Το οτι μέσα σε ελάχιστα εικοσιτετράωρα εξαντλήθηκαν τα εισιτήρια για τρεις συναυλίες στον Κήπο του Μεγάρου, είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. H αθέατη πλευρά του Κωστή Μαραβέγια αριθμεί μια πολύχρονη μουσική πορεία και σπουδές, περιπλανήσεις σε φεστιβάλ του εξωτερικού, αμέτρητα χιλιόμετρα επί σκηνής -με απευθείας πτήσεις Βαρκελώνη-Γκάζι...- και πολλές ακόμα δράσεις, με γνώμονα πάντα την αγάπη και το μεράκι του για τη μουσική και τον άνθρωπο.  Χρειάζονται, άραγε, κι άλλοι λόγοι που να εξηγούν γιατί από Maraveyas ilegál έγινε, πλέον,  Maraveyas mainstream...;

 

Πώς είναι να ζει κανείς τη μεγάλη του επιτυχία  μέσα στα χρόνια της κρίσης;

Ασφαλώς και δεν θεωρώ οτι είναι το ιδανικό περιβάλλον για να ζήσει κανείς και να ευχαριστηθεί την επιτυχία του. Πέρα από την αίσθηση των γενικότερων κοινωνικών προβλημάτων, η κρίση αγγίζει και το στενότερο οικογενειακό και φιλικό σου περιβάλλον και μέσα σε αυτό το πλαίσιο εσύ καλείσαι να είσαι δημιουργικός, να βρίσκεις την έμπνευσή σου και να μην εξαντλείσαι και αποδομείσαι. Είναι μια δύσκολη ισορροπία. Αλλά μέσα από έναν στοχασμό, μια λιτή ζωή, μια αλληλεγγύη και μια ενσυναίσθηση, πορεύεσαι. Αισθάνομαι αναμφίβολα ιδιαίτερα τυχερός που ασχολούμαι με αυτό που αγαπάω και πραγματοποιώ τα όνειρά μου και ποτέ δεν θα αισθανθώ τύψεις γιατί αυτά συμβαίνουν σε δύσκολες συγκυρίες.

Καμιά φορά, πάντως, σκέφτομαι μήπως όλη αυτή η επιτυχία που βιώνω, είναι κάτι περισσότερο από αυτό που θα μου άξιζε.

Το σίγουρο είναι πως κάθε συναυλία για μένα είναι κάτι το μοναδικό, το χαίρομαι τόσο πολύ και ποτέ δεν την έχω αντιμετωπίσει ως μια αγγαρεία. Ίσως αυτό να είναι που εισπράττει και εκτιμά ο κόσμος σε μένα. Έχω όμως και τη γνώση οτι μπορεί κάποτε να γράψω πράγματα που δεν αφορούν τον κόσμο, οτι αυτή η επιτυχία που ζω τώρα, να μην υπάρχει αύριο. Πρέπει πάντα να έχουμε στο μυαλό μας οτι όπως η ζωή είναι ένα πεπερασμένο μέγεθος, έτσι πεπερασμένα είναι και η επιτυχία, η έμπνευση, η αποτελεσματικότητα.

 

Πιστεύεις οτι τα τραγούδια και οι παραστάσεις σου ευνοήθηκαν και από αυτή τη χρονική περίοδο, που ο κόσμος έχει ανάγκη και τη θετική ενέργεια και την εξωστρέφεια;

Σίγουρα έτυχα σε μια περίοδο που ο κόσμος ήθελε να δει θεάματα πιο χορευτικά και «φωτεινά» σε σχέση με άλλα μουσικά είδη, τα οποία ασφαλώς και δεν υποβιβάζω, αλλά κυρίως ήθελε να δει παραστάσεις φτιαγμένες με μεράκι και αγάπη. Το νιώθω οτι ο κόσμος ενθαρρύνει, χειροκροτεί και στηρίζει τέτοιες προσπάθειες, το βλέπω και στη γειτονιά μου, όπου ανοίγουν νέοι άνθρωποι μαγαζάκια με μεγάλη αγάπη, συνεταιριστικά και πάνε πάρα πολύ καλά.

