altΒρήκα μια αποθήκη υπόγεια κάπου στον Νέο Κόσμο και ένας... νέος κόσμος ανοίχτηκε μπροστά μου! Έβαλα μέσα όλες μου τις κιθάρες, τα μπάσα τα μικρόφωνα, δανείστηκα εξοπλισμό από φίλους και ξεκίνησα να παίζω.  Κι εκεί που ξεχάστηκα και δεν υπήρχε πια τίποτα στο μυαλό μου παρά μόνο το ίδιο το παιχνίδι, έφτιαξα δύο τραγούδια που είχαν ένα κοινό στοιχείo.

 


Για πρώτη φορά έγραφα μαζί το στίχο και τη μουσική. Βρέθηκα να παίζω και να τραγουδάω δύο έτοιμα τραγούδια που δεν κατάλαβα πώς τα είχα γράψει.  Φώναξα τον Θάνο και τον Βίκτωρα και τα ηχογραφήσαμε. Πρώτη φορά έκανα κάτι τόσο εύκολα, γρήγορα... τόσο φυσικά. Είχα και άλλα τραγούδια έτοιμα αλλά ήθελα να βγάλω μόνο αυτά τα δύο.  Απαλλαγμένος από το φορτίο ενός ολόκληρου άλμπουμ τα κυκλοφόρησα και τα έκανα παρέα μου στα λάιβ αυτού του χειμώνα. Είναι καλά τραγούδια; Δεν ξέρω και δε θα ρωτήσω ποτέ γιατί νιώθω όμορφα μέσα σ' αυτά. Σύντομα έρχονται και δύο ακόμα... Είναι σα να βγάζω σαρανταπεντάρια δισκάκια, τρία τέσσερα το χρόνο. Η κατάρευση της μουσικής βιομηχανίας μας βρήκε μόνους, ανεξάρτητους με ένα εντελώς αόριστο πεδίο μπροστά μας να αφήνουμε τη φαντασία μας ελεύθερη σε νέους τρόπους έκφρασης και επικοινωνίας. Ostinato rigore, ζωντανά κάθε Δευτέρα στο Γιασεμί (Μνησικλέους 23 στην Πλάκα).
Βαγγέλης Μαρκαντώνης