Αν και στο δισκογραφικό της ντεμπούτο του ’08 «Η Σβούρα» όλα τα τραγούδια υπέγραφε ο Νίκος Πορτοκάλογλου κύρια αναφορά αλλά ταυτόχρονα και βασικός εκφραστικός άξονας της Βασιλικής Καρακώστα από την αρχή ήταν και παρέμεινε η παραδοσιακή μουσική μας. Η άκρως ιδιωματική ερμηνεύτρια άρχισε να ερευνά και να εργάζεται επάνω σε αυτό το τεράστιο σε όγκο και ανυπολόγιστης όχι μόνο μουσικής αλλά γενικότερα πολιτιστικής σημασίας υλικό σε πρώτη φάση με τους String Demons (το δίδυμο του βιολοντσελίστα Κωνσταντίνου Μπουντούνη και της αδελφής του βιολίστριας Λυδίας το οποίο όχι μόνον εκείνη ήταν η αφορμή για να συγκροτηθεί αλλά και του έδωσε το όνομα) μαζί με τους οποίους ηχογράφησε
το δεύτερο δίσκο της «Τα Επικίνδυνα». Με σημείο εκκίνησης αυτόν διαμορφώθηκε   σιγά – σιγά το project «Κουρελού».

 

Η κυκλοφορία του ομότιτλου CD μαζί με την Κόκκινη Καρφίτσα, το μουσικό ένθετο της εφημερίδας Αυγή, το ’15 αποτύπωσε και ταυτόχρονα ήταν το τέλος του πρώτου κύκλου ενασχόλησης της με αυτό το αντικείμενο. Εφέτος όμως, μετά από πολύ προσεχτική μελέτη και σχεδιασμό, ξεκίνησε τον πολύ πιο φιλόδοξο δεύτερο τον οποίο η ίδια αποκαλεί «ελληνική κλασική δημοτική μουσική».

 

Ας την αφήσουμε να μας εξηγήσει τι ακριβώς εννοεί:

«Από μικρό παιδί θαυμάζω και μελετώ την ανώνυμη  μουσική του τόπου όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Νιώθω πως κατάγομαι από όλα  τα μέρη  της Ελλάδας και αυτό λόγω της μουσικής της.  Πιστεύω ότι,  αν το σπίτι μας είναι η επιμέρους καταγωγή μας, όλη η υπόλοιπη Ελλάδα είναι ο κήπος μας, η αυλή μας, ο παράδεισός μας που χρειάζεται την αγάπη και την φροντίδα μας.

 

Ας πούμε καταρχήν ότι  η δημοτική μουσική είναι η δική μας κλασική μουσική. Έρχεται από τα κατάβαθα του χρόνου, όπως κάθε τι κλασικό. Και όχι μόνον, είναι η συλλογική δημιουργία του τόπου μας και αυτό είναι το πιο σημαντικό, η σύνθεση του «εμείς». Από το 2008 επιλέγω - εκτός από κάποιες εξαιρέσεις - στις συναυλίες μου τα δημοτικά τραγούδια να παίζονται με τρόπους μη αναμενόμενους θέλοντας υποσυνείδητα να δώσω περισσότερη έμφαση στην σύνθεση τους παρά στα μουσικά όργανα που την εκτελούν.

 

Αυτό προσπαθούσα να εμπνεύσω και στους εκάστοτε συνεργάτες μου. Καμία διάθεση για διασκευή, μάλλον το αντίθετο, να φωτιστεί η πρωταρχική τους ύλη.

 

 

Ετσι πριν λίγο καιρό, ένα σούρουπο  που καθόμουν σε μιαν ακρογιαλιά εδώ στην Αττική, όταν έπεφτε ο ήλιος, ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, το άκουσα και το είδα να συμβαίνει μέσα μου. Ολόκληρο το Vconcert...Δώδεκα τραγούδια της δημοτικής μας μουσικής, της συλλογικής μας μνήμης, να τα ενώνει η   ομοιογένεια της οικογένειας των εγχόρδων, με τη φωνή μου και τον κλασικό τρόπο της ευρωπαϊκής μουσικής σαν κοινή βάση που βοηθά  σε αυτή την ένωση των διαφορετικών ιδιωμάτων του τόπου μας».