 

Ξεχωρίζεις, αναμφίβολα, για τη σκηνική σου παρουσία. Αισθάνεσαι «δεσμευμένος» από αυτή σε έναν μελλοντικό χρόνο,  δεδομένου οτι απαιτεί τεράστια ενέργεια και αντοχή;

Ευτυχώς έχω τη συνθετική διέξοδο, αφού τα τελευταία χρόνια γράφω μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο, κάτι που, επίσης, με  συγκινεί ιδιαιτέρως, εκτός από τη σκηνή -η οποία, πάντως, και στη χειρότερη των σωματικών μου καταστάσεων, με μεταμορφώνει!- οπότε, μπορώ να φανταστώ πώς θα είναι να κάνω λιγότερες συναυλίες και να δουλεύω περισσότερο τις συνθέσεις. Η μελέτη, άλλωστε, της μουσικής, είναι κάτι που πάντα με ενδιέφερε, αφού η μελωδικότητα ως αρχικός πυρήνας και ως μετέπειτα τεχνική επεξεργασία, είναι το πρωταρχικό στοιχείο στη μουσική μου γραφή. 

 

Το χειμώνα έγραψες τη μουσική για τον «Φιλάργυρο» του Μολιέρου, το καλοκαίρι για τις «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη, με το Εθνικό Θέατρο.  Πώς αισθάνεσαι όταν λειτουργείς ως συνθέτης για τέτοιες περιπτώσεις;

Πιο απελευθερωμένος. Δεν ήθελα να γράψω κάτι που θυμίζει την τραγουδοποιία μου. Διάβασα τις ιστορίες, τα χορικά, τους στίχους και δούλεψα πάνω στις συνθήκες των έργων, προσπάθησα, δηλαδή, να εγκλιματιστώ στα κείμενα και στη φύση τους. Ο «Φιλάργυρος», ας πούμε, έγινε με τη μορφή της οπερέτας.

 

 

Ανέφερες προηγουμένως, τη λέξη «αγάπη»,  μια έννοια για την οποία δέχτηκες πολλά «πυρά» μετά τη δημοσίευση του κειμένου σου στο facebook, με το περιβόητο παγκάκι. Τι σε δίδαξε όλη αυτή η ιστορία;

Η αγάπη για μένα δεν είναι μόνο η ερωτική της διάσταση. Εννοώ την αγάπη ως στάση και προσανατολισμό ζωής, ως δυναμική, ως κοινωνική, εξ' ου και ο συμβολισμός με το παγκάκι. Δεν περίμενα τόσα ακραίες αντιδράσεις, όπως και δεν περίμενα τόσος κόσμος να μην πάει σε ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης σε αυτά που διαβάζει. Με στενοχωρεί να σκεφτόμαστε με τη λογική του twitter, και να βρίζουμε τον άλλο, χωρίς να γνωρίζουμε λίγο περισσότερο την ιστορία του. Υπό μία έννοια,  ήθελα να δώσω μια άλλη διάσταση σε αυτό που έγραφα έξι χρόνια πριν: «Θα σας το πω τραγουδιστά/για να ακουστεί πιο μαλακά/ θα τα σπάσω όλα/και θα βάλω φωτιά», να είμαι πιο ενωτικός, να προτείνω κάτι πιο δημιουργικό.

Έβλεπα, ακόμα, οτι στο facebook  ακολουθούν πολλοί νέοι άνθρωποι, έφηβοι, άφθαρτοι, και ήθελα στο πλαίσιο του δίκαιου αγώνα, που φυσικά και εγώ ήμουν υπέρ, να μην έχουμε αρνητικά πρότυπα και να προάγεται η βία, η οποία ουσιαστικά τροφοδοτεί τις δυνάμεις καταστολής και προπονεί μια άσκηση εξουσίας που δεν ευνοεί κανέναν.

