Αν το βρετανικό post punk/new wave έβγαλε ένα και μοναδικό αληθινά πολιτικοποιημένο γκρουπ αυτό αναμφίβολα ήταν οι Gang Of Four! Έστω και με πολλές αλλαγές στη σύνθεση τους συνέχισαν με σταθερό τον πυρήνα τους, δηλδή το ηγετικό δίδυμο του τραγουδιστή και στιχουργού Jon King και του κιθαρίστα και συνθέτη Andy Gill. Μετά το εξαιρετικό πρώτο άλμπουμ ακολούθησε ένα θαυμάσιο δεύτερο, ένα τρίτο που φλέρταρε ανοιχτά όχι μόνο με το σκληρό funk αλλά και με την soul. Αργότερα ήρθαν μεγάλα διαστήματα απραξίας ή και ημι-διάλυσης ώσπου το ’11 ο Jon King αποχώρησε οριστικά. Ο Andy Gill όμως δεν το έβαλε κάτω! Αναλαμβάνοντας πλέον όχι μόνο την ευθύνη αλλά και πιο αποφασιστικά από ποτέ την ηγεσία - όπως φάνηκε ξεκάθαρα και από την πρώτη φορά που έπαιξαν στην Ελλάδα, στο φεστιβάλ Αναιρέσεις το καλοκαίρι του ’13 - δούλεψε επί σχεδόν μια τριετία για να ετοιμάσει το μόλις ένατο (και όγδοο με πρωτότυπο υλικό) στούντιο album των GOF. Το αποτέλεσμα όμως τον δικαίωσε και με το παραπάνω καθώς, όσο παράδοξο και αν φαίνεται, το What Happens Next είναι ένας από τους καλύτερους και πλέον ενδιαφέροντες δίσκους της χρονιάς μέχρι στιγμής!  

 

Πώς αισθάνθηκες κάνοντας για πρώτη φορά έναν δίσκο χωρίς τον Jon King; Δεν ήταν μόνο τα τόσα χρόνια συνεργασίας αλλά και φιλίας...

Αντίθετα με εμένα ο Jon άλλες φορές επικεντρωνόταν περισσότερο σε αυτό που κάναμε και άλλες όχι…Οταν κατάλαβε ότι δεν μπορούσε πια να το κάνει καθόλου προς τιμήν του αποφάσισε μόνος του να φύγει. Τι να γίνει, έτσι είναι η ζωή, τα πράγματα αλλάζουν αλλά εκείνη προχωρά...και μαζί της πρέπει να προχωράς και εσύ. Για εμένα όμως η μεγαλύτερη δυσκολία δεν ήταν αυτό αλλά το ότι ξεκινώντας τον νέο δίσκο δεν είχα ιδέα τι ήθελα να κάνω και πως θα το έκανα...Αρχισε να σχηματοποιείται στο μυαλό μου και τα πράγματα να μπαίνουν σε μια σειρά όταν αποφάσισα ότι, για πρώτη φορά, θα συνεργαζόμαστε με κάποιους άλλους για την ερμηνεία και δεν θα την αναλάμβανε αποκλειστικά ο τραγουδιστής μας. Αυτό ακριβώς δηλαδή που συνέβη τελικά με την Alison Mosshart των The Kills αλλά και τους Herbert Grönemeyer και Robbie Furze...

 

Απαρχή όμως του ήχου αλλά και των ίδιων των τραγουδιών σας ήταν πάντα και παραμένει η κιθάρα σου, από αυτήν ξεκινάς και σε αυτήν καταλήγεις, έτσι δεν είναι;

