Μετά από πολλά χρόνια επιτυχημένης πορείας ως μουσικός σε σχήματα σημαντικών τραγουδοποιών, ο Νίκος Παραουλάκης (νέυ, κιθάρα) μας συστήθηκε τον περασμένο Μάιο και με μία άλλη ιδιότητά του, που λίγοι γνώριζαν μέχρι τότε. Μαζί με τον Δημήτρη Παπαχαραλάμπους «υπέγραψαν» τη δημιουργία ενός κύκλου τραγουδιών, που ήδη έχουν κερδίσει το ενδιαφέρον και αποτελούν μία σοβαρή πρόταση σε μία περίοδο μεγάλης δυσπραγίας για τη δισκογραφική παραγωγή. Ενόψει της παρουσίασης της συγκεκριμένης δουλειάς, ο Νίκος Παραουλάκης μίλησε στο Musicpaper.gr

Ποιο ήταν το ξεκίνημά σου στη μουσική;

Από μικρός, στην Ιεράπετρα όπου μεγάλωσα, μου άρεσε η μουσική, ενώ με επηρέασε και η αδερφή μου που είχε ξεκινήσει μαθήματα, πριν από εμένα, σε Ωδείο. Νωρίτερα, ωστόσο, είχα παρακολουθήσει κι εγώ κάποια μαθήματα φλάουτου, για δυο - τρεις μήνες. Όταν ξεκίνησα στο Ωδείο, έκανα για έξι μήνες μαθήματα κιθάρας, αρμόνιο και μετά από επιμονή του διευθυντή του Ωδείου καταπιάστηκα με το πιάνο, γιατί μου εξήγησε πως διέκρινε ταλέντο. Έκανα μια παύση και στα 15 μου γνώρισα έναν γείτονά μου, ο οποίος έπαιζε κάτι… σαν ντραμς με χαρτόκουτα και τάπερ… Ζήλεψα.

Είχα τότε και μια κιθάρα με μία μόνο χορδή και αποφασίσαμε να φτιάξουμε συγκρότημα. Από αυτή την εμπειρία αντιλήφθηκα τη σημασία της συντροφικότητας μέσα από τη μουσική. Κάναμε οικονομίες για ένα χρόνο, πήραμε κανονικά ντραμς και ηλεκτρική κιθάρα για εμένα και έτσι ξεκινήσαμε να παίζουμε heavymetal. Το σημαντικότερο, όμως ήταν πως κατάλαβα ότι μου άρεσε πολύ η μουσική και στα 17-18 μου αποφάσισα να ασχοληθώ μόνο με αυτή. Άλλωστε, όταν είμαστε μικροί ακολουθούμε κάποιο ένστικτο που λειτουργεί πιο καλά από όταν μεγαλώνουμε και σκέφτηκα πως δεν χρειάζεται να γίνω κι εγώ επιστήμονας ή να σπουδάσω. Δεν ήθελα να μεγαλώσω και να μην έχω δοκιμάσει με τη μουσική.

 

Αυτός ήταν ο λόγος που ήρθες και στην Αθήνα από την Κρήτη;
Πράγματι, στα 18 μου έφυγα από την Κρήτη, ήρθα στην Αθήνα και συνέχισα στο Ωδείο «Φίλιππος Νάκας». Από τη στιγμή που πήρα την απόφαση να συνεχίσω στη μουσική όλα ήρθαν από μόνα τους. Στην Ιεράπετρα είχα ακούσει κάποιον να λέει πως στο συγκεκριμένο Ωδείο γινόταν καλή δουλειά στο heavy metal. Έτσι επηρεάστηκα και πήγα στο «Νάκα», χωρίς να γνωρίζω πως οι δάσκαλοι με τους οποίους έκανα μάθημα ήταν αυτοί που θα διάλεγα και από μόνος μου μετά από χρόνια. Ήμουν πραγματικά τυχερός. Έκανα jazz κιθάρα με τον Γιώτη Σαμαρά, κλασική κιθάρα με το Θανάση Κουμεντέρη, αρμονία με τους Ιωσήφ Παπαδάτο, Βασίλη Φόστερ και αντίστιξη με τον Παναγιώτη Αδάμ. Αυτά ήταν τα δυο πιο μαγικά χρόνια της ζωής μου, βρισκόμουν σε ένα σύννεφο ευτυχίας γιατί δεν έκανα τίποτε άλλο εκτός από το να μελετάω και να παίζω μουσική. Κάθε βράδυ όταν τελείωνα από τα μαθήματα, πήγαινα και στο συναυλιακό χώρο του Ωδείου και παρακολουθούσα όποια συναυλία και αν είχε το πρόγραμμα. Αργότερα στο στρατό, γνώρισα κάποιους φίλους που έπαιζαν κρητικά και εκεί στην παρέα μαζί τους σαν να έγινε η αρχή μιας πιο επαγγελτικής αντιμετώπισης.