Προπονεί, δηλαδή,  έναν μηχανισμό που ασκεί βία και την ασκεί έτσι καλύτερα. Τοποθετήθηκα, λοιπόν, με μια πιο νηφάλια θέση. Ίσως δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή να τοποθετηθώ, έπρεπε να περιμένω. Όμως δεν μετανιώνω. Και σήμερα να με ρώταγαν, θα έλεγα ακριβώς τα ίδια. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κατάλαβα οτι είναι τα νέα «όπλα» του κόσμου, η νέα «ντομάτα» που πετάς σε κάποιον, όμως επειδή είναι άυλη, κάνει περισσότερο κακό. Στο διαδίκτυο ο ένας επηρεάζεται από τον άλλο και δημιουργείται έτσι μια πλαστή πραγματικότητα.

 

Αυτά πάντως τα μέσα, έχουν βοηθήσει, από την άλλη, πάρα πολύ τους καλλιτέχνες της νέας μουσικής γενιάς. Για παράδειγμα, σε έχουν βοηθήσει στις συναυλίες σου στο εξωτερικό, οι οποίες έχουν πληθύνει και πάλι, το τελευταίο χρόνο, έτσι;

Συμφωνώ. Είναι μια τεράστια επικοινωνιακή δύναμη η οποία όμως μπορεί να γυρίσει και μπούμερανγκ. Οι συναυλίες στο εξωτερικό μου θυμίζουν τα πρώτα μου βήματα. Πας συστηνόμενος σε ένα νέο, ουσιαστικά, πολυφυλετικό κοινό, αφού οι Έλληνες είναι εμβόλιμοι σε αυτό και παίζεις σε μικρούς χώρους, σε υπόγεια club, και η διαφημιστική προβολή γίνεται κυρίως μέσω του διαδικτύου.

 

Πώς σε αντιμετωπίζουν στο εξωτερικό;

Πιστεύω οτι αυτό που παίζουμε ηχεί στα αυτιά τους ως κάτι το μεσογειακό, διαφορετικό από τον αγγλοσαξονικό τρόπο που έχουν συνηθίσει. Στις εμφανίσεις εκεί επιλέγω περισσότερο τα «διονυσιακά» τραγούδια μου και όχι τόσο τα «λυρικά».

 

Τα νέα σου τραγούδια;

Μου έχουν βγει «θαλασσινά»! Έχω μάλλον επηρεαστεί από την εμπειρία της Μεσογείου, επειδή ξανάρχισα μετά από καιρό τα ταξίδια. Επίσης, έχουν περισσότερη «ελληνικότητα» και μια ποπ αισθητική.

 

Θυμάμαι και παλιότερα είχες πει ξεκάθαρα οτι «κάνω ποπ τραγούδια»...

Θαυμάζω και αγαπάω την ποπ. Θεωρώ οτι είναι ένα πολύ σημαντικό μουσικό είδος που είναι σημαντικό και για τον πολιτισμό μιας χώρας, όταν βέβαια είναι καλοφτιαγμένη. Η «Λόλα» είναι μια ποπ μελωδία που εξυπηρετεί τον στίχο, δεν θα μπορούσε να είναι κάτι «σοφιστικέ». Πάντα, όμως, με ενδιέφερε αυτή η «αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι». Δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι η βαρύτητα είναι οι ρίζες του ελαφρού όπως και το αντίστροφο. Γι' αυτό και μου αρέσουν καλλιτέχνες όπως ο Γούντι Άλεν...

 

Θέλω να συζητήσουμε -τώρα που πέρασε κάποιος καιρός- και για την εκπομπή σου, «Μουσική Παντού», στην πρώην ΝΕΡΙΤ, η οποία είχε, επίσης, προκαλέσει, αντιδράσεις, σχετικά με το κανάλι που τη φιλοξένησε...