Κατά βάση ναι αλλά υπάρχουν πολλά ακόμα στοιχεία, μικρές ίσως λεπτομέρειες αλλά απολύτως καθοριστικές για το τελικό αποτέλεσμα. Ανέκαθεν υπήρχαν πάρα πολλά στοιχεία στους GOF αλλά ήταν κατά μιαν έννοια «υπόγεια», όχι κρυμμένα μεν αλλά και καθόλου κραυγαλέα. Γνωρίζω πολύ καλά για παράδειγμα το πόσο έντονη επιρροή έχουμε δεχτεί από την reggae και το dub αλλά όταν το αναφέρω μου λένε «μα δεν το ακούμε»...Γιατί δεν το ακούτε, αφού είναι εκεί! (γέλια) Περισσότερο όμως και από τις συνειδητές επιρροές για εμένα έχουν σημασία οι υποσυνείδητες επιδράσεις που δέχεσαι. Ακούς π. χ. συμπτωματικά σε ένα τραγούδι έναν ήχο τυμπάνου ή πιατινιού που σου αρέσει, μπορεί να μην σου αρέσει το ίδιο το τραγούδι ή να μην θυμάσαι τον τίτλο του αλλά αυτός ο ήχος μένει στο μυαλό σου και όταν μπαίνεις στο στούντιο τον χρησιμοποιείς. Δεν πρόκειται ακριβώς για κλέψιμο αλλά για...δημιουργική υπεξαίρεση! (γέλια)

 

 

Έχω την αίσθηση ότι αυτός ο δίσκος, σε μεγαλύτερο βαθμό από οποιονδήποτε άλλο μετά το ντεμπούτο σας, ήταν ένα νέο ξεκίνημα για εσένα, έχω δίκιο;

Θα έλεγα ότι ναι... Κάποιες στιγμές αισθανόμουν ότι κάναμε ένα δεύτερο ντεμπούτο. Από εκεί και πέρα όμως αν και πάντα αφετηρία μας ήταν η πιο «θορυβώδης» πλευρά της μουσικής αυτή τη φορά, όπως σου είπα και πριν, άλλαξαν πολλά πράγματα...Αρχίζοντας από την κιθάρα, όχι μόνο το πως παίζω αλλά και την όλη προσέγγιση μου σε αυτήν αλλά και νέα στοιχεία, μία επιρροή ας πούμε από την disco ή ακόμα και την soul αλλά σε μικρότερο βαθμό. Αυτή την φορά αισθάνθηκα πιο ελεύθερος από ποτέ να δοκιμάσω και να κάνω ό,τι ήθελα, αν ήθελα synthesizer θα το χρησιμοποιούσα...Και όντως για πρώτη φορά σε δίσκο μας υπάρχουν synthesizers και ειδικά bass synth. Σε αρκετά τραγούδια ο ήχος του μπάσου είναι ένας συνδυασμός εκείνου του μπασίστα μας με αυτόν του bass synthesizer…

 

 

Και στιχουργικά; Θεωρείς ότι οι κοινωνικές συνθήκες από τις οποίες αντλούσε την έμπνευση του το ντεμπούτο σας μοιάζουν ή έστω είναι κάπως παράλληλες με τις σημερινές;

Οχι, είναι πολύ διαφορετικές…Για παράδειγμα στα τέλη της δεκαετίας του’70 στην Αγγλία υπήρχαν δύο εξίσου μεγάλα, συγκροτημένα και «μαζικά» μπλοκ, το δεξιό και το αριστερό και η μόνη σύγκρουση ήταν μεταξύ τους. Αυτό σε μεγάλο βαθμό αντιστοιχούσε και αναπαρήγαγε την διαίρεση και την αντίθεση που υπήρχε στον κόσμο τότε, από την μια το δυτικό/καπιταλιστικό μέρος του και από την άλλη το κομουνιστικό...αν βέβαια μπορούμε να θεωρήσουμε την ΕΣΣΔ κομουνιστική! (πολλά αυθόρμητα γέλια) Ολα αυτά άλλαξαν μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, η συσπείρωση των δεξιών έγινε πολύ μικρότερη αλλά και οι αριστεροί αυτοακυρώθηκαν, αν δεν αυτοκαταργήθηκαν...Κανείς από τους δύο χώρους δεν είναι πλέον τόσο συμπαγής και ισχυρός για να συγκρουστούν.

