vaskazoullis1It was 25 years ago today… όταν έπαιξε στα ραδιόφωνα, στα πικ απ και τα… κασετόφωνα (ακόμη τότε) για πρώτη φορά η φωνή του Βασίλη Καζούλλη. Η ρομαντική έως και ποιητική γραφή του αναμεμιγμένη πότε με λυρικά και πότε με πιο ηλεκτρικά στοιχεία μας έδωσε ορισμένα από τα πιο όμορφα τραγούδια, που γράφτηκαν τις τελευταίες… δυόμιση δεκαετίες. Και είναι μάλιστα δυσανάλογα πολλά, σε σχέση με την πάντα διακριτική, αλλά συνεχή παρουσία του Βασίλη Καζούλλη στα μουσικά πράγματα. Η Φανή, η Αμοργός, το Κάτι να γυαλίζει, το Ευρωπαϊκό, ο Άγγελος, το Θαλασσινό, της Άγονης γραμμής, τα Αεροπλάνα, ο Πυγμάχος, Μόνο να μου γελάς, Σβήσε μου τα φώτα και τόσα – τόσα άλλα… Το musicpaper επιχειρεί μία αναδρομή στα 25 αυτά χρόνια, μέσα από τα τραγούδια του Βασίλη Καζούλλη, ο οποίος μας περιμένει στις 29 Ιουνίου στο Γκάζι, για μία γενέθλια συναυλία, with a little help from my friends, όπως λέει και ο ίδιος.

Πάνε τόσα χρόνια που μας βάζεις κι αναρωτιόμαστε… Τελικά τη ξέχασες, Βασίλη, τη Φανή;
Όλες οι προσωπικές ιστορίες και οι αναμνήσεις από το παρελθόν μένουν εντός μας. Από την πιο μεγάλη, ως την πιο μικρή ιστορία. Είναι μέρος από τη γοητεία της ζωής και αυτό που μας βγάζει στο επόμενο μονοπάτι. Στην επόμενη ιστορία. Είναι η ίδια η ζωή, τελικά. Γι’ αυτό και αξίζει ο καθένας με τον τρόπο του να τις καταγράφει. Αυτή είναι και η αξία τους, αφού πρόκειται για ιστορίες που μας έχουν αγγίξει και παραμένουν μέσα μας, ακόμη και ύστερα από πολλά χρόνια.

 

Προλαβαίνουμε το τελευταίο πλοίο για την Αμοργό ή πάντα το βλέπουμε να χάνεται στον ορίζοντα; Τι είναι αυτό που παίρνει μαζί του στα αμπάρια των αποσκευών;
Το τελευταίο πλοίο έχει δύο έννοιες. Αφενός αυτή τη γλυκιά μελαγχολία του τελευταίου πλοίου που μπορείς να χάσεις ή μιας αγάπης που τελειώνει. Αφετέρου έχει την ελπίδα του ταξιδιού και του καινούργιου. Αυτά τα δύο στοιχεία συνήθως συνυπάρχουν στα τραγούδια μου, γιατί με χαρακτηρίζουν. Έχω μια μελαγχολία, αλλά αφήνω μία προσδοκία και μία προσμονή για κάτι καινούργιο και πιο ελπιδοφόρο.

 

Τι σημαίνει για εσένα η Μαμά Λίνδος, δηλαδή, η Ρόδος; Ποιες είναι οι πιο έντονες αναμνήσεις από την ιδιαίτερη πατρίδα σου;
Είναι πολύ δυνατές οι εικόνες και τα συναισθήματα της παιδικής μου ηλικίας, εκεί πλάι στη θάλασσα, με παιχνίδια, πανηγύρια, γιορτές, πάρτι, φωτιές στην παραλία, όλη η ζεστασιά που έχω νιώσει από παιδί. Στον τίτλο του τραγουδιού αναφέρομαι στη Λίνδο, γιατί είναι ένα πολύ γνωστό μέρος από την αρχαιότητα και κοντά στο μέρος από όπου κατάγομαι, τον Ασκληπιό της Ρόδου. Το τραγούδι αφορά τη νοσταλγία για τον τόπο μου, ενώ είναι και αληθινή ιστορία, γιατί στη Λίνδο υπήρχε μία κυριούλα που όλοι γνωρίζαμε με το υποκοριστικό Μαμά – Λίνδος. Είχε μία έντονη σοφία και μία δυνατή προσωπικότητα

vaskazoullis3Στο Παραμύθι, γράφεις στους στίχους Πως περάσανε τα χρόνια πες και δεν ήσουν όπως ήσουν χθες. Πως πέρασαν 25 χρόνια και τι άφησαν;
Αυτές που παραμένουν ζεστά μέσα μου είναι οι όμορφες στιγμές. Φυσικά υπήρξαν και δυσκολίες όλα αυτά τα χρόνια, αλλά προτιμώ να φιλτράρω τα πράγματα και να κρατώ μόνο όσα με γεμίζουν με χαρά. Αυτό που μένει είναι η αγάπη και η επικοινωνία με τον κόσμο. Οι ιδιαίτερες στιγμές που μπορεί να σου πει κάποιος κάτι και να σε εμψυχώσει.

