aretikokkinouΑπό τον καιρό που οι αρχαίοι Έλληνες προσωποποίησαν τις Τέχνες ως Μούσες και τις θεώρησαν παιδιά της Μνημοσύνης, πηγής του πολιτισμού, λίγα πράγματα έχουν αλλάξει στις βασικές ανάγκες έκφρασης των ανθρώπων. Μέσα στις σπηλιές ή μπροστά από το laptop, πάντα είχαμε την ανάγκη να γελάμε και να κλαίμε, να ερωτευόμαστε, να τραγουδάμε και να χορεύουμε. Να ασκούμε κριτική και να αμπελοφιλοσοφούμε για το ένα και για το άλλο. Να θυμώνουμε, να χαιρόμαστε και να το δείχνουμε. Η Τέχνη, ακόμα και στην πιο ακαδημαϊκή της μορφή, είναι παζλ από εικόνες της ζωής και της κοινωνίας, επιστρατεύοντας απαραιτήτως το συναίσθημα και τη σκέψη μαζί με την τεχνική. Εξ’ ορισμού, έτσι ήταν πάντα, από τα τύμπανα των πρωτόγονων φυλών μέχρι τα σύγχρονα έργα ηλεκτρονικής μουσικής, από τις παλαιολιθικές ζωγραφιές στα σπήλαια μέχρι το video art.

cdcoverΤη μαγική έκφραση της ανθρώπινης ζωής, ωστόσο, φαίνεται να εξουσιάζει από καταβολής Ιστορίας ένα σαδιστικό, παντοδύναμο Τίποτα που αγαπάει να ρουφάει τα καλά πράγματα του κόσμου με ύφος αδιάφορο και υπηρεσιακό, έχοντας πάντα μία καλή δικαιολογία γι’ αυτό. Άλλοι το ονομάζουν Χρήμα, άλλοι εξουσία, άλλοι χρησιμοποιούν πιο θεωρητικές έννοιες. Και η Τέχνη που φτιάχνεται για να υπηρετεί το Τίποτα, ένα άδειο κουτί κι αυτή, παρά τη φανταχτερή ουρά παγωνιού που σέρνει στις δημόσιες εμφανίσεις της.

Στις απλές εικόνες της πραγματικής ζωής που επιμένει να ανθίζει στο βασίλειο του Τίποτα είναι αφιερωμένη η δισκογραφική αυτή δουλειά. Τα υπόλοιπα ας τα αναλύσουν οι ειδικοί.

Παρακάτω ακούστε το το τραγούδια από τη νέα δισκογραφική δουλειά Η ζωή στο Βασίλειο του Τίποτα που κυκλοφορεί από το Studio pazl και τις εκδόσεις Παρουσία. 

 

Συμμετέχει ο Νίκος Καλογερόπουλος
Έπαιξαν οι μουσικοί:
κιθάρα: Αρετή Κοκκίνου
Πιάνο: Φίλιππος Περιστέρης
Τύμπανα: Γιάννης Χαραλαμπίδης,
Μπάσο: Σταύρος Αναστασιάδης