mariza_rizou1Στην πρόσκληση αυτή τη φορά ή νεαρή τραγουδίστρια Μαρίζα Ρίζου μας μιλάει περί διασκευής με αφορμή την δική της διασκευή στην Μπόσα Νόβα του Ησαΐα του Φοίβου Δεληβοριά.

Διασκευάζω, σύμφωνα με το αγαπημένο λεξικό Μπαμπινιώτη, σημαίνει «δίνω σε κάτι μια άλλη μορφή», το αναδιαμορφώνω δηλαδή, το διαφοροποιώ μερικώς ή εντελώς  από την αρχική του εκδοχή και του κρεμάω τη δική μου ταμπέλα. Και για να μη χαθούμε ανάμεσα στα πολύ ενδιαφέροντα αλλά πολλά στενάκια της τέχνης που χρήζει ανάλυσης η «υπόθεση διασκευή», ας σημειωθεί ότι αναφερόμαστε κυρίως στον μουσικό τομέα. Υπάρχουν όρια; Πρέπει να υπάρχουν όρια; Διότι αν «δεν έχω περιθώρια και στενέψανε τα όρια» τότε χαθήκαμε. Τώρα, για παράδειγμα, μπορώ να χρησιμοποιήσω χιουμοριστικά τον παραπάνω στίχο του συγκεκριμένου άσματος ενώ κάποιου άλλου όχι; Πρέπει να υφίσταται κανείς έλεγχο ή να παίρνει άδεια απλά και μόνο για να δοκιμάσει; Γιατί στην πραγματικότητα όλη η υπόθεση αφορά μια δοκιμή. Μια ιδέα. Κάποιος, φαντάζεται κάπως αλλιώς ένα ήδη γνωστό τραγούδι, προχωρά την ιδέα του σε πράξη και τολμά να τη δημοσιοποιήσει. (Κι ύστερα τρόμος και πανικός).

mariza_rizou2Άσχετα όμως με το αν το αποτέλεσμα οδηγήσει σε απόλυτη επιτυχία, παταγώδη αποτυχία ή βασανιστική αδιαφορία, τελικά ήταν λάθος και κατακριτέο που δοκίμασε; Είναι καλό για τον πολιτισμό μας να ορίζουμε κάποια κομμάτια ως ΙΕΡΑ και ποτέ μα ποτέ να μην πειραματιζόμαστε μ’αυτά; Και ,τέλοσπάντων, πώς είναι δυνατό να οριστεί η ομάδα των ΙΕΡΩΝ, μιας και αυτό που εγώ βρίσκω εξαιρετικό εσύ μπορεί να το θεωρείς βλακώδες και αυτό για το οποίο δίνω 15 ευρώ να το ακούσω, εσύ να πιστεύεις ότι δεν αξίζει δεκάρα; Εαν ο καθένας από εμάς προσέθεται και από ένα κομμάτι στη λίστα με τα ΙΕΡΑ, τότε μάλλον δε θα έμενε τίποτα.

Αν σκεφτεί κανείς πιο κυνικά και καταφέρει να ξεμπλέξει για λίγο από τους συναισθηματισμούς, τις στιγμές και τις εκρήξεις που τον συνδέουν με διάφορα τραγούδια, θα συνειδητοποιήσει πως όλα τους είναι τελικά μια σειρά από νότες που αγκαλιάζουν λέξεις. Απλά. Τόσο απλά. Εμένα με γοητεύει, με συγκινεί ή με ανατριχιάζει ετούτη η σειρά, εσένα η άλλη. Ποιος θα πει ποια σειρά επιτρέπεται να πειραχτεί και ποια όχι; Γιατί η δικιά μου είναι σωστό να διασκευαστεί και η δικιά σου όχι; Ή όλες ή καμία λοιπόν.

Ίσως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου - για το καλό αλλά και την πρόοδο του τόσο υπέροχου πολιτισμού αυτής εδώ της χώρας -ανεξαρτήτου αποτελέσματος της εκάστοτε προσπ- να αρχίσει σιγά σιγά η  ατάνα άθειας, αυτή η αόρατη αυστηρή επιτροπή να αρχίσει να χάνει έδαφος και να μην της δίνεται πια το δικαίωμα να αποφασίζει ποια κομμάτια αν τα πειράξει κάποιος καλλιτέχνης λιθοβολείται δημόσια μέχρι απόλυτης καταστροφής της αυτοπεποίθησης του και ποια όχι.

Η ιστορία άλλωστε μας έχει δείξει πως αυτό που χαρακτηρίζει τα περισσότερα αγαπημένα και κλασικά κομμάτια είναι ότι έχουν διασκευαστεί ξανά και ξανά και ξανά και ξανά...


Φωτογραφίες: Ευτυχία Βλάχου