 

Αν γνώριζες κάποιον Άγγελο τη Γης αυτής, τι θα του ζητούσες να κάνει για εσένα και τον υπόλοιπο κόσμο;
Είναι πάρα πολλά αυτά που μπορώ να ζητήσω, αλλά αυτό το τραγούδι το έγραψα νιώθοντας πως φερόμαστε σαν να ψάχνουμε εδώ στην ζωή μας κάτι που είναι εξωπραγματικό. Στο γήινο επίπεδο είμαστε όλοι λειψοί, γεμάτοι με εγωισμούς, προβλήματα κι ένα κάρο άλλα πράγματα που εξαφανίζουν τον παραμυθένιο έρωτα. Όσο και να πιστεύουμε ότι ισχύει, μοιάζει να μην ανήκει στον κόσμο αυτό, παρά σε μία άλλη διάσταση παραδεισένια ή παραμυθένια. Αυτός, όμως είναι και ο αγώνας που κάνουμε στη ζωή. Περιτριγυριζόμαστε από ανθρώπους που είναι λειψοί, με παραξενιές και προβλήματα, αλλά προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι. Όσο μπορούμε.

 

Συνήθως εντυπωσιάζει Κάτι να γυαλίζει. Είναι η μπαλαρίνα που θαμπώνεται από τη γυαλάδα ή ο Σαρλό που δεν μπορεί να κοιτάξει το εκτυφλωτικό φως;
Μάλλον όλα μαζί. Συνήθως οι άνθρωποι δεν ζουν με την αλήθεια τους. Ο άνθρωπος πολλές φορές εντυπωσιάζεται από ψεύτικα πράγματα κι έναν ψεύτικο τρόπο ζωής γενικότερα. Κοιτάμε πως θα κάνουμε φιγούρα, πως θα εντυπωσιάσουμε ή θα κοροϊδέψουμε και να είμαστε αρεστοί όχι όμως με την αλήθεια μας, αλλά με άλλους τρόπους. Αυτό αφορά και τον έρωτα, φυσικά. Πολλές φορές θέλουμε να ακούμε ψέματα, όχι την αλήθεια. Προσωπικά, πάντα με ενδιέφερε να βρίσκω έναν αληθινό τρόπο για να ζω. Αυτό ήθελα να περιγράψω και με το Κάτι να γυαλίζει. Φυσικά, η μπαλαρίνα δεν θα ενθουσιαστεί από τον φτωχό Σαρλό, αλλά από τον εντυπωσιακό σχοινοβάτη με τα κοστούμια του και με τα κόλπα που κάνει για να εντυπωσιάσει.

 

Δεν ήμουν εγώ για αεροπλάνα. Είναι που φοβάσαι τα ύψη ή προτιμάς να πας γερά τα πόδια σου στη γη;
Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για υψηλά πράγματα. Για να βελτιώνεται, να δημιουργεί, να ονειρεύεται και να πετάει ψηλά. Εξού και το άνω θρώσκω. Όμως όλα αυτά δεν μπορεί να τα κάνει αν δεν πατάει γερά στα πόδια του, με την έννοια να μην έχει εγωισμούς και φαντασιώσεις. Αντίθετα, πρέπει να έχει όραμα και φαντασία. Να είναι δημιουργικός και να δουλεύει τον εαυτό του. Μία κοινωνία γίνεται καλύτερη όταν ο καθένας μας δουλεύει με τον εαυτό του. Άρα, λοιπόν, να πετάμε ψηλά, αλλά με τα πόδια μας κάτω στη γη.

 

Της άγονης γραμμής, Θαλασσινό, Ποταμός, Ισοκράτημα. Είναι νοσταλγία ή πραγματική ανάγκη οι αναφορές στην παραδοσιακή μουσική;
Φυσικά, πρόκειται για πραγματική ανάγκη. Αυτή είναι η καταγωγή μου, ολόκληρη η οικογένειά μου κατάγεται από τη Ρόδο, από όπου προέρχονται και οι μουσικές που είχα αγαπήσει από παιδί, μέσα από την εθιμοτυπική ζωή του χωριού, τους γάμους, τα πανηγύρια και όλες τις άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις. Πολλές φορές νιώθοντας τη νοσταλγία για τον τόπο μου βγαίνει αυτός ο τρόπος γραφής. Αβίαστα.

