H ζωή μου χωρίς τη μουσική, θα φάνταζε σα νεκρός βυθός... Εμπεριέχεται σε κάθε σκέψη, δραστηριότητα, όνειρο, φαντασίωση ή πραγματικότητα.

 

Ήμουν απο τις χειρότερες μαθήτριες, στο μάθημα της μουσικής στο σχολείο  - και αυτό γιατί ένιωθα πως όταν η τέχνη αυτή οριοθετείται σε πεπαλαιωμένες φόρμες και ακούσματα, δεν έχει περιθώρια να αναπτυχθεί και να εκφραστεί μέχρι και την τελευταία ψυχική απόχρωση, περιορίζοντας τον ακροατή ή δημιουργό σε ομαδικά ακούσματα ή τρόπους δημιουργίας.

Σαφώς η κλασσική παιδεία αποτελεί τον θεμέλιο λίθο για ένα οικοδόμημα το οποίο θα αντέξει μέσα στο χρόνο, όμως, όπως και ο Gaudi, τον οποίο λατρεύω, ξεπέρασε κάθε αρχιτεκτονικό κανόνα και έφτιαξε μοναδικής ομορφιάς αριστουργηματικά οικοδομήματα στη Βαρκελώνη, έτσι και η μουσική δημιουργία δεν θα πρέπει να περιορίζεται με κανένα τρόπο σε κανόνες, όρους, πρέπει και "όχι".

Αν και σαν παιδί ξεκίνησα το ταξίδι μου εντελώς ελεύθερη και απελευθερωμένη απο κανόνες, στη συνέχεια, θέλοντας και μη, πειθάρχησα στις σπουδές, για να φτάσω τώρα ξανά στο σημείο να να "υπηρετήσω" την τέχνη με τέτοιο τρόπο ωστε η ίδια η τέχνη να είναι ένα εργαλείο με σκοπό την "αποτύπωση" βαθέων συναισθημάτων και τη μεταφορά αυτών στον φιλόμουσο ακροατή.

Δάσκαλοι οι οποίοι καθόρισαν τη μουσική μου εξέλιξη, ο Egberto Gismonti, Μάρκος Αλεξίου και Πίτσα Φωτιάδου.