Δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία του επιτυχημένου Rock of my soul o δεξιοτέχνης της κλασικής κιθάρας Παναγιώτης Μάργαρης παρουσιάζει το νέο του δίσκο που φέρει τον τίτλο Με τη μαγεία της κιθάρας, στις 18 Μαρτίου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Με αφορμή τη νέα του δουλειά αλλά και την προσεχή παρουσίασή της μιλά στο Musicpaper.gr.


Προχωράς στην προσωπική σου δισκογραφία, που σημαίνει ότι έχεις την απόλυτη ευθύνη. Εσύ, πως καταγράφεις αυτές τις παραγωγές στην πορεία σου;

Είναι παραγωγές, οι οποίες συνδέουν την κιθάρα με άλλα είδη μουσικής πέραν της κλασικής. Για εμένα είναι πολύ σημαντικοί οι μουσικοί πειραματισμοί. Η κλασική κιθάρα διαθέτει το μοναδικό χάρισμα να μπορεί να διεισδύει σε όλα τα μουσικά είδη και με γοητεύει πολύ το πάντρεμα της με τη Rock, την Pop και άλλες μουσικές κουλτούρες. Γενικότερα, αποτελεί για εμένα κάτι σαν στόχος ζωής το να διαδώσω το μαγικό αυτό μουσικό όργανο ως πρωταγωνιστικό. Και οι δισκογραφικές μου δουλειές κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση, ξεφεύγοντας από το δογματικό κοινό της κλασικής μουσικής.

 

Ενδιαφέρονται νέοι μουσικοί για την κιθάρα, τις τεχνικές της, την εξέλιξη του παιξίματος ή ακόμα την ιδιαίτερη σχέση του μουσικού με το όργανο για να σε ρωτήσουν κάτι ιδιαιτέρως στο τέλος της συναυλίας σου ή για να παρακολουθήσουν μαθήματά σου;

Ναι, βλέπω πολύ μεγάλο ενδιαφέρον από τα νέα παιδιά για την κιθάρα. Μετά το τέλος των συναυλιών, έρχονται και με ρωτούν που μπορούν να βρουν τις παρτιτούρες από τα κομμάτια που ερμηνεύω στις δισκογραφικές μου δουλειές. Επίσης μου στέλνουν πολύ συχνά μηνύματα στο διαδίκτυο, όπου μου ζητούν να τους αναλάβω ως καθηγητής. Η διδασκαλία είναι πολύ σημαντική δραστηριότητα και όσο το επιτρέπει ο χρόνος μου την εξασκώ. Αφού πρώτα κανονίσω ένα ραντεβού με τον υποψήφιο μαθητή του εξηγώ ότι η κλασική κιθάρα είναι ένα υπέροχο όργανο άλλα και πολύ δύσκολο. Αν νιώσω ότι ο εκάστοτε ενδιαφερόμενος έχει πίστη, αποφασιστικότητα και μεγάλη αγάπη για τη μουσική τον αναλαμβάνω.

 

Με αφορμή το νέο σου cd θα είσαι στις 18 Μαρτίου στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Πως θα είναι η δομή στο πρόγραμμά σου, το προσαρμόζεις ανάλογα με τον χώρο που εμφανίζεσαι;

Στις 18 Μαρτίου θα πραγματοποιηθεί μια πολύ σημαντική συναυλία στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Θα παρουσιάσω τη νέα μου δισκογραφική δουλεία Με τη μαγεία της κιθάρας παρέα με αγαπημένους μου φίλους. Θα με τιμήσουν με τη συμμετοχή τους ο Σταμάτης Κραουνάκης, η Ελένη Τσαλιγοπούλου, ο Μιχάλης Χατζηγιάννης, η Ανδριάνα Μπάμπαλη, η Γεωργία Νταγάκη και η παιδική χορωδία του Σπύρου Λάμπρου. Το πρόγραμμα θα αποτελείται από κιθαριστικά σόλο τα οποία διασκεύασα στο άλμπουμ αυτό, όπως το εξαιρετικό Requiem for a dream του Clint Mansell, το Cinema paradiso του Ennio Morricone κ.α. Επίσης θα ακουστούν πολλά αγαπημένα τραγούδια από την προσωπική δισκογραφία των καλεσμένων καλλιτεχνών, τα οποία θα ερμηνεύσουν υπό τη συνοδεία της κιθάρας μου.