 

Σε τούτη την πόλη δεν έχει γιορτή, τα παράθυρα ‘κλείσαν. Πως αισθάνεσαι και τι πιστεύεις για ό,τι περνάει η πατρίδα μας αυτό τον καιρό με τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα;
Είναι πάρα πολύ δύσκολα και στενάχωρα όλα αυτά που συμβαίνουν. Όμως, πέρα από τα οικονομικά και όλα τα συνεπακόλουθα, νομίζω πως το μεγαλύτερο κακό που έχει συμβεί είναι ότι ο κόσμος έχει πέσει πάρα πολύ ψυχολογικά. Σε συνδυασμό και με ό,τι περνάει μέσα από την τηλεόραση έχει δημιουργηθεί μία μεγάλη κατήφεια, που δεν επιτρέπει στον κόσμο να χαίρεται. Παρόλα αυτά πιστεύω ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Να έχουμε μία πίστη και μία δύναμη μέσα μας. Μην τρελαθούμε με όλο αυτό τον πόλεμο που συμβαίνει.

 

vaskazoullis4Στο Βορεινό Λιμάνι συνεργάστηκες με ένα σπουδαίο παραγωγό, τον Γιώργο Μακράκη. Πες μου δυο λόγια για αυτόν τον αφανή, αλλά ήρωα της ελληνικής μουσικής.
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν συνεργαστεί με πολύ μεγάλους συνθέτες και είναι τιμητικό που έφτασαν στο σημείο να συνεργαστούν και μαζί μας. Δουλέψαμε με αυτούς που είχαν μία τόσο μεγάλη ιστορία στο χώρο της παραγωγής.

 

Πριν από χρόνια διάλεξες να διασκευάσεις τον Πυγμάχο του Paul Simon. Για ποιο λόγο. Ποιο άλλο τραγούδι θα ήθελες να διασκευάσεις και γιατί;
Πάρα πολλά είναι τα τραγούδια που αγαπάω και θα ήθελα να διασκευάσω, αλλά υπάρχει δυσκολία στο να πάρεις την άδεια. Είναι πρακτικό το πρόβλημα. Για παράδειγμα, θα ήθελα πάρα πολύ να διασκευάσω Beatles, προσπάθησα, αλλά ήταν πολύ δύσκολο. Στον Πυγμάχο ταίριαξαν πάρα πολύ και οι στίχοι μου και νομίζω ότι ήταν μία καλή προσπάθεια. Μάλιστα, επειδή ζήτησαν να ακούσουν το αποτέλεσμα, μου μετέφεραν πως το νόημα των στίχων που έγραψα στα ελληνικά είναι πολύ ωραίο και ποιητικό.

 

Αξίζει το ρίσκο για τα Φιλιά του Αυγούστου, παρότι συνήθως καταλήγουν σε κάτι απατηλό;
Το τραγούδι αυτό είναι ερωτικό, αλλά γεννήθηκε από μία διαφορετική αναφορά. Έχει να κάνει πάλι με τη νοσταλγία για την πατρίδα, διότι προέρχεται από τα φιλιά της συνάντησης των ξενιτεμένων μας. Είναι η στιγμή που επιστρέφουν τον Αύγουστο για κάποιες ημέρες ή αργότερα μετά από μερικές εβδομάδες όταν φεύγουν. Ειδικά, στο χωριό μου το αντάμωμα συμβαίνει σε ένα κεντρικό πανηγύρι, στις 6 Αυγούστου, στην παραλία, στο Γιοτάρι. Όταν ήμουν παιδί αισθανόμουν σαν πολύ συγκινητική, δυνατή και ανθρώπινη αυτή την εικόνα με τα φιλιά του ερχομού ή του αποχωρισμού. Το τραγούδι, βεβαίως, μέσω τη φαντασίας εμπεριέχει και πιο ερωτικά στοιχεία.