 

 

Το νέυ πως έφτασε στα χέρια σου;
Όταν επέστρεψα από το στρατό και για δύο χρονιά μελετούσα κλεισμένος στο σπίτι μου. Η μουσική, άλλωστε, έχει μία έννοια ασκητική. Με τις ώρες μελέτη και μετρονόμο. Στο μεταξύ, πριν πάω στρατιώτης, είχα παρακολουθήσει μια συναυλία με τον Ross Daly στην Κρήτη και μαζί του ήταν ο Γιώργος Συμεωνίδης που έπαιζε νέυ. Όταν είδα και άκουσα αυτό το όργανο μαγεύτηκα! Μου έκανε, επίσης, εντύπωση ότι έπαιζαν και κρητικά κομμάτια. Αργότερα, λοιπόν, κάποια στιγμή πήγα στο μουσικό κατάστημα του «Νάκα» για να αγοράσω χορδές για την κιθάρα και είδα μπροστά μου ένα νέυ. Είχα ξαναπροσπαθήσει να βρω, αλλά ήταν δύσκολο, γιατί έπρεπε να πάω στην Τουρκία. Ενώ μου άρεσε, δεν είχα το θάρρος να ξεκινήσω κάτι τέτοιο, αλλά είπα «ας ξεκινήσω, έστω με μία νότα να βγάζω κάθε μέρα». Έτσι, το αγόρασα. Από τη στιγμή που πήρα αυτό το όργανο, άρχισε να κυλάει και πάλι αλλιώς η τύχη μου. Ξαναβρήκα τον Ross σε μία συναυλία και τον ρώτησα για τη Σχολή του, ενώ γνώρισα και τον Χάρη Λαμπράκη που ήδη έπαιζε νέυ σε σχήματα, όπως με τον Haig Yazdjian. Ξεκίνησα, μαθήματα με τον Συμεωνίδη στη Σχολή του Ross Daly και μετά συνέχισα με τον Λαμπράκη, δίπλα στον οποίο έμεινα σαν μαθητής για 1,5 χρόνο. Είναι πραγματικά ένας φοβερός δάσκαλος και άνθρωπος. Παράλληλα, άρχισα να πηγαίνω και στην Τουρκία, όπου γνώρισα τον Ömer Erdoğdular (νέυ) και τον συναντούσα και όταν ερχόταν στα σεμινάρια του «Λαβύρινθου» στην Κρήτη. Εκτός των άλλων, από όταν πήρα στα χέρια μου το νέυ, γνώρισα ένα σωρό καινούργιους φίλους και νέες παρέες. Αρχίζαμε και παίζαμε μουσική σε σπίτια, όπου μαζευόμασταν. Γινόταν συνεχώς ένα πάρτι μεταξύ μας.

