Non, je ne regrette rien (όχι δεν λυπάμαι για τίποτα). ’Ενας στίχος από τα πιο αγαπημένα τραγούδια της Edith Piaf. Φωνή ξεχωριστή, αξεπέραστη, καθαρή, με αποφασιστικότητα, δύναμη και καθαρό αίσθημα. Φωνή που αγγίζει την καρδιά και δονεί ό,τι υπάρχει γύρω. Γι αυτό τραγουδιέται ακόμα και αποτελεί σημείο αναφοράς για πολλούς τραγουδιστές, όπως και για μένα.

Ζωή δύσκολη, περιπετειώδης, στα δεκαπέντε της ανακαλύπτει το ταλέντο της και έκτοτε ακολουθεί μια σπουδαία καριέρα, η οποία της φέρνει παγκόσμια αναγνώριση. Τα τραγούδια της γίνονται σήμα κατατεθέν μιας εποχής, σημαδεύουν ολόκληρες γενιές, μέχρι και σήμερα, διασκευάζονται και γίνονται αντικείμενο σπουδών σε ωδεία και μουσικές σχολές. Πολλοί κάνουν αφιερώματα στο όνομά της.

 

Εγώ την ανακάλυψα όταν σπούδαζα στο ωδείο. Ευτυχώς γνώριζα γαλλικά κάτι που με βοήθησε να ανταπεξέλθω στις δυσκολίες της γλώσσας, η οποία δεν είναι εύκολο να τραγουδηθεί μιας και χρειάζεται σωστή προφορά, αλλιώς το ίδιο το τραγούδι σε πετάει έξω. Από την πρώτη στιγμή αισθάνθηκα κάτι πολύ οικείο με την ατμόσφαιρα των κομματιών και με αυτό που φέρουν.

 

Μου μίλησαν αμέσως στην καρδιά μου και άγγιξαν μια πτυχή που δεν γνώριζα ότι είχα και που με έχει καθορίσει ως σήμερα. Η όλη κουλτούρα, η αισθητική, έχουν πολλές ομοιότητες με την ατμόσφαιρα που προσπαθώ να δώσω μέσα από τα δικά μου τραγούδια, την προσωπική μου δισκογραφία κι ας είναι στα ελληνικά. Το πρώτο τραγούδι που μελέτησα ήταν το Sous le ciel de Paris (κάτω από τον ουρανό του Παρισιού) και ακολούθησε το υπέροχο Hymne al’ amour (Ύμνος στην αγάπη) ένα από τα ωραιότερα τραγούδια της Piaf για τον αγαπημένο της Γάλλο μποξέρ Μαρσέλ Σερντάν, ο οποίος σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα. Η πρώτη μου απόπειρα να τραγουδήσω σε συναυλία τραγούδι της Piaf ήταν το καλοκαίρι του 2010 σε μια παράσταση του φεστιβάλ Αθηνών στο Τροχόσπιτο.

 

Εκεί κατάλαβα πως κάτι με συνδέει με όλη αυτή την αισθητική, κάτι μαγικό συμβαίνει και νιώθω σα να κουβαλάω κάτι από εκείνη την εποχή, κάτι το οποίο έχει καθορίσει και την αισθητική των live μου.