Σε ξενοδοχείο της πλατείας Συντάγματος έγινε η συνέντευξη Τύπου για την δίπρακτη όπερα «Άλκηστις» η οποία θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά σε – επί του παρόντος  τουλάχιστον – μία και μοναδική  παράσταση, την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου στο Μέγαρο Μουσικής. Δεν πρόκειται απλά για ένα νέο μουσικό έργο αλλά για ένα ολόκληρο εγχείρημα του Θεόδωρου Στάθη.

Μετά από λαμπρές σπουδές στις θετικές επιστήμες και πολύχρονο ακαδημαϊκό και ερευνητικό έργο σε αυτές  στην Αμερική, ο Θεόδωρος Στάθης πέρασε για μεγάλο διάστημα από την ενεργό πολιτική και από τις αρχές περίπου της δεκαετίας του ’00 είναι υψηλότατο στέλεχος του τραπεζικού τομέα. Παράλληλα, με όλα αυτά ήταν και παρέμεινε φιλομαθέστατος.

 

 

Αν και αυτοδίδακτος, εδώ και αρκετά χρόνια, συνθέτει νεο-κλασικά ορχηστρικά έργα για πιάνο και μικρά οργανικά σύνολα αλλά και όπερες, ιδίωμα που κατά τα φαινόμενα μάλλον προτιμά περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο.

 

 

Ο Θ. Στάθης έχει μέχρι στιγμής γράψει τρεις όπερες, η πρώτη ήταν εμπνευσμένη από την «Αντιγόνη» του Σοφοκλή και παίχτηκε το ‘11, το «Opus Elgin – Η Καταστροφή Του Παρθενώνα» με θέμα προφανώς την λεηλασία του μνημείου του Παρθενώνα από τον Λόρδο Έλγιν ακολούθησε ένα χρόνο αργότερα και τώρα είναι η σειρά της «Άλκηστις» (ενώ ήδη εργάζεται σε μια τέταρτη με θέμα την ζωή της αυτοκράτειρας του Βυζαντίου Θεοδώρας).

 

 

Για δεύτερη φορά μετά την «Αντιγόνη» επέλεξε να μεταφέρει οπερετικά μια αρχαία τραγωδία, εν προκειμένω του Ευριπίδη, παρακινημένος όπως είπε ο ίδιος από την απάντηση του Ισπανού διανοητή Ortega Y Gasse στην ερώτηση «τι είναι αρχαία τραγωδία;» η οποία ήταν «μια όπερα που δεν έχουμε ακούσει ακόμα»!

 

Ο μαέστρος Ραφαήλ Πυλαρινός αναφέρθηκε στο κατά τη γνώμη του πολύ ενδιαφέρον και σύγχρονο στοιχείο της συνθετικής γραφής του Θ. Στάθη, την πλήρη απουσία δηλαδή αριών και αντίστοιχα την πολύ μεγάλη σημασία των χορωδιακών μερών – όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα  χορικά των τραγωδιών από τα οποία άλλωστε εκκινούν – αλλά και την μεγάλη δυσκολία που παρουσίαζε η γραφή των τελευταίων, τόσο για τους μουσικούς όσο και για τους ερμηνευτές.

 

 

Η σκηνοθέτις και υπεύθυνη της κίνησης – καθώς ξεκίνησε ως μια από τις πλέον καταρτισμένες ως προς τις διεθνείς τάσεις και ευρηματικότερες χορογράφους σε πληθώρα παραστάσεων κρατικών και μη θεάτρων – Ερση Πήττα αναφέρθηκε στην πολύ σύγχρονη, ίσως ακόμα και νεωτερική (ως και...φεμινιστική!) για την εποχή που γράφτηκε διάσταση της τραγωδίας του Ευριπίδη, η οποία εκφράζεται με την μερική έστω «αποστασιοποίηση» του συγγραφέα από τον μύθο που αφηγείται, την εκ των έσω υπονόμευση του των διαδραματιζόμενων αλλά και το «υπόγειο» χιούμορ που εισάγει σε κάποια σημεία, μια διάσταση η οποία κατά μιαν έννοια αντανακλάται στις χορογραφίες του ζεύγους Paul Blackman και Christine Guzelis κατά την διάρκεια των ορχηστρικών μερών που μεσολαβούν κάποιες φορές ανάμεσα στα ερμηνευτικά/χορωδιακά και, αν και ανεξάρτητες, εντάσσονται στο συνολικό όραμα του δημιουργού και το αντίστοιχο πνεύμα της παράστασης.

 

 

Οσον αφορά τώρα στα βαθύτερα ψυχολογικά και διανοητικά κίνητρα της δημιουργίας του έργου νομίζω ότι είναι χρήσιμο να προσθέσω αυτό που μου είπε ο Θ. Στάθης σε μιαν ερώτηση την οποία προτίμησα να του θέσω προσωπικά, μετά το πέρας της συνέντευξης. Τον ρώτησα γιατί επέλεξε την συγκεκριμένη τραγωδία και μου απάντησε «επειδή ότι η Άλκηστις κάνει την υπέρτατη θυσία που μπορεί να κάνει μια μητέρα, επιλέγει ουσιαστικά να αφήσει ορφανά τα παιδιά της σε πολύ μικρή ηλικία». Του ανταπάντησα ότι η θυσία αυτή γίνεται ακριβώς εξ αιτίας και εν όψει του επικείμενου οικειοθελούς θανάτου της, άρα αφορά μιαν επιλογή ζωής για εκείνη, οπότε θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε το ουσιαστικό περιεχόμενο της τραγωδίας βαθύτατα υπαρξιακό, τις επιλογές που κάνουμε κατά τη διάρκεια της πεπερασμένης παραμονής μας επάνω σε αυτό τον πλανήτη. Τον γνωρίζω αρκετά καλά πλέον ώστε να ξέρω την αγάπη του για τον άνθρωπο και έτσι δεν με εξέπληξε καθόλου το ότι συμφώνησε απόλυτα μαζί μου λέγοντας «μα αυτό ακριβώς μας ξεχωρίζει από όλα τα υπόλοιπα όντα, η δυνατότητα αυτών των επιλογών».

 

Οπως προανέφερα η όπερα του Θεόδωρου Στάθη «Άλκηστις» θα παρουσιαστεί στο Μέγαρο Μουσικής την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου σε σκηνοθεσία Ερσης Πήττα, μουσική διεύθυνση Ραφαήλ Πυλαρινού, χορογραφίες Paul Blackman και Christine Guzelis και σκηνικά και κουστούμια Τίτης Κυριακίδου – Σακκή. Στον ρόλο της Άλκηστις η σοπράνο Μυρσίνη Μαργαρίτη, του Αδμητου ο βαρύτονος Ζαφείρης Κουτελιέρης, συμμετέχουν άλλοι πέντε διακεκριμένοι – άνδρες και γυναίκες – μονωδοί, ισάριθμοι και επίσης εξαίρετοι αποτελούν την χορωδία ενώ τέλος θα τους συνοδεύσει η ορχήστρα Academica.