 

Επαγγελματικά πως ξεκίνησες να παίζεις;
Η πρώτη φορά που συνέβη κάτι τέτοιο ήταν λόγω του Χάρη Λαμπράκη. Με είχε προτείνει σε μία δουλειά με το Βασίλη Σκουλά στην Κρήτη. Πήγα και δούλεψα για δυο μήνες. Γενικά, με βοήθησε πολύ ο Χάρης. Παράλληλα, έπαιξα τότε και με τον Μιχάλη Τζουγανάκη, καθώς και σε μία συνεργασία του Τσακνή με τη Βιτάλη, όπως και με τον μουσικοσυνθέτη, Γιώργο Παυλάκο, που έχει κάνει την ενορχήστρωση στην «Πύλη της Άμμου», του Λουδοβίκου των Ανωγείων.  

 

Με τον Σωκράτη Μάλαμα πως γνωρίστηκες;
Γνωρίστηκα μέσω του φίλου μου, Γιώργου Αποστολάκη που φτιάχνει τα νέυ. Γνώριζε τον Μάλαμα, ο οποίος έψαχνε για το σχήμα του κάποιον μουσικό που να παίζει νέυ. Ο Γιώργος με πρότεινε και ο ίδιος ήρθε μαζί μου και στην πρώτη πρόβα. Πάνε 12 χρόνια από τότε, μεγάλωσα μέσα στο σχήμα του Σωκράτη. Μόνο και μόνο που μεγαλώνεις με έναν άνθρωπο μαζί είναι σαν οικογένειά σου. Έχουμε, επίσης, συνεργαστεί και με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, όπου δίπλα του έχω μάθει πολλά από μουσικής πλευράς και ήθους.

 

Πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε η πρώτη, προσωπική σου δισκογραφική δουλειά, την οποία θα παρουσιάσεις στο «Ρυθμό»…
Αυτά τα κομμάτια τα έχουμε γράψει το 2011. Γενικά, δεν είναι και τόσο εύκολο να βγει ένα cd, ειδικά με τον τρόπο που προσωπικά σκέφτομαι, αφού όταν είμαι έτοιμος να κάνω κάτι, αμέσως το αυτοαναιρώ και το κρίνω. Τα τραγούδια έμειναν για λίγο στο συρτάρι και μετά από ένα χρόνο που τα ξανάκουσα είδα ότι μου άρεσαν πολύ. Επέμενε -και σωστά- ο Δημήτρης Παπαχαραλάμπους και έτσι προχωρήσαμε.

 

 

Πως γνωριστήκατε με τον Δημήτρη Παπαχαραλάμπους;
Κάποια στιγμή σε μία συνεργασία μας με τη Μαρίνα Δακανάλη, είχα γράψει μουσική πάνω σε κάποιους στίχους και ο Σωκράτης (σ.σ. Μάλαμας) είχε ακούσει τη δουλειά και μου ζήτησε να μου φέρει κάποιους στίχους για να δουλέψουμε πάνω σε αυτούς. Αυτοί οι στίχοι ήταν του Δημήτρη Παπαχαραλάμπους. Έτσι, έγραψα κάποια κομμάτια ανάλογα με το συναίσθημα που μου έβγαζαν οι συγκεκριμένοι στίχοι. Μετά από καιρό βρεθήκαμε και από κοντά, μέσω του Σωκράτη, του άρεσε η μουσική μου και προχωρήσαμε.

 