Γενικότερα υπήρχε μια υπερβολική αισιοδοξία σε όλους τους χώρους κατά την διάρκεια των δεκαετιών του ’80 και του ’90. Υποθετικά, αργά και δύσκολα αλλά σταθερά, τα πράγματα θα διορθώνονταν, οι φτωχοί εργαζόμενοι σιγά – σιγά θα πληρώνονταν καλύτερα και θα κατανάλωναν περισσότερο, οι πλουσιότεροι έτσι θα κέρδιζαν περισσότερα, το χάσμα μεταξύ τους θα γινόταν μικρότερο και όλοι θα ήταν πιο ευτυχισμένοι. Δυστυχώς δεν συνέβη ακριβώς έτσι ή μάλλον συνέβη ακριβώς το αντίθετο...Οι φτωχοί εργαζόμενοι έγιναν φτωχότεροι ή έμειναν άνεργοι, αυτοί που έπαιρναν έναν καλύτερο μισθό είδαν τις αμοιβές τους να μειώνονται, μόνον ο απρόσωπος πολυεθνικός καπιταλισμός αύξησε τα κέρδη του και είναι ισχυρότερος από ποτέ και το χάσμα και οι ανισότητες στις κοινωνίες είναι μεγαλύτερα από οποιαδήποτε άλλη φορά εδώ και πολλές δεκαετίες.

 

Το ίδιο άσχημη ήταν η εξέλιξη και στη Βρετανία;

Ναι, γιατί να είναι αυτή η εξαίρεση στον γενικό κανόνα; Το Λονδίνο συνέχεια αυξάνεται σε έκταση και πληθυσμό, είναι πολύ μεγαλύτερο και ακόμα πιο πολυπολιτισμικό από την εποχή που ξεκινούσαμε αλλά και οι ανισότητες του ασύγκριτα πιο έντονες από τότε. Προσωπικά πιστεύω ότι ο Μπλερ έκανε μια καλή και σωστή αρχή σχετικά με πολλά πράγματα – κάτι που πολλοί δεν του αναγνωρίζουν καν λόγω της συμμετοχής της χώρας στον αναίτιο και παράλογο πόλεμο του Μπους, υπάρχει εδώ και χρόνια ένας πολύ εκτεταμένος δημόσιος διάλογος για αυτό – αλλά στη συνέχεια...τα έκανε μαντάρα. Τον Κάμερον εγώ φυσικά δεν τον ψήφισα...Θα δεχτώ ότι ως διαχειριστής ίσως είναι ικανοποιητικός αλλά δεν είναι ικανός για οτιδήποτε άλλο. Δεν μπορεί να εμπνεύσει την κοινωνία και να την κατευθύνει προς κάτι προοδευτικό και καλύτερο, απλά να δώσει μια πιο θετική τροπή στα πράγματα.

 

Το τραγούδι του νέου δίσκου «England’s In My Bones» δηλαδή είναι μια παραδοχή ή ένα... ανάθεμα;

Αυτό ακριβώς είναι το νόημα του συγκεκριμένου τραγουδιού, ότι είναι τόσο αμφίσημο...Αυτό που λέει, παραπέμποντας μάλιστα κατά κάποιο τρόπο σε ένα στίχο ενός σπουδαίου κατ’ εξοχήν Βρετανού ποιητή, του Κιτς, είναι ότι η Αγγλία, η κουλτούρα και ο τρόπος ζωής της, είναι στο DNA μας και δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτήν. Από την άλλη όμως τι είναι αυτό που συνήθως βρίσκεται μέσα στα κόκαλα σου; Μια ασθένεια...

