Ευφυής, ευθύς, εύστοχος. Εκφράζει ανοιχτά τη μουσικοποιητική του ματιά για τον κόσμο μέσα από ηχητικά κολάζ ηχογραφήσεων (tapes) στα οποία συναρμολογεί τεχνηέντως και καθόλου αθώα φράσεις της καθημερινότητας, με ηχητικά θραύσματα και ποιήματα.

Πρωτοπόρος της αυτοσχεδιαστικής ελληνικής μουσικής σκηνής, συνθέτης, στιχουργός, ενορχηστρωτής, σταθερό μέλος των «Χειμερινών Κολυμβητών», «Primavera en Salonico» και «Φίλων Μίλτου Σαχτούρη» ο Μιχάλης Σιγανίδης κατεβαίνει από τα βόρεια για ένα -ακόμα- live στο sixd.o.g.s. την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου για να αφηγηθεί ιστορίες από τους οχτώ προσωπικούς του δίσκους διανθισμένες με ποιήματα. Υπό το εύρημα του «fik-oh» κι ένα σχεδόν χρόνο από τον τελευταίο του δίσκο με τίτλο «97%» αποκαλύπτει τα μουσικά του σχέδια και μας κάνει για λίγο κοινωνούς των αναγνωσμάτων και ασ-θ-μάτων του.

 

«Θα αφηγηθώ με κάθε τρόπο», λέτε. Η μουσική σας συνδυάζει ηχογραφήσεις, ποίηση, ατάκες από τη ζωή του μέσου ανθρώπου. Πρόκειται για μία δημιουργική εμμονή με το Λόγο;

Πρόκειται για τη δημιουργία συνάψεων μεταξύ καταγραμμένων ήχων (document) και μουσικής δράσης (fiction). «Έλα όπως είσαι» που λέει και το τραγούδι. Επίσης: «Μόνον ο Λόγος πλάθει το νόημα είπαμε και ο Λόγος για μας τι είναι; Ο Άλλος...», από το θεατρικό έργο του Νίκου Κουμαριά στο τρακ «Η Θεσσαλονίκη άνευ διδασκάλου». 

 

Δηλώνετε οπαδός της «familyart». Χρησιμοποιείτε ηχογραφημένες φωνές που ανήκουν σε οικογενειακά σας πρόσωπα, στα οποία συμπεριλαμβάνετε και τον Μίλτο Σαχτούρη…

Είναι θέμα πρόσληψης της πραγματικότητας. Δηλώνω περσεψιονίστ. Να, ένα σχετικό ποίημα:

Ουτοπική δερματίτις

Γεμίζει μισοφέγγαρα

το κορμί μου

το Ισλάμ εκδικείται

του παππού τα μεράκια

το γλυκό χαμόγελο

από το Μιχαλίτσι

 

Η πραγματικότητα δε διαμορφώνεται παρά μόνο στη μνήμη, σύμφωνα με τον Προυστ. Δεδομένου ότι μέσω της τέχνης σας ανασύρετε και διαφυλάσσετε τις αναμνήσεις σας, ποια η σχέση σας με την πραγματικότητα;

Αναζητώντας τον χαμένο μου χρόνο δυσκολεύω τη σχέση μου με την πραγματικότητα ( δόντια, ένφια, γάμος, γλαύκωμα κ.λπ.)

 

Τι είναι αυτό που επιδιώκετε ώστε να τολμάτε να ισορροπείτε ανάμεσα στην ελευθερία του αυτοσχεδιασμού και ένα συγκεκριμένο πλαίσιο μουσικής φόρμας;

Την αισθηματική μου αγωγή κι ένα μεροκάματο.

 

Πώς βλέπετε να διαμορφώνεται η σκηνή της αυτοσχεδιαζόμενης ελληνικής τζαζ;

Από τη μουσική φαγητού μέχρι το εμφιαλωμένο τσέλο - ροκανίδι  του Βελιώτη, υπάρχει πια μια στέγη.

 

Ποια είναι η θέση της μουσικής σε σχέση με την πολιτική αλλαγή;

Μια φίλη, η Αναστασία Αστερίου, με συμβούλεψε να μην την αποκαλύψω γιατί, «αν τη μάθουν οι πολιτικοί, τη βάψαμε». Ενδεχομένως η θέση της, μετά την πολιτική αλλαγή, είναι: 37° 18' 30" N, 023° 44' 06" E.

 

Συμμετοχή σε δεκάδες μουσικά συγκροτήματα, συμβιωτικά εργαστήρια, μουσική για θεατρικές παραστάσεις, όλο και περισσότερες live εμφανίσεις. Τι αποκομίζετε από αυτές τις μουσικές εμπειρίες;

Τα δεκάδες συγκροτήματα και εργαστήρια είναι φανταστικά, τα περισσότερα, ή εμφανίστηκαν εφ' άπαξ. Υπάρχει μοναξιά και μια απόλυτη ανάγκη να ονοματίζω τα πράγματα, παιδιόθεν. Αποκομίζουμε χαρά, γρίπη και, συχνά, λίγα χρήματα.

 

Στο ερώτημα του Frank Zappa «Does humοbelong in music?» ο Μιχάλης Σιγανίδης απαντά…

Είναι ρητορική η ερώτηση του μεγαλοφυούς καλλιτέχνη. Θυμίζει το ερώτημα του Έκο, στο «Όνομα του Ρόδου»: γέλασε ποτέ ο Ιησούς;

 

Ένας χρόνος συμπληρώνεται από τον τελευταίο σας δίσκο. Να περιμένουμε κάτι νέο άμεσα;

Αυτοί οι δίσκοι, οκτώ τον αριθμό, προέρχονται από το ιατρείο μικρών ζωών που επισκέπτομαι ανά τρία- τέσσερα χρόνια. Σκέφτομαι μια δουλειά με τον Κύπριο dj Sofronis, κατά κόσμον Σωφρόνη Σωφρονίου. Πιθανώς να φιλοξενηθεί από το νεογέννητο label «six d.o.g.s.». Επίσης, ένα μιούζικαλ, με λιμπρέτο Γαβριήλ Νικολάου Πεντζίκη κι ένα δίσκο με το κουιντέτο «siganidae» (Λαμπράκης, Wylie, Σιγανίδης, Μουμτζής, Αναστασιάδης), που θ' ακούσετε την Παρασκευή.