Αν μπορούμε να χωρίσουμε σε δύο εποχές την πορεία του Φίλιππού Πλιάτσικα μέχρι σήμερα αυτές είναι η Πυξ Λαξ και η μετά Πυξ Λαξ εποχή. Για την πρώτη έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί πολλά, για την -εξίσου παραγωγική δεύτερη- λιγότερα. Παρόλα αυτά οι επιτυχίες συνεχίστηκαν. Τα τελευταία χρόνια δοκιμάζει διάφορα πράγματα, ήχους και συνεργασίες. Μία από αυτές τις δοκιμές του είναι και η μία και μοναδική συναυλία που θα κάνει για πρώτη φορά στο Θέατρο Παλλάς στις 24 Μαρτίου σε ένα unplugged πρόγραμμα με τη συμμετοχή του, παιδιού του ήρωα όπως λέει, Γιάννη Μηλιώκα, με τον οποίο έχουν ετοιμάσει και ένα καινούριο τραγούδι. Τον ρωτήσαμε για τη δημοσιότητα, για την εποχή, για τα τραγούδια του, για την εμπειρία του από τις συναυλίες στο εξωτερικό... και για διάφορα άλλα. Όχι πάντως πάλι για τους Πυξ Λαξ.

 

Γιατί unplugged στο Παλλάς;
Αυτό είναι μία ανάγκη που είχα εδώ και αρκετά χρόνια. Ήθελα να ενορχηστρώσω με έναν πιο ακουστικό τρόπο τα τραγούδια. Αυτές οι ενορχηστρώσεις δεν σημαίνει ότι βγαίνεις με μία κιθάρα και τα παίζεις. Είναι μία διαφορετική προσέγγιση στα τραγούδια. Παίζω με μία μπάντα που αποτελείται από τσέλο, σαξόφωνο, πιάνο, φλάουτο, κρουστά, ούτι και φωνητικά. Συγκεκριμένα στο Παλλάς θα έχω και κιθάρα και ακουστικό μπάσο. Έχουμε «κλέψει» και κάποια πράγματα από τις ενορχηστρώσεις που έγιναν το Σεπτέμβριου στο Ηρώδειο με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Πράγας.

 

Έχεις υπ’ όψιν σου ότι ο κόσμος αντιδράει διαφορετικά σε ένα θέατρο απ’ ότι σε μία συναυλία για το πρόγραμμα που θα παρουσιάσεις;

Ναι! Αυτό άλλωστε το έζησα και στο Ηρώδειο που είναι Το θέατρο. Ο χώρος του θεάτρου έχει κάτι επιβλητικό και «αναγκάζει» τον θεατή να σε προσέξει και να ασχοληθεί περισσότερο με τη μουσική και τα τραγούδια.

 

Τι θα παίξεις στο θέατρο;

Θα παίξω τραγούδια και από την προσωπική μου πορεία, αλλά κυρίως παλιότερα που είχαμε κάνει με την μπάντα, τα οποία ήταν πολύ εσωτερικά και πολύ ιδιαίτερα τραγούδια. Επειδή με την μπάντα συνέβη αυτό που συνέβη και λειτουργούσαν κάποια κομμάτια ως οδοστρωτήρας, δεν υπήρχε χώρος για τα άλλα τραγούδια. Υπήρχαν πολλά τραγούδια που δεν μπορούσαμε να μην τα παίξουμε και έτσι έμεναν έξω αρκετά άλλα. Επίσης, επειδή ήταν πολύ ιδιαίτερα και προσωπικά τα τραγούδια για τα οποία μιλάμε και ήταν πολύ κοντά οι χρόνοι που γράφτηκαν ήταν συναισθηματικά βαρύ να τα παίξεις. Μία φορά που είχα επιχειρήσει να παίξω ένα από αυτά δεν μπορούσα να συνεχίσω στο επόμενο. Είχα φρικάρει. Με τα χρόνια πήρα μία απόσταση από αυτά και ήρθε η ώρα να τα βγάλω στην επιφάνεια.

 

Στο Παλλάς θα συμμετέχει και ο Γιάννης Μηλιώκας.

Ο Γιάννης Μηλιώκας είναι για εμένα ένας μεγάλος παιδικός ήρωας. Όταν είχε βγει ο δίσκος που είχε μέσα το «Για το καλό μου» μου ήρθε μία κατραπακιά στο κεφάλι που δεν μαζευόταν με τίποτα. Ήταν τόσο άμεσο αυτό που άκουσα τότε και τώρα που γνωριστήκαμε μετά από τόσα χρόνια βλέπω ότι είναι αυτό και ως άνθρωπος. Μαζί κάνουμε και ένα τραγούδι που θα βγει σε λίγες μέρες.

