Ωριμάζει καλλιτεχνικά με γεωμετρική πρόοδο στήνοντας για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στο Club του Σταυρού του Νότου μια χειροποίητη μουσική παράσταση παρέα με τους εξαιρετικούς μουσικούς της. Τραγούδια παλαιά και νέα, διεθνείς μελωδίες και ήχοι από την ανοιχτωσιά μιας θεσσαλικής πλατείας, συνθέτουν το Δευτεροβραδιάτικο σκηνικό στο κέντρο του οποίου δεσπόζει η ευθραστότητα ενός κοριτσιού που μεγαλώνει στο σώμα μιας γυναίκας.

 

Τα δυο τελευταία χρόνια όσο δυναμώνει η καλλιτεχνική σου παρουσία τόσο φαίνεται να μειώνεται ο δημόσιος λόγος σου μέσα από συνεντεύξεις, διαδίκτυο κ.ά. Γιατί;

Θεωρώ ότι μπορώ να είμαι μέσα στην καθημερινότητα όποιου θέλει χωρίς αυτό να γίνεται απαραίτητα μιλώντας μέσω συνεντεύξεων ή facebook. Προτιμώ οι τοποθετήσεις μου επί των πραγμάτων να φτάνουν στους ανθρώπους μέσα από τις καλλιτεχνικές μου επιλογές. Ένας επιπλέον λόγος που περιόρισα τη διαδικτυακή μου παρουσία ήταν η συνειδητοποίηση της ημιμάθειας των ανθρώπων κυρίως στο σχολιασμό τους.

 

Επιστροφή στην «πραγματική» ζωή δηλαδή;

Ο δικός μου ο στόχος και η ανάγκη είναι να αποκτήσω βιώματα. Βίωμα σημαίνει εμβάθυνση, που πιστεύω πως έχουμε ξεχάσει να προσφέρουμε στους εαυτούς μας. Σημαίνει να κοιτάξω τον σκύλο μου στα μάτια και να τον βγάλω μια βόλτα για να αισθανθώ πώς μυρίζει το χώμα, να μου θυμίσει η φύση πως η ζωή έρχεται και φεύγει. Να κάνω έρωτα, να γνωρίσω τον κόσμο. Να καθίσω σε ένα παγκάκι και να παρατηρήσω έναν άνθρωπο προσπαθώντας να φανταστώ την ιστορία του. Να τραγουδήσω ένα τραγούδι πολλές φορές μέχρι να σιγουρευτώ ότι κατάλαβα κάθε του λέξη.

 

Με ποιους «δαίμονες» παλεύεις επί σκηνής;

Οι περισσότεροι από εμάς που εκτιθέμεθα στη σκηνή είμαστε εγωπαθείς και ανασφαλείς ταυτόχρονα. Ο ναρκισσισμός και η ανασφάλεια είναι οι όψεις του ίδιου νομίσματος, μου έλεγε η δασκάλα μου.  Ο στόχος μου, όμως, ακόμα και εγωκεντρικά σκεπτόμενη, είναι ο ακροατής.

 

Στο τέλος, δηλαδή, της εσωτερικής μου πάλης δεν θέλω να είμαι εγώ αυτός που θα ξεχωρίσει αλλά εσύ, ο ακροατής που ήρθες για να με ακούσεις.

 

Αυτή είναι και η δυσκολία τού να στήσεις μια παράσταση. Πώς δηλαδή θα μπορέσεις να συνταιριάξεις τη φιλαρέσκειά σου με τις αδυναμίες σου και τα βιώματά σου και αυτό να γίνει μια ισορροπία, μία αρμονική εικόνα και άκουσμα, που θα εξυπηρετήσει στο τέλος μόνο την αλήθεια του τραγουδιού, της τέχνης και της προσφοράς.


