giorgis_christodoulouΟ Γιώργης Χριστοδούλου μας μιλάει για τον νέο του προσωπικό δίσκο που κυκλοφόρησε πριν από λίγες εβδομάδες, την ελληνική ποπ και τις διασκευές που κατά καιρούς έχει κάνει με μεγάλη επιτυχία.

Εδώ και λίγους μήνες κυκλοφόρησε η καινούργια σου δισκογραφική δουλειά, Flâneur. Ποια ήταν η υποδοχή του από τους ακροατές, μέχρι σήμερα;

Τα τραγούδια αυτά άρχισαν δειλά δειλά να δοκιμάζονται σε ζωντανές εμφανίσεις πρώτα στην Ισπανία κι έπειτα στην Ελλάδα. Τις πρώτες εντυπώσεις λοιπόν τις είχα καιρό πριν κυκλοφορήσει το άλμπουμ. Στην Ισπανία είχα τις πρώτες καλές κουβέντες από το πρώτο κιόλας βράδυ όταν μια γνωστή χορεύτρια μου ζήτησε ένα από αυτά τα κομμάτια για να το χορογραφήσει και να το ερμηνεύσει. Αλλά και στην Αθήνα, είναι πολύ ξεχωριστή εμπειρία να βλέπω τον κόσμο να συγκινείται παρόλο που δεν καταλαβαίνει τη γλώσσα. Στην αρχή είχα τις αμφιβολίες μου. Τώρα χαίρομαι που οι κοντινοί φίλοι μου με έπεισαν να εισάγουμε το άλμπουμ και στην Ελλάδα. Νιώθω πως κάποια από αυτά τα κομμάτια θα μπουν στο κομμάτι του ρεπερτορίου μου που δε θα με εγκαταλείψει και δε θα "γεράσει" εύκολα.

 

giorgisflaneurcdcoverΑκούγοντας ξανά το Flâneur σήμερα, υπάρχει κάτι που θα το έκανες με διαφορετικό τρόπο;
'Ίσως να προσέθετα άλλο ένα τραγούδι που γεννήθηκε αργότερα.

 

Ξέρω ότι για κάθε σου δισκογραφική δουλειά ψάχνεις για μήνες το ρεπερτόριο και ηχογραφείς με αργούς και σταθερούς ρυθμους. Ποιες ήταν οι ιδιαιτερότητες που συνάντησες στο Flâneur;
Κατ' αρχάς είναι πολύ διαφορετικό να δουλεύεις με μουσικούς που έχουν μια διαφορετική ιδιοσυγκρασία από αυτή των ελλήνων. Κι ύστερα, είναι ίσως η πρώτη φορά που χρησιμοποιώ τους μουσικούς με τους οποίους συνεργάζομαι στα live και μαζί κάποιους σπουδαίους "καλεσμένους" μουσικούς έλληνες και ισπανούς (όπως ο Γιώργος Κοντραφούρης και ο Marc Melia Sobrevias). Από αυτή την άποψη θα μπορούσαμε να πούμε ότι δουλέψαμε σαν να ήμαστε γκρουπ.

 

Ο χώρος της ελληνικής ποπ μουσικής έχει συκοφαντηθεί σχεδόν όσο και αυτός που συνηθίζουμε να λέμε «έντεχνο τραγούδι». Πού πιστεύεις ότι οφείλεται αυτή η παρεξήγηση, όσον αφορά την ποπ μουσική;
Οι έλληνες έχουμε μια τάση για τα σύνδρομα: ένα από αυτά είναι να θέλουμε να κατηγοριοποιούμε τη μουσική σε είδη εύκολα και χωρίς πολλή σκέψη, για να μη κουραζόμαστε να εξετάζουμε τη διαφορετικότητα της κάθε μουσικής πρότασης. Ξαφνικά η μουσική χωρίστηκε σε "ελληνικά" και "ξένα", "έντεχνα" και ποπ", "ροκ" και "λαϊκά". Επίσης έχουμε το σύνδρομο να θέλουμε να καταναλώσουμε ή να "παραγγείλουμε" κάτι που έρχεται "αχώνευτο" κατευθείαν από το εξωτερικό. Έτσι έχουμε περιπτώσεις με ολόκληρες δουλειές, ή τραγούδια ή ζωντανές εμφανίσεις-ρέπλικες των Manu Chao, Beirut ή ακόμα και της πρόσφατης Zaz. H παρεξήγηση λοιπόν για μένα κατ' αρχάς ξεκινάει από τους ίδιους τους καλλιτέχνες που χάριν γρήγορης αναγνώρισης μέσω της "οικείας" μοδάτης φόρμας που επικρατεί κάθε φορά, αντιγράφουν μοντέλα και στυλ. Αυτό συμβαίνει και στην ποπ αλλά και στο λεγόμενο (πλέον συρρικνωμένο) έντεχνο. Κάποιος είπε - δε θυμάμαι ποιός - πως το στυλ είναι ο εχθρός της τέχνης.

 

Από τότε που ξεκίνησες να δισκογραφείς επιλέγεις να εμφανίζεσαι ως επί το πλείστον σε μικρές μουσικές σκηνές. Τι έχεις κερδίσει μέχρι σήμερα από αυτήν σου την απόφαση;
Έχω την αίσθηση πως η μουσική μου ακούγεται καλύτερα σ' ένα ζεστό μικρό χώρο, ένα θέατρο ή έναν όμορφο εξωτερικό χώρο όπως ένα προαύλιο εκκλησίας ή σχολείου, μια γωνιά ενός λιμανιού ή έναν αρχαιολογικό χώρο. Είναι μαγικές οι στιγμές που μπορεί να βιώσεις σε τέτοιους χώρους.

 

Επίσης, αυτό που σε χαρακτηρίζει, μεταξύ άλλων, είναι οι ιδιαίτερα πετυχημένες διασκευές που κάνεις. Πώς επιλέγεις κάθε φορά ποια κομμάτια θα διασκευάσεις;
Δεν έχω κάνει πολλές διασκευές... το θέμα είναι ότι τις έχω "χρεωθεί" πολύ γιατί έκαναν αίσθηση. Οι διασκευές που θυμάται ο περισσότερος κόσμος στα εμπορικά τραγούδια μιας εποχής, ήταν ένα δικό μου σχόλιο-αντίδραση σε μία κατάσταση που ένιωθα να μη μου αρέσει καθόλου. Από την άλλη είναι εύκολο να αφορίζεις κλεισμένος στο μικρόκοσμο σου χωρίς να προτείνεις τίποτα - έτσι μια μέρα μου κατέβηκε η ιδέα να δω τί θα μπορούσα να κάνω μ’ ένα τέτοιο υλικό, με χιούμορ, φαντασία και χωρίς διάθεση "κοροϊδευτική" που είναι μια εύκολη και φτηνή λύση στην οποία επίσης δεν ήθελα να καταφύγω. Κάπως έτσι γεννήθηκαν εκείνες οι διασκευές με γενικό τίτλο "Δες το κι αλλιώς".

 

Το άλμπουμ «Flâneur*» είναι διαθέσιμο σε όλα τα δισκοπωλεία και διατίθεται επίσης online στη διεύθυνση: http://ankhmusic.bandcamp.com/album/giorgis-flaneur

Μουσικά VIDEO:
Le Flâneur: http://youtu.be/eFWJqmZL6PI?hd=1
Deriva
: http://youtu.be/W2pbxXtS5sg
Silencio:
http://youtu.be/YxGdqm7th3Q
Website:  www.giorgis.es