 

Το Ευρωπαϊκό είναι ένα από τα πιο ωραία τραγούδια σου που ταξίδεψε και με τη φωνή του Φοίβου Δεληβοριά. Τι σημαίνει για εσένα να πηγαίνουν τα τραγούδια σου και στα χείλη και από εκεί στις ψυχές άλλων ανθρώπων;
Το Ευρωπαϊκό προέρχεται επίσης από μία παρόμοια ανάμνηση. Στα πανηγύρια μας στο χωριό οι ορχήστρες, στις οποίες μετά από ένα σημείο συμμετείχα και εγώ, παίζαμε πολλά παραδοσιακά, νησιώτικα. Πιάναμε και καλαματιανά ή τσάμικα. Κάποια στιγμή τελείωναν τα… διαθέσιμα ή ο κόσμος ήθελε να χορέψει και κάτι άλλο. Εκείνη την ώρα, λοιπόν, μας πλησίαζαν και μας έλεγαν Παιδιά, παίξτε μας και ένα ευρωπαϊκό. Με αυτή την εικόνα στο μυαλό έγραψα αυτό το βαλσάκι. Το να τραγουδούν οι φίλοι μου δικά μου κομμάτια με κάνει να αισθάνομαι πολύ όμορφα, όπως το ίδιο καλά αισθάνομαι και με τα τραγούδια τα δικά τους, γιατί και ο Φοίβος έχει γράψει καταπληκτικά κομμάτια, με φοβερές εικόνες, ποιητικότητα και ευαισθησία. Μου αρέσει στον Φοίβο το πόσο ευκρινής είναι πολλές φορές στο συναίσθημα μέσω του τρόπου που περιγράφει.

 

Τόσα χρόνια… Πού γυρνάς σε τόσες πόλεις και πλατείες στα λιμάνια στα νησιά στις συναυλίες;
Αυτό ήταν το τραγούδι που είχα γράψει για τη live ηχογράφηση. Αφορά όλες εκείνες τις στιγμές που γυρνάμε με τα παιδιά της μπάντας, σε μπαράκια, σε πλατείες και συναυλίες ανά την Ελλάδα. Όλο αυτό το μεταφορικό, αλλά και ουσιαστικό ταξίδι, με το αμάξι, το αεροπλάνο. Είναι ένα μέρος της καθημερινότητάς μας, που είναι συνδεδεμένη με το ταξίδι. Πολλές φορές μας λείπει και περιμένουμε το πότε θα ταξιδέψουμε και πάλι.

 

Στο ζωντανό σου cd πριν κάποια χρόνια τραγούδησες το California Dreaming. Σήμερα ποια είναι τα όνειρά σου;
Αυτά είναι τα τραγούδια που αγάπησα από μικρός μέσω ραδιοφώνου. Υπάρχει μέσα μου, επίσης, κι αυτός ο διχασμός ανάμεσα στην παράδοση του τόπου μου και της ξένης μπαλάντας, της δυτικής μουσικής σκηνής. Αυτά τα τραγούδια ήταν τόσο αγαπημένα και για έναν ακόμη λόγο. Αρχικά δεν ήξερα να μεταφράσω τα λόγια και αυτό μου έδινε ένα άλλο παράθυρο στον κόσμο. Είναι τόσο βαθιά μέσα μου, που τα θεωρώ σαν δικά μου τραγούδια.

 

Σε ποιον θα έδινες ραντεβού στην Εθνική και για πού θα τραβούσες;
Με τον Paul McCartney για να πάμε μία βόλτα ως το Λίβερπουλ!

 

vaskazoullis2Απ’ το Λίβερπουλ… έως που; Τι σε συνδέει με το λιμάνι της βορειοδυτικής Αγγλίας;
Με συνδέει η αγάπη για τη μουσική και το παιδικό μου όνειρο. Αισθάνομαι τους Beatles σαν συγγενείς μου. Θα ήθελα πάρα πολύ να είχα την ευκαιρία να παίξω μαζί του, όμως βέβαια θα ντρεπόμουν πολύ να τολμούσα να ζητήσω κάτι τέτοιο (γέλια). Χαίρομαι που έγραψαν αυτά τα σπουδαία τραγούδια και χαίρομαι που όταν ήμουν σε μικρή ηλικία με επηρέασαν, ώστε να θέλω και εγώ να ασχοληθώ. Βρήκα έτσι ένα τρόπο να ισορροπώ σαν άνθρωπος και να μπορώ να εκφράζω όσα αισθάνομαι μέσω της μουσικής.

 

Τούτο το τραγούδι μοιάζει μ’ όλα τα παλιά, μα να το ξέρεις δεν αντέχω σ’ άλλη γειτονιά. Μίλησέ μου για τις γειτονιές της ζωής σου και το πώς σε σημάδεψαν.
Η γειτονιά και το σπίτι είναι η βάση για τον καθένα μας. Είναι πολύ ισχυρός δεσμός για να λέμε ότι δεν τον έχουμε ανάγκη. Από κάποια στιγμή, έζησα στην Αθήνα, αλλά μου ασκούσε μεγάλη έλξη το σπίτι μου στο χωριό. Το ίδιο συνέβη, όμως και με το σπίτι που ζούσαμε με τους γονείς μου αργότερα στο Γουδή, όπως και τώρα με το σπίτι μου στην Αγία Παρασκευή. Η γειτονιά σε αυτό το τραγούδι έχει να κάνει με τη νοσταλγία, αλλά και με το νόημα της ζωής μας, τελικά.

