στούντιο.


Τα τραγούδια αυτά είναι κάποια που είχε ήδη ερμηνεύσει παλαιότερα η Μ. Λατσίνου σε δίσκους του Χ. Α. και κάποια καινούργια που γράφτηκαν ειδικά για την περίσταση. Η ηχογράφηση του μουσικού μέρους τους έγινε ζωντανά, μέσα σε δύο μόνον ημέρες και στη συνέχεια προστέθηκαν η φωνή και κάποια ακόμα όργανα, πιο συγκεκριμένα κρητική λύρα με συμπαθητικές χορδές (!) και glockenspiel. Στιχουργικά στο Μια Ανάσα Δρόμος ο Χ. Αλεξόπουλος καταθέτει μια εντυπωσιακά ολοκληρωμένη άποψη για τη «χαμένη γενιά» όπως είναι ο τίτλος ενός από τα καλύτερα τραγούδια εδώ, δηλαδή τη γενεά του, τη γενεά των σαραντάρηδων και των περισσότερων εκφάνσεων της συλλογικής και προσωπικής τους ζωής τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια, με μιαν έμφαση προφανώς στην πενταετία της κρίσης.


Αυτό όμως που κυρίως κάνει το Μια Ανάσα Δρόμος – δίχως ούτε για μια στιγμή να καμώνεται ότι είναι «πρωτοπορία», οι δημιουργοί του άλλωστε δεν θα μπορούσαν να αδιαφορούν περισσότερο για κάτι τέτοιο στη συγκεκριμένη περίπτωση – είναι να κομίζει μια συνειδητή, ριζική και ουσιαστική πρόταση ανανέωσης του σημερινού λόγιου ελληνικού τραγουδιού με την μορφή ενός... rock album! Ναι, rock, διαβάσατε πολύ καλά και μην ανατρέξετε παραπάνω για να δείτε αν προσπεράσατε κάτι ή εγώ παρέλειψα να το αναφέρω.


Γιατί μπορεί το Μια Ανάσα Δρόμος να είναι πριν και πάνω απ’ όλα rock, σε ορισμένα μάλιστα σημεία ακόμα και να groove-άρει... επικίνδυνα, αλλά δεν υπάρχει σε αυτό ούτε υποψία ηλεκτρικής – ή οποιασδήποτε άλλης – κιθάρας! Δεν το πιστεύετε ή δεν καταλαβαίνετε πώς μπορεί να συμβεί; Υπομονή μερικές ημέρες για να το ακούσετε και να το κατανοήσετε πλήρως... Και μαζί φυσικά να απολαύσετε και να εκτιμήσετε έστω και με καθυστέρηση μια φωνή από τις ελάχιστες που έχουν περάσει από το ελληνικό rock και προσωπικά θεωρώ πολύ δύσκολο να βρεθούν πολλές ανάλογες της και στο μέλλον. Τα υπόλοιπα θα μας τα εξηγήσει η ίδια η Μαρία Λατσίνου στη συνέντευξη που μου έδωσε και θα δημοσιεύσουμε σύντομα, σχεδόν ταυτόχρονα με την κυκλοφορία του δίσκου....