 

Για τον λόγο που επέλεξε να συνδυάσει την παραδοσιακή μουσική με την κλασική και όχι με κάποιο άλλο ιδίωμα η Βασιλική Καρακώστα λέει ότι «η δημοτική μουσική  δεν έχει ανάγκη να συνδυαστεί με κάποιο άλλο ιδίωμα γιατί πολύ απλά τα έχει όλα. Μέσα από τον ευρωπαϊκό κλασικό τρόπο  θέλω να πιστεύω ότι υποστηρίζουμε την αυθεντικότητά της και τα βασικά χαρακτηριστικά της σε έναν οικουμενικό ήχο, χωρίς περιττές δεξιοτεχνίες και  σχόλια. Τουλάχιστον αυτό προσπαθώ. Η χώρα μας σήμερα αποτελείται από εννέα διαμερίσματα και η χάρη της παραδοσιακής  μουσικής κληρονομιάς προσθέτει άλλα τρία, την Μικρά Ασία και τον Πόντο, αγκαλιάζοντας και την Κύπρο που τόσο αγαπώ. Το Vconcert δεν μπορεί να υπάρξει αν λείπει κάποιο από αυτά τα μέρη.

 

 

Τον Οκτώβριο παρουσιάσαμε για πρώτη φορά  το «Vconcert Eλληνικής Κλασικής Δημοτικής Μουσικής»  στον υπέροχο χώρο του Ιδρύματος Θεοχαράκη (με την ευκαιρία θέλω να ευχαριστήσω  τον διευθυντή, τον  κύριο Φώτη Παπαθανασίου, που το πίστεψε και το αγκάλιασε). Εκεί είχα τη χαρά να δω τον κόσμο να ταξιδεύει μέσα από την βιωματική μουσική και να ευχαριστείται αλλά και να συγκινείται. Μια πτήση πάνω από την μεγάλη εικόνα  της συμφωνίας του τόπου μας».

Όσο για τη συνέχεια και τις προοπτικές του project δηλώνει ότι «το Vconcert Ελληνικής Κλασικής Δημοτικής Μουσικής, με όλο και δυνατότερη ομάδα συντελεστών, προχωρά προς το μέλλον με αργά και σταθερά βήματα. Διαμορφώνω ακόμα το ρεπερτόριο των τραγουδιών με έρευνα, μελέτη αλλά και πολλή χαρά γιατί όσο περνάει ο καιρός βλέπω το όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον του κόσμου και των συνεργατών μου.

 

Τη νέα χρονιά θα ξεκινήσω μια σειρά εμφανίσεων  στην  Ελλάδα και  στο  εξωτερικό  από όπου με χαρά δέχομαι προτάσεις με μεγάλο ενδιαφέρον και στη συνέχεια θα ηχογραφηθεί.

Είναι μια εργασία που χρειάζεται πραγματική αφοσίωση, προετοιμασία, εκπαίδευση και πάρα πολύ προσωπικό μου χρόνο. Αναρωτιέμαι πως έχει διαμορφωθεί έτσι στο νου μας, εξαιτίας των συνθηκών της ζωής μας, το να θεωρείται μεγάλη πολυτέλεια ο πολιτισμός ενώ πρόκειται για την ταυτότητά μας και αυτό με κάνει να  χαίρομαι διπλά που τολμώ να ασχοληθώ με αυτό το project το οποίο έχει πολλές απαιτήσεις ενώ, όπως και οι περισσότεροι, αντιμετωπίζω και εγώ τις τόσο δυσμενείς συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Βασική προοπτική του Vconcert στο μέλλον, γνωρίζοντας ότι στην ανώνυμη δημιουργία δεν υπάρχουν πνευματικά δικαιώματα, είναι  μέρος των εσόδων να πηγαίνει σε παιδιά χωρίς γονείς. Θέλω να επιστρέφει κάτι, ως φόρος τιμής, στον τόπο και στους προγόνους μας που δημιούργησαν αυτή τη μουσική».