Το γεγονός ότι απέκτησες ραδιοφωνικό airplay με μια διασκευή, στο «Ξημερώνει» των Θεοδωράκη - Τριπολίτη, είναι ένα γεγονός που σε χαροποίησε ή σε προβλημάτισε;
Και τα δυο. Η ιστορία με το «Ξημερώνει» όπως και με τη διασκευή στο «Μια πόλη μαγική» του Χατζιδάκι, που επίσης παίζεται στα ραδιόφωνα, είναι ότι πρόεκυψε φυσικά και αβίαστα, καθώς έπαιζα τα κομμάτια στα live και έτσι μου το ζήτησαν οι παραγωγοί στο ραδιόφωνο. Και τα δυο αυτά τραγούδια είναι από ζωντανή ηχογράφηση στο studio. Αυτό με χαροποίησε γιατί εννέα στις δέκα φορέςπου ακούω στο ραδιόφωνο μια διασκευή καταλαβαίνω το κίνητρο για το οποίο έχει γίνει και συνήθως δεν μου αρέσει κιόλας.Aπό την άλλη όμως θα ήθελα το ραδιόφωνο να μπορεί να στηρίξει και νέα τραγούδια που χρειάζονται δεύτερη και τρίτη ακρόαση μέχρι να αγαπηθούν. Κατανοώ όμως και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι σημερινοί παραγωγοί στη δουλειά τους.

 

 

Επέλεξες ή σε «επέλεξε» ο αυτόνομος δρόμος που ακολουθείς τα τελευταία χρόνια;

Με επέλεξε. Κοίτα, δεν είμαι και ο πιο εύκολος άνθρωπος του κόσμου όσον αφορά τις επιλογές και τις κατευθύνσεις που μπορεί να μου δώσει παραδείγματος χάριν μια δισκογραφική εταιρεία. Είχα ορισμένες προτάσεις για συνεργασία με εταιρείες τις οποίες συνειδητά δεν δέχτηκα. Λέω όμως ότι με επέλεξε γιατί ασφαλώς και θα ήθελα να έχω την πρακτική βοήθειααπό ανθρώπους του χώρου, παρόλο που το «χειροποίητο» το οποίο ακολουθώ τα τελευταία δυο χρόνια, έχει και αυτό τη γοητεία του. Όταν, για παράδειγμα, κυκλοφόρησα το «3ο» σε 500 βινύλια, το στέλναμε πόρτα πόρτα, έμαθα δηλαδή τις διευθύνσεις των ανθρώπων που ακούνε και αγαπάνε τη δουλειά μου! Οι περισσότεροι συνάδελφοί μου πληρώνουν τις παραγωγές από την τσέπη τους, τις πρόβες τους, τους μουσικούς τους επίσης. Πρέπει να δεχτούμε πως «σπουδάζουμε» μουσικοί και θέλει πολλά χρόνια δουλειάς για να μπορούμε να ζούμε αξιοπρεπώς από την εργασία αυτή.


Ας περάσουμε σε κάτι πιο γενικό. Πώς αντιμετωπίζεις όλη αυτή την προβολή της φρίκης γύρω μας;

Κατ’ αρχάς πιστεύω ότι η φρικαλεότητα δεν είναι πιο μεγάλη από ό,τι ήταν παλαιότερα. Απλώς έχουμε ευκολότερη πρόσβαση στο να τη δούμε. Την κάνουμε και “share”! Το στενάχωρο είναι ότι βλέπεις πρώτη φορά μια εικόνα η οποία σε συγκλονίζει, τη δεύτερη όμως φορά τη συνηθίζεις τόσο που τη ξεπερνάς. Προσπαθώ να θλίβομαι με μέτρο και μετά να έχω τη δύναμη και την αισιοδοξία να μπορώ να προσφέρω αγάπη στους γύρω μου και μέσα από τη μουσική μου και την καθημερινότητά μου να δώσω χαρά. Δεν είμαι ικανή να αλλάξω τον κόσμο, για αυτό προσπαθώ να αλλάξω τον εαυτό μου. Να αντιδρώ σε ό,τι προσβάλλει την ελευθερία μας, όπου και όσο μπορώ.Πιστεύω στις μικρές καθημερινές αλλαγές που γίνονται δίπλα μας και μέσα μας. Έχουμε πολλή θλίψη μέσα μας με ό,τι γίνεται και πρέπει να βρούμε τρόπους για να την διαχειριστούμε.

