Ξεκινάς απ’ το σπίτι σχεδόν έφηβος, για να γραφτείς στο ωδείο της γειτονιάς, με την κιθάρα που ζητούσες από καιρό να σου πάρουν. Η πρώτη επαφή με τις νότες στο τετράδιο, με τα σολφέζ και τα θεωρητικά. Ήχοι λίγο διαφορετικοί από αυτούς που έμαθε το αυτί σου από κασέτες φίλων. Η φαντασία σου ζητάει ηλεκτρισμό. Και πηγαίνεις στο σχολείο, στο λύκειο πλέον, και γνωρίζεις κάποιον που σου λέει «έχω με κάτι φίλους μια μπάντα. Θες να παίξεις;». Φυσικά δεν το σκέφτεσαι. Και αρχίζεις να ιδρώνεις σε προβάδικα και να ονειρεύεσαι τα πρώτα σου λάιβ. Κι όταν συμβεί και αυτό είσαι ακόμα πιο σίγουρος για την απόφαση που πήρες να περπατήσεις αυτόν τον δρόμο.

Και το παλεύεις για να γίνει η μουσική ένα με τη ζωή σου. Και μελετάς και προσπαθείς γιατί δεν θες να μένεις στάσιμος. Και ξανά στο ωδείο για να μάθεις καινούρια κόλπα στην κιθάρα και πώς να ντύνεις τις εικόνες με ήχο. Κι αρχίζεις να ακούς κι άλλες μουσικές, να παίζεις και με άλλες μπάντες, και σου λέει κάποιος «αυτοί είναι γνωστοί και ψάχνουν κιθαρίστα!», και πας να σε ακούσουν κι αυτό που είχες φανταστεί συμβαίνει. Συναυλίες, συνεντεύξεις, βίντεο κλιπ και στούντιο να γράψεις άλμπουμ. Κι επειδή γοητεύεσαι και θαυμάζεις και παίζεις τον Χιώτη στην κιθάρα αποφασίζεις να πιάσεις στα χέρια σου και το μπουζούκι και λες να μάθω ακόμα πιο καλά τη μουσική και ξαναπάς στο ωδείο να σε μαγέψει ο Μπαχ. Μέχρι και στο στρατό που πήγες, αν δεν σε έβαζαν στη μπάντα θα την έπαιρνες σίγουρα την αναβολή.

 

Χωρούσε κάνα δυο πτυχία ακόμα ο τοίχος και είπες να μην τον αφήσεις άδειο. Μουσικής κι αυτά. Βάζεις και μια αγγελία «παραδίδονται μαθήματα κιθάρας  κατ’ οίκον» κι αργεί αλλά τελικά χτυπάει τηλέφωνο. Σε ζητάνε και σε κάποιο ωδείο που έψαχνε καθηγητή και η σχέση σου με τη μουσική παίρνει πια και μια άλλη διάσταση. Και συνεχίζεις να ανεβαίνεις σε σκηνές και σε πατάρια στην Αθήνα και στην επαρχία κι όταν κάποιος σου ζητάει να γράψεις μουσική για ένα διαφημιστικό ήταν σαν να είχε αντιληφθεί πως είχες μέσα σου και γι αυτό μια έντονη επιθυμία.

Και γράφεις μουσικές, κάποιες φορές και λόγια. Από πάντα έγραφες είναι η αλήθεια. Και θέλεις κάποια στιγμή να κάνεις αισθητή την παρουσία σου, να φτιάξεις ένα δίσκο, αλλά διστάζεις. Λίγο οι δύσκολες εποχές, λίγο η ανασφάλεια και το αφήνεις. Όσο κι θες να το βγάλεις απ’ το νου σου όμως αυτό που έχεις μέσα σου δεν ηρεμεί μα επιμένει. Και ξεκινάς να βάζεις τις ιδέες σε σειρά, να ξεθάβεις άλλες από το συρτάρι και τις ακούς να ζωντανεύουν. Και κουβαλάς κιθάρες και ενισχυτές στο στούντιο και φίλους μουσικούς να γράψουν. Φωτογραφίες για εξώφυλλα και ψάξιμο για εταιρία να το κυκλοφορήσεις.  Όλο πάνω σου. Στην υπομονή σου αλλά και στην τσέπη σου.

 

Για να φτάσει η στιγμή που κρατάς στα χέρια τυλιγμένο στη ζελατίνα το πρώτο αντίτυπο από το cd σου. Πολύ νωρίς για να πεις αλλά σίγουρα μόνο χαρά νοιώθεις. Γιατί πάντα ήξερες πως η μουσική είναι ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι απρόβλεπτο και γοητευτικό που αν δεν το θες εσύ δεν θα τελειώσει ποτέ.

 


Άκουhttp://www.sotiriskastanis.com/albums/portokali/
Δεςhttp://youtu.be/v4fwN0V87is
Αγόρασεhttp://bit.ly/PortokaliProtasis