 

 

Παράλληλα όμως, αν όχι ταυτόχρονα με αυτό, η Βασιλική Καρακώστα είχε και μια άλλη πολύ ενδιαφέρουσα αλλά και ιδιαίτερη δραστηριότητα σε έναν χώρο που δεν τον συσχετίζουμε εύκολα με έναν/μία ερμηνευτή/ερμηνεύτρια, το Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των Φυλακών Κορυδαλλού. Μας αφηγείται την σπάνια εμπειρία της εκεί:

«Με προσκάλεσε πέρυσι για πρώτη φορά  ο αείμνηστος  διευθυντής του ΣΔΕ Φυλακών Κορυδαλλού, ο σπουδαίος Γιώργος Ζουγανέλης, να κάνουμε μια μικρή γιορτή. Έτσι όταν εφέτος το «Δίκτυο για τον πολιτισμό και την εκπαίδευση στις φυλακές Γεώργιος Ζουγανέλης»  μου πρότεινε να αναλάβω, στο πλαίσιο του προγράμματος του Υπουργείου Παιδείας Θερινά Σχολεία 2016 το τμήμα της μουσικής, αποδέχτηκα την πρόσκληση.  Σκέφτηκα ότι ήταν μια καλή ευκαιρία για να δημιουργούσα μια μουσική μέθοδο, ένα εκπαιδευτικό μουσικό σύστημα. Έτσι όλο το καλοκαίρι, κλεισμένη στο σπίτι μου, ερευνούσα και σχεδίαζα το «V-ision in Prison» (δηλαδή όραμα στη φυλακή) που έχει ως βασικά χαρακτηριστικά τη φωνή και το σώμα. Συνοπτικά η μέθοδος τονίζει  τα οφέλη της μουσικής με συγκεκριμένο  και ιδιαίτερο τρόπο. Σκοπός η ελευθερία της έκφρασης και του λόγου μέσα από την παιδική μνήμη.

 

 

Στον πρώτο κύκλο έρευνας είχα πολλές και δυνατές εμπειρίες ειδικά όταν οι εκπαιδευόμενοι, στην αρχή με μια λογική διστακτικότητα που σιγά - σιγά γινόταν δημιουργικότητα, άκουγαν και τραγουδούσαν μουσικές της καταγωγής τους. Ένιωθα μια αόρατη αλλά σχεδόν μόνιμη πάλη για το αν θα με τραβήξουν στο κελί ή θα τους τραβήξω στη ζωή, δηλαδή στην γνώση, ενώ ταυτόχρονα μάθαινα και εγώ πολλά από αυτούς.  Κάνοντας την αξιολόγηση του πρώτου κύκλου και ακούγοντας τους να μιλούν για το πόσο όμορφα και δημιουργικά  ένιωσαν δεν υπήρχε άλλος δρόμος από το να συνεχίσω, έστω στον ελάχιστο χρόνο που μου επιτρέπει η δουλειά μου, με σκοπό την εξέλιξη αυτής της μεθόδου που εύχομαι να μπορέσει να συντελέσει στην επανένταξη κάθε φυλακισμένου».

 

 

Τέλος πριν λίγες ημέρες η Βασιλική Καρακώστα πραγματοποίησε δύο ξεχωριστές συναυλίες για παιδιά με όλα τα έσοδα τους να διατίθενται για όσα από αυτά έχουν προβλήματα υγείας. Ήταν μια ακόμα πρόκληση στην οποία δεν δίστασε να ανταποκριθεί και η αίσθηση που αποκόμισε από αυτήν είναι σχεδόν ενθουσιώδης: «Στις εμφανίσεις μου στον Πολυχώρο Άννα  Μαρία Καλουτά το Σάββατο 10 και στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά  την Κυριακή 11 Δεκεμβρίου (όλα τα έσοδα από τις οποίες δόθηκαν στα παιδιά με σοβαρές ασθένειες) είχα την χαρά να βρεθώ στη σκηνή με περισσότερα από τριάντα υπέροχα παιδιά. 

 

Υποδύθηκα τη νεράιδα των θρύλων και των παραδόσεων από όλο τον κόσμο η οποία αποφάσισε να έρθει εφέτος στην Ελλάδα  για να μας μιλήσει για την ενότητα μας μέσα από την διαφορετικότητα μας, με την παγκόσμια πια έννοια. Και αυτό δεν ήταν τυχαίο γιατί, υλοποιώντας  το, κάπως άκουσε από μακριά τους ήχους του «Vconcert».

Θα έλεγα μαλιστα ότι ήταν η «μεγέθυνση» του «Vconcert» γιατί, όπως εκείνο ενώνει την Ελλάδα μέσα από την μουσική της παράδοση, έτσι και η «νεράιδα των βιωμάτων», όπως την αποκαλώ εγώ, ήρθε για  να μας αφηγηθεί δώδεκα  παραδόσεις από όλο τον κόσμο που, κατά μιαν έννοια, ενώνουν το σύμπαν στην ολοκληρία του».