 

Είναι ένα από τα ζωτικά καλλιτεχνικά στοιχεία η διαρκής ανανέωση του ήχου του ή είναι καλύτερα ηχητικά το στίγμα του πάντα να είναι συγκεκριμένο μέχρι τα βαθειά γεράματα;

Είναι εντελώς αναγκαίο και σημαντικό για την εξέλιξη. Και την ανθρώπινη και την καλλιτεχνική. Να ψάχνεις διαρκώς νέους τρόπους να προσεγγίζεις το έργο σου. Ένας πρώτος λόγος είναι για να αρέσουν πάλι και σε σένα. Μετά από ένα σημείο όταν έχεις παίξει ένα τραγούδι εκατοντάδες φορές το βαριέσαι κι εσύ ο ίδιος που το έγραψες.

Ένα άλλο ζητούμενο είναι να φεύγεις από τα κολλήματα και τις ανασφάλειες που έχεις όταν έχει πετύχει κάτι και χωρίς το φόβο της αποτυχίας να κάνεις καινούρια πράγματα. Αυτό για τους καλλιτέχνες είναι ένα στοίχημα.


Ναι αλλά συνήθως ο κόσμος ζητάει τα γνωστά κι αγαπημένα…

Κι εγώ αισθάνομαι ειδικά τα τελευταία χρόνια ότι από μία μερίδα του κόσμου που με ακούει αυτό που μου ζητείται είναι να γράψω τις Παλιές αγάπες, με άλλα λόγια 70 φορές. Από σεβασμό προς τον εαυτό μου πρώτα απ’ όλα και μετά προς τον ίδιο τον κόσμο, ακόμα και αυτόν που το ζητάει αυτό, δεν το κάνω. Προσπαθώ συνεχώς να κάνω άλλα πράγματα που έχω εγώ ανάγκη να κάνω και έχουν μία εξέλιξη.

 

Η εποχή σε αυτό σε βοηθάει; Σε ενεργοποιεί περισσότερο ή είναι πιο δύσκολα τα πράγματα για «πειράματα»;

Αυτό που με βοηθάει σίγουρα είναι η αλλαγή που συντελείται γύρω μας. Αυτή η αλλαγή έχει επίδραση στον τρόπο που εγώ βλέπω τη ζωή και την καθημερινότητα σίγουρα. Αλλά τον πιο μεγάλο λόγο τον έχει η προσωπική μου ανάγκη για εξέλιξη. Να γράψω για πράγματα που με αφορούν σήμερα και για πράγματα που θέλω να μιλήσω σήμερα.

 

Ποια είναι αυτά τα πράγματα;

Υπάρχει μία βασική αγωνία που έχουν οι άνθρωποι και είναι ο φόβος του αγνώστου. Για άλλους είναι ομολογημένη, για άλλους ανομολόγητη.

Από εκεί ξεκινάν τα πάντα. Από εκεί προσπαθούμε μέσα από το πόσο μικροί αισθανόμαστε σε σχέση με αυτό που συμβαίνει γύρω μας, σε σχέση με αυτό που δεν ξέρουμε ή με αυτό που βλέπουμε να έρχεται, να διαχειριστούμε την πραγματικότητα.

Περνώντας ο καιρός ο καθένας από μας μέσα από την εξέλιξη προσεγγίζει με διαφορετικούς τρόπους τη διαχείριση αυτής της αγωνίας. Αν κάποιος διαχειρίζεται μετά από 15-20 χρόνια αυτές τις αγωνίες με τον ίδιο τρόπο είναι βέβαιο ότι δεν έχει εξελιχθεί.

 

Υπάρχουν όμως πολλές τέτοιες περιπτώσεις…

Συμβαίνει αυτό στην τέχνη. Πολλοί καλλιτέχνες έχουν παραμείνει στάσιμοι. Αυτή η στασιμότητα είναι αρκετές φορές και μία συνταγή προς την επιτυχία. Είναι μία στασιμότητα που δίνει τα δεκανίκια για να αισθάνονται καλά κάνοντας το ίδιο πράγματα και έχοντας μία σταθερή πορεία σε σχέση με την καλλιτεχνική ή οικονομική επιτυχία.

 

Αυτά τα χρόνια βίωσες τα πράγματα να αλλάζουν με μεγάλες ταχύτητες;

Είδα πολύ γρήγορες αλλαγές οι οποίες είχαν κοινές αφορμές και ίσως η κατάληξή τους να ήταν στο ίδιο ακριβώς σημείο που είχαν καταλήξει τα προηγούμενα πράγματα που ερχόντουσαν. Είναι σα να γινόταν αλλαγές και να έπαιζαν αγώνες ποδοσφαίρου διάφορα καινούρια ρεύματα, ιδέες και ιδεολογήματα και στο τέλος να κέρδιζαν πάντα οι Γερμανοί.

 

Στο δικό σου το έργο θες να περιγράφεις αυτές τις αλλαγές;

Εγώ αυτό προσπαθώ να κάνω. Δεν ξέρω αν τελικά βγαίνει προς τα έξω αλλά θέλω να περιγράφω από τα τραγούδια μου αυτές τις αλλαγές που συμβαίνουν και τον τρόπο που εγώ τις αντιλαμβάνομαι.

