alexandros_bellesnotiasΟ Αλέξανδρος Μπελλές ανήκει στη γενιά της κρίσης και όχι των 700 ευρώ, γιατί πλέον ακούγονται πολλά τα 700. Είναι ένας νέος ερμηνευτής που καλό θα ήταν να μας αφορά. Κάποιοι μπορεί να τον γνωρίζετε ως ερμηνευτή στις συναυλίες του Γιάννη Μαρκόπουλου τα τελευταία χρόνια. Εκείνος όμως δεν μένει μόνο σε αυτό και συνεχίζει τη δική πορεία με προσωπικές παραστάσεις και ένα δίσκο που ετοιμάζεται. Με αφορμή τις παραστάσεις του στον Πυρήνα, στις αρχές του νέου χρόνου, του ζητήσαμε να μας γράψει σε πρώτο πρόσωπο (όπως γίνεται στη στήλη «Πρόσκληση») παίρνοντας θέση για τη σημερινή πραγματικότητα.

Άλλη μια ευτυχισμένη Κυριακή στην Αθήνα. Περιμένω εναγωνίως την παρέα μου για φαγητό. Μόλις ξεκίνησαν από Καλλιθέα. Αν όλα πάνε καλά και δεν έχει πολύ κίνηση, σε καμιά ωρίτσα θα φτάσουν στη Βούλα. Τι να φάμε; Εννοείται θα παραγγείλουμε απ’ έξω. Πού καιρός για σπιτική μαγειρική! Εξάλλου πρέπει να μπω facebook να τσεκάρω friend requests, status updates, κτλ. Δεν προλαβαίνω! Νιώθω και λίγο κουρασμένος. Δεν κοιμήθηκα καλά εχθές, άκουγα κάτι περίεργους θορύβους.


Λες να διέρρηξαν το σπίτι του γείτονα; Ευτυχώς εγώ είχα κλειδώσει και τις 8 κλειδαριές στις 4 πόρτες μας, είχα ενεργοποιήσει το συναγερμό κι είχα αφήσει επίτηδες ανοιχτά όλα τα φώτα στο σαλόνι και την κουζίνα. Κρίμα για το γείτονα! Τον συμπαθώ πολύ, αν και δεν τον έχω δει ποτέ από κοντά.
Πάντα αφήνει χώρο στο parking…

 

  alexandros_belles-afisa2Άσε που πρέπει να είμαι ξεκούραστος αύριο στο γραφείο. Κάτω από πρόχειρους υπολογισμούς χρειάζονται 36 ώρες τη μέρα για να βγει η δουλειά. Και φυσικά είμαι πολύ ευχαριστημένος με τα 700 ευρώ που παίρνω! Η κοπέλα μου, επίσης, έχει μια γεμάτη από άγχος, νεύρα και πίεση μέρα, οπότε δεν πολυζαλίζουμε ο ένας τον άλλο. Τα βασικά νέα της μέρας, καμιά πίτσα για βραδυνό, ντουζάκι και ύπνος. Όλα καλά.

Όταν ήμουν μικρός, ονειρεύομουν να γίνω πιλότος όταν μεγαλώσω, αλλά επειδή έβγαλα 12 στις πανελλήνιες πέρασα Λογιστική. Ε, και αφού πέρασα... σκέφτηκα: «ας πάω», καλό είναι να έχω ένα χαρτί (όπως έλεγαν και οι γονείς μου). Αφού λοιπόν σπουδάσα κάτι που δε μου αρέσει καθόλου, έφυγα απ’ τον τόπο μου για να έρθω στις μεγαλουπόλεις για μια καλύτερη ποιότητα ζωής και για να πραγματοποιήσω τα όνειρα μου... Ποιά όνειρα μου, τελικά; Να γίνω λογιστής; Αφού πιλότος ονειρευόμουνα να γίνω!!!

Θέλω να ξαναγίνω χωριάτης και επαρχιώτης! Να κοιμάμαι τα βράδια του καλοκαιριού στο μπαλκόνι και να ακούω μόνο το γρύλο. Θέλω το κλειδί του σπιτιού να είναι πάνω στη πόρτα. Θέλω οι φίλοι μου να μένουν πέντε λεπτά απόσταση από το σπίτι μου, να μαζευόμαστε και να ανάβουμε κάρβουνα για να ψήσουμε, να πίνουμε ρακές και να τραγουδάμε μέχρι πρωίας χωρίς να ενοχλούμε κανέναν.

Θέλω το σπίτι μου να είναι μικρό και λειτουργικό με έναν όμορφο κήπο για να παίζουν τα παιδιά μου και τα σκυλιά μου. Θέλω να καλλιεργώ τα λαχανικά μου και τις ελιές μου και να ζω απ’ αυτά που παράγω με τα χέρια μου. Θέλω να μαγειρεύω το φαγητό μου στον ξυλόφουρνο με τα πιο ωραία και φρέσκα μπαχαρικά από τον κήπο μου και να περνάει ο μερακλής γείτονας με την κρασομπυροκοιλιά και την πενταβρώμικη άσπρη μπλούζα να πάρει το μεζέ του.

Να καθόμαστε με την οικογένεια μου να φάμε γαλήνια και ήρεμα και να μη βιαζόμαστε να φύγουμε με την μπουκιά στο στόμα. Θέλω να βλέπω τη γυναίκα μου ήρεμη, ερωτική, να μου χαμογελάει κάθε μέρα. Να φοράει ένα απλό φουστανάκι και τα σανδάλια της για να πάμε μια βόλτα και όχι τις ψιλοτάκουνες γόβες της και το ακριβό καρό τραπεζομαντιλέ πουκάμισό της. Τα καρό τραπεζομάντιλα στο χωριό τα στρώνουμε στο τραπέζι, δεν τα φοράμε!
Θέλω να ζήσω!

 


Φωτογραφία: Θανάσης Πέτσας