Ο Μάρκος Αλεξίου έδωσε μάχη επί 20 χρόνια με τον καρκίνο πολεμώντας τον με σωστή διατροφή, γυμναστική και μεγάλο πείσμα για τη ζωή. Στην μουσική πιάτσα ήταν γνωστός ως «ο άνθρωπος που νίκησε τον καρκίνο» καθώς έγινε καλά και φαινόταν ότι δεν είχε κανένα πρόβλημα…

Ο Μάρκος Αλεξίου μαζί με τον ντράμερ Γιώργο Τρανταλίδη και τον μπασίστα Γιώργο Φιλιππίδη σχημάτισαν τους Shpinx. Το πρώτο ελληνικό jazz σχήμα που μπήκε στο στούντιο και ηχογράφησε τον Σεπτέμβριο του 1979 στο στούντιο ERA τον πρώτο ελληνικό jazz δίσκο, μια ανεξάρτητη παραγωγή του Γρηγόρη Φαληρέα που είναι έως σήμερα το «ευαγγέλιο» όσων ασχολούνται με το είδος. Ο δίσκος περιελάμβανε τρεις συνθέσεις του Μάρκου Αλεξίου : «Every Day», «Three Musketeers» και το «Sphinx» και από μία των Miles Davis και Theolonious Monk. Μια ομάδα μουσικών που αναδύθηκε από το jazz κλαμπ του Γιώργου Μπαράκου, στην Πλάκα, όπου ήταν ο «ναός» της jazz και του αυτοσχεδιασμού στην Αθήνα. Ένα αληθινό μουσικό σχολείο.

Ο Μάρκος ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία στην παρέα αυτή των Sphinx που έγραψε ιστορία. Μέγας λάτρης του αυτοσχεδιασμού, υπήρξε ο δάσκαλος πολλών μουσικών που μέχρι σήμερα πίνουν νερό στο όνομά του. Ήταν σεμνός, ευγενικός και καλοσυνάτος άνθρωπος. Έμενε στη Λούτσα και τα τελευταία χρόνια στο Π. Φάληρο. Είχε ένα γιο τον Αλέξη που τον υπεραγαπούσε. Ο Μάρκος ζούσε φτωχικά έως το τέλος της ζωής του με μια μικρή πενιχρή σύνταξη των 500 ευρώ, «θύμα» κι αυτός, όπως και ο Παύλος Αλεξίου, όλης εκείνης της γενιάς των μουσικών της μεταπολίτευσης που το μεγάλο ταλέντο τους πνίγηκε στο πολιτικό τραγούδι που κυριαρχούσε στην εποχή εκείνη.

Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του Μάρκου Αλεξίου σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις όπου αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «Στην Ελλάδα. Όσο πιο αξιόλογος είσαι, τόσο πιο κλεισμένος στο σπίτι σου μένεις». Και οι δύο μουσικοί που έφυγαν πικραμένοι, όπως πληροφορηθήκαμε από το περιβάλλον τους. Ένοιωθαν εδώ και πολλά χρόνια παραγκωνισμένοι από το μουσικό στερέωμα.

Ο Παύλος Αλεξίου, σημαντικός μουσικός και συνθέτης, παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών, συνέδεσε το όνομά του με τους Socrates Drank the Conium των Αντώνη Τουρκογιώργη και Γιάννη Σπάθα καθώς συμμετείχε σαν μέλος του γκρουπ και κημπορντίστας στο άλμπουμ τους «Waiting for Something» που κυκλοφόρησε το 1980. Το γκρουπ που άλλαξε πολλά μέλη στην πορεία του εκείνη την περίοδο είχε επίσης στην σύνθεσή του τον ντράμερ Νίκο Αντύπα και τον μπασίστα Γιώργο Ζηκογιάννη. Ο Π. Αλεξίου με το βαθύ ήχο των κήμπορντς του συμμετείχε στις ηχογραφήσεις σπουδαίων τραγουδιών του γκρουπ όπως «Mr. W.C», «Lady», «Mountains», «Most People I Know», «Magic Mirror», «Endless», «Throw the Dice», «Valleyof Glory».

 Υπήρξε λάτρης της Αρχαίας Ελλάδας και διάβαζε αρχαιοελληνικά βιβλία μέχρι το τέλος του. Έψαχνε την αλήθεια στους μεγάλους φιλοσόφους και διέδιδε τις ιδέες τους. Ήταν ωραίος τύπος, σεμνός και γλυκύτατος. Τα τελευταία χρόνια είχε αφοσιωθεί στην σύνθεση, αλλά το υλικό που είχε συγκεντρώσει δεν το είχε εκδώσει…

Καλό τους ταξίδι, θα τους θυμόμαστε για όσα δίδαξαν στη μουσική.