 

Είσαι από τις περιπτώσεις των μουσικών που κατάλαβες νωρίς, μόλις 13 ετών, ότι θέλεις να ασχοληθείς με τη μουσική. Στην εφηβεία σου «έβλεπες» σκηνές από τη σημερινή μουσική σου εικόνα;

Όχι καθόλου μπορώ να πω. Όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με την κιθάρα, το μόνο το οποίο με ενδιέφερε ήταν να ετοιμάσω το κομμάτι που μου έδινε ο καθηγητής μου κάθε εβδομάδα για να μελετήσω. Δεν είχα φανταστεί την πορεία μου και σίγουρα νιώθω πολύ ευλογημένος τώρα πια στα 43 μου για όσα έχω καταφέρει. Παρ’ όλα αυτά ακόμα και σήμερα, αισθάνομαι ότι είμαι στην αρχή και ότι έχω μακρά πορεία μπροστά μου.

Σε γενικές γραμμές, θεωρώ ότι όποιος καλλιτέχνης νιώσει πως είναι στην κορυφή, σε αυτό ακριβώς το σημείο αρχίζει και η πτώση…

 

Εσύ και η κιθάρα σου, μπορείτε να είσαστε όπου θέλεις, να παίξεις αυτόνομα ό,τι σου αρέσει. Πως έχεις συνδυάσει και για ποιά ανάγκη τη φωνή του τραγουδιστή;

Γενικότερα μου αρέσει πολύ να συνεργάζομαι με τραγουδιστές και το κάνω πολύ τα τελευταία χρόνια. Μου προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον το να ενώνω κλασικά σόλο κομμάτια με τραγούδια. Η ανθρώπινη φωνή ταιριάζει πολύ με τους ήχους της κλασικής κιθάρας και νομίζω ότι αυτή η ένωση αρέσει πολύ στο κοινό.

 

Η μουσική ως σύστημα επικοινωνίας, αυτό που λέμε... «η μουσική μας ενώνει», γεφυρώνει πολιτισμούς. Πως θα λειτουργούσε για σένα, που είσαι ένας Έλληνας μουσικός από τη Ν.Σμύρνη, αν έπρεπε να παρουσιάσεις 2 κομμάτια σε ένα μεγάλο θέατρο, γεμάτο από κόσμο, σε μια πολυπολιτισμική ευρωπαϊκή πόλη, τι θα έκανες;

Όταν εμφανίζομαι στο εξωτερικό συνήθως επιλέγω 2 κομμάτια Ελλήνων συνθετών, διασκευασμένα όμως με ένα τρόπο όπου ενώνεται η δεξιοτεχνία και η αισθητική της κιθάρας με την Ελληνική παράδοση. Η μουσική είναι μια παγκόσμια γλώσσα και προσωπικά αισθάνομαι πέραν από Έλληνας και πολίτης του κόσμου. Θεωρώ ότι τα συναισθήματα και τις αισθήσεις που μεταδίδω παίζοντας στην Ελλάδα, μεταδίδω με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και στο κοινό οποιασδήποτε άλλης χώρας.

 

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα υπάρχει ζήτημα αισθητικής; ποιά είναι η μουσική πραγματικότητα και πόσο έχει εισχωρήσει η ύφεση στον κόσμο του δικού σας ήχου;

Ανέκαθεν υπήρχαν καλές και κακές μουσικές. Η κάθε εποχή φυσικά έχει τα δικά της χαρακτηριστικά. Εκείνο το οποίο εγώ προσωπικά προσπαθώ να κάνω, είναι να υπηρετώ με σταθερότητα, αγάπη και πίστη τη μουσική μου αισθητική και να αποκλείω την ύφεση στον μουσικό μου κόσμο. Σε εποχές πολιτισμικής παρακμής, νομίζω ότι οι καλλιτέχνες και οι δημιουργοί πρέπει να είμαστε πολύ δραστήριοι και να κρατούμε τον πήχη ψηλά.