 

Έχεις γράψει και πολλά ερωτικά τραγούδια…
Ακόμα και στα ερωτικά τραγούδια σπάνια θα βρεις ένα αμιγώς ερωτικό τραγούδι. Παρότι είχε τον κύριο λόγο ο έρωτας και τα συναισθήματα της αγάπης, και όταν ήμασταν με την μπάντα και στα προσωπικά μου τραγούδια, θα έχει μέσα σίγουρα πολλές άλλες παραφυάδες και παραμέτρους.

 

Από την περιοδεία που έκανες σχετικά πρόσφατα και πήγες σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, ποιο ήταν το πρώτο πράγματα που είχες στο μυαλό σου επιστρέφοντας;
Η ευγένεια. Αυτή η ευγένεια έξω μπορεί να είναι και προσποιητή.

Δεν το λέω ως κάτι «ουάου», όπως λέει και ο Βαρουφάκης, για να πούμε πόσο διαφορετικοί είναι αυτοί οι άνθρωποι από μας κλπ. Ποτέ δεν ήμουν ξενολιγούρης.

Ίσα ίσα το αντίθετο. Απλώς παρατήρησα ότι έχουν βρει κάποιες ισορροπίες μεταξύ τους και κάποιους κανόνες στη συμβίωση. Αυτό τους έχει κάνει να έχουν μια ευγένεια στις σχέσεις τους.

 

Από πού προκύπτει πιστεύεις το ότι εμείς δεν είμαστε τόσο ευγενικοί;

Αυτό προέκυψε από τα ζόρια και την επιθετικότητα που αυτά βγάζουν. Όταν ο άλλος είναι ζορισμένος εκτονώνει αυτό το ζόρι στο δρόμο, στον απέναντι, στη δουλειά του, στον σύντροφό του. Είναι κάτι που οι περισσότεροι από εμάς δεν μπορέσαμε να το διαχειριστούμε αυτό που συνέβη και εξακολουθεί να συμβαίνει.

 

Έχουν απομυθοποιηθεί οι καλλιτέχνες ως πρόσωπα μέσα από μία μιντιακή και ιντερνετική υπερκατανάλωση;
Εγώ δεν είμαι από τα πρόσωπα που βγάζω ό,τι κάνω στο ίντερνετ και έτσι κι αλλιώς δεν έχω και τις καλύτερες σχέσεις με αυτό. Όλο αυτό με αφορά στο επίπεδο που γνωστοποιούνται τα πράγματα που κάνω καλλιτεχνικά ώστε να φτάσουν στον όποιο κόσμο ενδιαφέρεται για αυτά.

Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό αν κάποιοι καλλιτέχνες πηγαίνουν και πέρα από αυτό. Μπορεί να είναι και καλό γιατί έχει μία ανάγκη ο κόσμος να αισθάνεται ότι έρχεται κοντά σε ανθρώπους που τους θαυμάζει και τους αγαπάει και γίνεται «φίλος». Και προσωπικά και ως συγκρότημα έχουμε γίνει φίλοι με τον κόσμο με έναν άλλο τρόπο. Αυτός ο τρόπος είναι ο αγαπημένος μου. Μέσα από τα τραγούδια που περάσανε μέσα στα σπίτια και από τις εκατοντάδες εμφανίσεις που κάναμε. Εμείς έτσι γίναμε φίλοι με το ακροατήριο που αγαπάει τα τραγούδια μας.

 

Έρχονται νέοι στο στούντιο που έχεις φτιάξει και σου φέρνουν τις δουλειές τους;

Ναι πολλοί! Έχει μεράκι ο κόσμος και την ψάχνει και προσπαθεί.

 

Η δημοσιότητα σε βοήθησε τελικά ή είναι μία μεγάλη παγίδα που δεν σε αφήνει να δημιουργήσεις αναπόσπαστος; Είναι αυτό που λέμε ευχή και κατάρα;

Ναι είναι. Είχα πάθει μία ζημιά με αυτό κάποια χρόνια παλιότερα. Πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να έρθω στα ίσα μου. Τώρα μπορώ να το διαχειρίζομαι αυτό το πράγμα καλύτερα πιστεύω και μπορώ να βρίσκω και τους τρόπους όταν θέλω να μην με επηρεάζει. Πέρασα από αρκετές φάσεις σε σχέση με τη δημοσιότητα. Η μία ήταν τρομακτική. Υπήρξαν 3-4 χρόνια που ήμουν τρομοκρατημένος και δεν ήξερα τι στο διάολο θα γίνει, που θα πάει αυτό το πράγμα. Ευτυχώς βρήκα την άκρη και μπήκα σε μία πιο ισορροπημένο φάση με αυτό.