Μου έχει ζητηθεί εδώ και κάποιο καιρό να γράψω για τον εαυτό μου και συνεχώς το ανέβαλλα. Δύσκολο να μιλάς σε πρώτο ενικό. Πολύ πιο εύκολο είναι ν’ απαντάς σε ερωτήσεις άλλων.

 

Τα πρώτα μου βήματα στη δισκογραφία τα έκανα πριν από τέσσερα χρόνια, όπου μέσα από μία “Υπόγεια διάβαση”, τίτλος του πρώτου άλμπουμ μου, γεννήθηκαν τα πρώτα τραγούδια. Κάθε άλμπουμ όμως, δεν είναι δημιούργημα αποκλειστικά της χρονικής περιόδου που γράφεις - ηχογραφείς τα τραγούδια του. Είναι απόρροια βιωμάτων όλων των συντελεστών.

 

Τα δικά μου μουσικά βιώματα ξεκινούν από τα πρώτα νανουρίσματα της γιαγιάς μου, απ’ την πρώτη κιθάρα που μου πήρε ο πατέρας μου στα δύο μου χρόνια, από το πικ απ, όπου ακούγαμε δίσκους ρεμπέτικους μέχρι και τζαζ. Ακόμα θυμάμαι την πρώτη μου κασέτα. Στα γενέθλια των 10 χρόνων μου, δώρο η “Σφεντόνα” του Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Έπαιζε για χρόνια στο repeat.

 

Τα χρόνια αβίαστα κύλησαν μέσα σε ωδεία και μαθητικά γκρουπς, ανταλλάσοντας με φίλους κασέτες και ανακαλύπτοντας νέους ήχους. Πέρα από την τάση για πιο ροκ ακούσματα, πάντα επηρεαζόμουν απο τις μελωδίες που μου προσέφερε το νησί μου, η Ικαρία, γεγονός που με οδήγησε σε μια ιδιαίτερη συμπάθεια προς την παραδοσιακή μουσική. Λίγο αργότερα τρυπώνει στη ζωή μου η ποίηση διεκδικώντας σθεναρά και κατακτώντας τη θέση της.  Από τα 17 αρχίζουν τα live, χωρίς σκοπό, μα για να εκφράσουν μια ανάγκη. Καινούρια ακούσματα συνεχώς προστίθενται δημιουργώντας μέσα μου ένα κολάζ από ήχους. Ιδιαίτερα θεωρώ επηρρεάστηκα και από τη συνεργασία μου με πολλούς και καταξιωμένους καλλιτέχνες.

 

Όλα αυτά, και ίσως πολλά ακόμα, συνθέτουν το πεδίο από το οποίο αναδύθηκαν οι δισκογραφικές μου δουλειές. Από την “Υπόγεια διάβαση” λοιπόν φτάσαμε να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από ένα “Παράθυρο στο δρόμο”, τίτλο του δεύτερου προσωπικού μου άλμπουμ που κυκλοφορεί εδώ και λίγους μήνες. Σ’αυτήν τη δουλειά , η λύρα, η γκάιντα,το ακορντεόν, το καβάλι, το λαούτο, ο τζουράς συνδυάζονται με την ακουστική και την ηλεκτρική κιθάρα.

 

Ποτέ όμως δε θα μπορούσα να δηλώσω ολοκληρωμένος, μιας και η μουσική για μένα είναι ένας ζωντανός οργανισμός που συνεχώς “μεγαλώνει”, αλλά ποτέ δεν ενηλικιώνεται. Και μαζί με αυτήν σμιλευόμαστε κι εμείς, εξελισσόμαστε και μπλεκόμαστε με νέους ήχους και στίχους, νέους ανθρώπους, τόσο πάνω όσο και κάτω απο τη σκηνή. Εν τέλει γινόμαστε κομμάτι μιας διαδικασίας που αλλάζει την ίδια τη μουσική, τον κόσμο γύρω μας, μα κυρίως τον ίδιο μας τον εαυτό. Και η διαδικασία αυτή δεν θα πάψει ποτέ...