 
Σε αγχώνει ο ηλικιακός χρόνος;

Φυλάω μέσα μου μια φράση που μου είχε πει ο Γιώργος Ανδρέου: «Μαρία, δεν πρέπει να αγχώνεσαι. Πρέπει να βάζεις έναν στόχο. Για παράδειγμα να πας στη Θεσσαλονίκη. Εκεί θα πάνε και άλλοι, ο καθένας με το μέσο που διαθέτει. Άλλος με τραίνο, άλλος με αυτοκίνητο, άλλος θα κάνει 3 στάσεις, άλλος καμία. Εσύ θα φτάσεις όποτε θεωρήσει η τέχνη, ο χρόνος και η ιδιοσυγκρασία σου ότι ήταν η ώρα». Τα πάντα είναι θέμα δουλειάς. Το ταλέντο έρχεται στο τέλος της δουλειάς που έχεις κάνει και σε πάει λίγο παραπάνω από εκεί που έφθασες. Ως γυναίκα, τώρα, ναι, ο χρόνος που περνάει με αγχώνει γιατί συνειδητοποιώ ότι επέλεξα μια εργασία δύσκολη εάν θελήσεις να δημιουργήσεις οικογένεια.

 

Κατά τα άλλα όσο μεγαλώνω βρίσκομαι πιο κοντά στην αλήθεια μου και αποδέχομαι καλύτερα τις ατέλειές μου.


Πιστεύεις ότι είμαστε ως κοινωνία πιο συντηρητικοί ή πιο ανοικτοί;

Πιο συντηρητικοί. Φοβόμαστε να δεχτούμε την ομοφυλοφιλία, την λιποταξία, τους μετανάστες, το διαφορετικό γενικά. Λέμε ότι τα δεχόμαστε όλα, επί της ουσίας όμως δεν είμαστε ανοιχτοί. Αυτό νομίζω δημιουργεί έντονες συσπειρώσεις σε αυτές τις μειονοτικές ομάδες. 

 

Δηλαδή;

Δηλαδή αν μπορούσε όλος ο κόσμος να αποδεχτεί ένα gay ζευγάρι να φιλιέται σε ένα μαγαζί ή να μπορεί να έχει -υπό προϋποθέσεις- το παιδί του, δεν θα χρειαζόταν να γίνονται gaypride παρελάσεις στις οποίες τονίζεται τόσο πολύ η διαφορετική τους σεξουαλικότητα. Αν είχαμε δεχτεί τους μετανάστες υγιώς στη χώρα μας, δεν θα ήταν οι «κακοί» που πρέπει να προσέχουμε μη μας σκοτώσουν. Το διαφορετικό είναι μέσα στη ζωή, είναι υγεία. Όσο το απωθείς, τόσο πιο αλλοιωμένη φτάνει η εικόνα του στα μάτια σου. Και αυτό είναι άδικο.

 

Ποια είναι τα υλικά της εφετινής σου παράστασης;

Η βασική πρώτη ύλη είναι οι φίλοι μου μουσικοί επί σκηνής: ο Ντίνος Μάνος, ο Νίκος Παπαβρανούσης, ο Χρήστος Τόλης και οι Κοσμάς Λαμπίδης και Σταύρος Ρουμελιώτης του συγκροτήματος Usurum οι οποίοι δεν συμμετέχουν στην παράσταση ως ένα support group, αλλά είναι πλήρως ενσωματωμένοι στην παράσταση. Είναι ένα group νέων παιδιών που γράφει με ιδιαίτερο τρόπο, προσέχει πολύ τις ενορχηστρώσεις του και πατά με σύγχρονη ματιά πάνω στην παράδοση. Τα τραγούδια που παίζουμε είναι από την προσωπική μου δισκογραφία αλλά και καινούρια από τον νέο κύκλο των τραγουδιών που ετοιμάζω. Τέσσερα από αυτά τα έχει γράψει ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, δυο ο Σταύρος Ρουμελιώτης, ένα ο Τιμολέων Γκέτσος ενώ ηχογράφησα και τη «Νεράιδα», του Γιώργου Κωνσταντινίδη που παίζω εδώ και καιρό στα live μου. Υπάρχουν ακόμα διασκευές κομματιών του Tom Baxter, της Μαρίας Δημητριάδη, των Συνήθων Υπόπτων, του Μάνου Λοΐζου αλλά και αγαπημένα και παραδοσιακά τραγούδια που αγγίζουμε με περισσή φροντίδα.