 

Το 2004 ηχογραφείς ένα δίσκο, που αναβλύζει φως και καλή διάθεση, το Μόνο να μου γελάς. Εσένα τι σε κάνει να γελάς και να χαμογελάς;
Καταρχάς, συμβαίνουν πολλά κωμικά τριγύρω μας καθημερινά. Πολλές φορές μου συμβαίνει το περίεργο να έχω μπροστά μου κάτι σοβαρό κι εγώ να μην μπορώ συγκρατηθώ από τα γέλια. Ίσως, βέβαια αυτό να αποτελεί και μία προσωπική άμυνα.

 

Στο Θα φυσήξει και πάλι αγέρι μοιράζεσαι ένα δικό σου τραγούδι με την επίσης Δωδεκανήσια, Καίτη Κουλλιά, που πολύ πρόσφατα κυκλοφόρησε μία συλλογή με παραδοσιακά τραγούδια της περιοχής. Θα ηχογραφούσες ποτέ μία δουλειά με αμιγώς ρεπερτόριο παραδοσιακής μουσικής; Ξέρω ότι έχεις ερμηνεύσει και τραγούδια ακόμη και από την Ήπειρο…
Δεν το ‘χω σκεφτεί, γιατί συνήθως δεν σχεδιάζω ή δεν προγραμματίζω. Δεν αποκλείεται, πάντως. Τώρα, σε ό,τι αφορά ειδικά τα ηπειρώτικα, τα τραγουδάω πολλές φορές στις συναυλίες μου γιατί η ηπειρώτικη κλίμακα, η πεντατονική είναι η βάση και για τη δυτική μουσική. Όλο το blues, το ροκ, αλλά και η σύγχρονη δυτική μουσική βασίζονται στην πεντατονική κλίμακα.

 

Στο παλιό αλφαβητάρι της ζωής σου ποιες λέξεις έχεις σημειωμένες;
Κατανόηση, αξιοπρέπεια, διάκριση. Υπάρχουν, ασφαλώς κι άλλες.

 

Τι είναι τελικά το τραγούδι;
Μου έκαναν διαρκώς αυτή την ερώτηση και επιχείρησα να δώσω απάντηση στον τελευταίο μου δίσκο, Απ' το Λίβερπουλ στη Σαντορίνη. Το τραγούδι είναι ελπίδα κι ευχή. Επίσης, είναι ό,τι περιλαμβάνει η φράση Αν μ’ αγαπάς, μην κοιτάς χαμηλά.

 

Έχεις μία κορούλα κοντά δύο ετών. Αν της άνοιγες την Πύλη θαλασσινή, τι θα της έδειχνες;
Να έχει ένα πολύ όμορφο, γαληνεμένο κι ονειρικό ταξίδι.

 

Στα Ταξίδια σου τι ψάχνεις;
Τον εαυτό μου.

 

Itwas 25 yearsago today. Τι ετοιμάζεις για τη συναυλία – αφιέρωμα στα 25 χρόνια σου επί σκηνής του ελληνικού τραγουδιού;
Συμβαίνει να είναι η πρώτη φορά που κάνω μία μεγάλη συναυλία για την πορεία μου όλα αυτά τα χρόνια. Έχω καλέσει πάρα πολλούς φίλους, με τους οποίους έχω συνεργαστεί ή με τιμούν με την παρουσία τους. Τους εκτιμώ και τους αγαπώ. Θα είναι μία γιορτή κι ένα πανηγύρι. Ένα γενέθλιο πάρτι with a little help from my friends.


Ο Βασίλης Καζούλλης θα γιορτάσει  μία μουσική πορεία είκοσι πέντε χρόνων, από τον πρώτο του προσωπικό δίσκο μέχρι σήμερα μαζίμε μια παρέα ισάριθμων φίλων - συνοδοιπόρων που έδραξαν την ευκαιρία για μία επετειακή συναυλία την Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011στις21.30στην ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ στο Γκάζι. (περισσότερα εδώ) Μείνετε συντονισμένοι στο Musicpaper.gr για να κερδίσετε προσκλήσεις για τη μεγάλη συναυλία!