 

 

Με την δημοσιότητα που έχει πάρει το θέμα εδώ και πέντε χρόνια και πολύ περισσότερο τον τελευταίο καιρό φαντάζομαι ότι θα γνωρίζεις για την οικονομική κρίση που έχει χτυπήσει την Ελλάδα πιο πολύ ίσως από οποιαδήποτε άλλη χώρα και το δημόσιο χρέος της. Ποια είναι η γνώμη σου λοιπόν, οι Έλληνες είμαστε θύματα ή οι...πιο σπάταλοι και ηλίθιοι στην Ευρώπη;

Σίγουρα δεν είστε οι πιο ηλίθιοι! (γέλια) Δεν πιστεύω όμως ότι είστε και ακριβώς θύματα...Κοίταξε, αυτό που κατά την γνώμη συνέβη είναι ότι η Ελλάδα κακώς μπήκε στην Ευρωζώνη. Σε κάποιες χώρες το να έχουν κοινό νόμισμα με άλλες ούτε ταιριάζει ούτε είναι σωστό, για την Αγγλία ας πούμε ούτε που θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα είχε ευρώ, απλά δεν θα λειτουργούσε! (γέλια) Δεν νομίζω λοιπόν ότι υπάρχει κάποιου είδους συνωμοσία εναντίον σας, απλά δεν έπρεπε να είχατε μπει στο ευρώ και μακάρι να μπορούσατε να βγείτε, πρόσεξε όμως, λέω από την Ευρωζώνη και όχι από την ΕΕ, είναι διαφορετικά πράγματα...Από την άλλη όμως το να βγει η Ελλάδα τώρα από την Ευρωζώνη είναι πάρα πολύ δύσκολο, θα δημιουργούσε τεράστια προβλήματα και ο κόσμος θα υπέφερε ακόμα περισσότερο. Είναι μια πολύ δύσκολη κατάσταση για εσάς τους Έλληνες, βρίσκεστε μεταξύ σφύρας και άκμονος (between rock and a hard place είναι η ακριβώς ανάλογη αγγλική έκφραση, αν είχατε την περιέργεια). Ειλικρινά εύχομαι το καλύτερο και θέλω να πιστεύω ότι τα πράγματα έστω και με αργό ρυθμό θα βελτιωθούν λίγο με την νέα κυβέρνηση σας...

 

Θα ήθελες λοιπόν να ξαναπαίξετε εδώ; Yπάρχει τέτοια περίπτωση;

Έχουμε τις καλύτερες αναμνήσεις από την Ελλάδα, από την Αθήνα αλλά και την Θεσσαλονίκη, ευφυές κοινό που γνώριζε τα τραγούδια μας και μας δέχτηκε πολύ καλά. Δεν υπάρχει βέβαια τίποτα συγκεκριμένο ακόμα αλλά καθώς είμαστε σε επαφή με πολλούς διοργανωτές συναυλιών για μια μεγάλη περιοδεία που θα κάνουμε εφέτος σε όλη την Ευρώπη ελπίζω να ξαναπαίξουμε στην Ελλάδα

 

 

Και για το τέλος μια ερώτηση που θέλω προσωπικά να σου θέσω, εξακολουθείτε πάντα φυσικά να παίζετε στις εμφανίσεις σας ένα από τα καλύτερα τραγούδια του Entertainment!, το «At Home He’s A Tourist», αλλά το αισθάνεσαι ακόμα το ίδιο, ισχύει εξίσου με τότε και με κάθε έννοια του για εσένα;

Κατ’ αρχήν οφείλω να πω ότι οι στίχοι του δεν είναι δικοί μου αλλά του Jon King νομίζω όμως ότι με λίγες και πολύ απλές λέξεις συνοψίζουν μια κατάσταση που όλοι μας έχουμε βιώσει. Τότε και ίσως ακόμα περισσότερο σήμερα, σε τόσο δύσκολους καιρούς υπάρχουν στιγμές που όλοι μας νιώθουμε ξένοι. Και όχι μόνο στην οικογένεια αλλά και στην χώρα μας και αναφορικά με πολλά ακόμα πράγματα...