Κατ' αρχάς ανέλαβα να κάνω μια εκπομπή και με ενθουσίασε πάρα πολύ η ιδέα οτι θα σκηνοθετήσω, θα προβάλλω μουσικές που αγαπώ και σε μέρη όχι προβλεπόμενα. Έτσι, συνεργάστηκα με την εταιρεία παραγωγής και στείλαμε τη πρότασή μας σε διάφορα κανάλια μεταξύ των οποίων και η ΝΕΡΙΤ. Με τα ιδιωτικά κανάλια δεν μπορέσαμε να συνεργαστούμε άρα τέθηκε ένα δίλημμα: ή η εκπομπή, η δουλειά που έχει γίνει και όλο το team που την τρέχει, θα σταματήσουν, ή θα πάμε εκεί που μας θέλουν. Για τον τρόπο που είχαν κλείσει την ΕΡΤ, δεν το συζητώ, είναι απόλυτα καταδικαστέος. Ήλπιζα, όμως, τότε οτι η ΝΕΡΙΤ θα είναι ένας πολυσυλλεκτικός φορέας και μια πιο καθαρή εκδοχή της ΕΡΤ. Προέκυψαν, λοιπόν, δώδεκα επεισόδια στα οποία συμμετείχαν γύρω στους εβδομήντα καλλιτέχνες, οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν είχαν να πάνε αλλού για να δείξουν τη μουσική τους,  και ένα τίμιο budget  από το οποίο κανείς δεν πήρε πολλά χρήματα και δούλεψαν πολλοί άνθρωποι με απόλυτη διαφάνεια και αγάπη.

 

Επίσης, σχολιάστηκε και ίδια σου η παρουσία όμως μέσα στην εκπομπή,  και με δικά σου τραγούδια...

Από ό,τι μου ζητούσαν οι υπεύθυνοι, εμφανίστηκα στο 1/10. Δηλαδή, ενώ μου ζητούσαν για λόγους τηλεθέασης κ.τ.λ. να εμφανίζομαι αρκετά, εγώ περιορίστηκα όσο περισσότερο μπορούσα, παίζοντας δυο τραγούδια μου...

 

Η δημοσιότητα έχει αλλάξει την καθημερινότητά σου;

Αυτό που μου έχει λείψει είναι οτι πολλές φορές δεν μπορώ να είμαι εγώ στη θέση του παρατηρητή, κάτι που αγαπούσα πολύ να κάνω παλαιότερα. Έμπαινα, δηλαδή, σε λεωφορεία και παρατηρούσα τους ανθρώπους, τα ζευγάρια, τις συμπεριφορές. Αυτές οι εμπειρίες, οι συζητήσεις, οι εικόνες ήταν για μένα πηγές έμπνευσης.

 

Αυξήθηκαν οι «κόλακες» στον περίγυρό σου;

Όχι, δεν βλέπω οπορτουνισμό στους ανθρώπους που γνωρίζω και αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό για την εποχή που ζούμε.

 

Συνεχίζεις να κυκλοφορείς με το ποδήλατο;

Δυστυχώς, όχι, για πρακτικούς, όμως, λόγους.  Μένω, πλέον, ψηλά και δεν είναι εύκολη η μεταφορά του.

 

Ο χρόνος που περνάει, σε βάζει σε σκέψεις σχετικά με δημιουργία οικογένειας κ.τ.λ. ;

Θέλω κάποια στιγμή να κάνω και αυτό το βήμα. Ακόμα όμως, όπως είναι η ζωή μου, με γεμίζει. Πάντως δεν φοβάμαι μήπως χάσω την «ελευθερία» μου, τα ταξίδια κ.ά.  λόγω των οικογενειακών υποχρεώσεων, γιατί πιστεύω πως και η «φαινομενική στασιμότητα» της οικογένειας είναι πολύ δημιουργική.  Όλα όμως είναι θέμα προτεραιοτήτων που βάζεις σε κάθε εποχή.  Προς το παρόν απολαμβάνω την ανάγνωση βιβλίων, όπως του Έριχ Φρομ, «Η τέχνη της αγάπης»,  και προσπαθώ να εντάσσω στην καθημερινότητά μου έναν μικρό στοχασμό, ένα μικρό «φιλοσοφείν» και προ πάντων την αγάπη σε όλες τις μορφές της. 

 


Πληροφορίες

26, 27 και 28 Ιουνίου ο Κωστής Μαραβέγιας στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής. Ένας περιορισμένος αριθμός εισιτηρίων θα είναι διαθέσιμος και τις τρεις ημέρες των συναυλιών στο υπαίθριο ταμείο του Μεγάρου Μουσικήςπου θα δοθούν με σειρά προτεραιότητας.