Στο «Από το φως στο σκοτάδι» συμμετέχουν πολλοί αξιόλογοι μουσικοί και τραγουδιστές…
Με όλους μιλήσαμε πολύ, βρισκόμασταν, υπήρξε διαδικασία και για το ποιες φωνές θα ταίριαζαν, δεν ήταν όμως και εύκολο να σε εμπιστευτεί κάποιος, όταν για πρώτη φορά κάνεις ένα cd. Εκ των υστέρων, ωστόσο, παρατηρώ ότι με όλους έχουμε συνεργαστεί ξανά σε άλλες δουλειές. Είναι τελικά σαν οικογενειακή υπόθεση. Δεν το έκανα, όμως, συνειδητά. «Ακούγαμε» αυτές τις φωνές πάνω στα τραγούδια. Τα κομμάτια δεν είναι ίδια μεταξύ τους, αλλά διαφορετικού ύφους και στο καθένα ταιριάζει μια συγκεκριμένη φωνή. Στην τελική επιλογή συνέβαλε και ο Σωκράτης Μάλαμας, ο οποίος πρότεινε τις φωνές στο «Τρελλό Αηδόνι» με τη Μαρία Κώτη, καθώς και για το τραγούδι «Πιο πολύ» που ερμηνεύει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης. Είχε απόλυτο δίκιο. Θα ήθελα να σταθώ στον Αλκίνοο. Ήταν ο πρώτος που άκουσε τη μουσική, που με βοήθησε και μου έδωσε κουράγιο. Παράλληλα και ο Μανώλης Λιδάκης υπήρξε άψογος, όλοι ήταν πολύ καλοί…

 

Ποια είναι η σημειολογία του τίτλου «Από το Φως στο σκοτάδι»;
Σημαίνει τα αντίθετα στοιχεία που υπάρχουν μέσα μας, παντού. Όλοι μας έχουμε και φως και σκοτάδι. Ο συγκεκριμένος στίχος του Δημήτρη Παπαχαραλάμπους έχει έντονα αυτό το στοιχείο των αντίθετων στοιχείων. Μπορεί να σου παρουσιάζει από τη μια τη φωτεινή πλευρά και αμέσως τη σκοτεινή. Αυτά τα δύο στοιχεία αλληλοσυμπληρώνονται. Αυτά δεν συμβαίνει, άλλωστε, εδώ και αιώνες; Πάντα μας απασχολεί η σχέση του καλού και το κακό. Είναι στοιχείο της ζωής.

 

 

Στη συγκεκριμένη δουλειά, συνυπάρχουν, επίσης, πολλά ετερόκλητα μουσικά στοιχεία… Ποιες είναι οι μουσικές επιρροές σου;
Πρώτα από όλα, η κρητική μουσική με έχει επηρεάσει πολύ, όπως επίσης και οι συνεργασίες μου με το Σωκράτη Μάλαμα και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Μου αρέσουν, επίσης τα ρεμπέτικα και τα σμυρναίικα, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Μίκης Θεοδωράκης, η στιχουργική της Βάσως Αλαγιάννη, ο Άκης Πάνου, ο Ορφέας Περίδης, ο Λουδοβίκος των Ανωγείων, ο Αντώνης Απέργης, ενώ ειδικότερα με συγκινεί πολύ και η κλασσική μουσική καισύνθετες όπως ο Τσαϊκόφσκι, ο Σιμπέλιους κ.α. Κατά καιρούς ακούω jazz κυρίως παλιάς εποχής, αλλά και δερβίσικη μουσική, όπως και world μουσικές. Ευτυχώς, ζούμε στην εποχή όπου η πληροφορία υπάρχει διάχυτη και συχνά ανακαλύπτω και μια καινούρια προς έμενα μουσική που με συνεπαίρνει.

 

Ενόψει της παρουσίαση του cd «Από το Φως στο σκοτάδι» θα ήθελα να μου πεις τι σου άφησε η συγκεκριμένη διαδικασία…
Τοπιο σημαντικό στοιχείο που μου έμεινε όταν πια τέλειωσε ο δίσκος ήταν οι φίλοι, η βοήθεια καιη αγάπη τους και ένας από αυτούς ήταν και ο Δημήτρης Παπαχαραλάμπους, που λόγω του  δίσκου ήρθαμε πιο κοντά. Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους φίλους μουσικούς που έπαιξαν σε αυτή τη δουλειά, ειδικά τον Γιώργο Παυλάκο που εκτός του ότι έπαιξε πιάνο, κάναμε μαζί και την μίξη του δίσκου, και τον Νικόλα Χριστόπουλο που και αυτός έπαιξε τύμπανα, σχεδίασε και βοήθησε πολύ στην κατασκευή του στούντιο, όπου γράψαμε τα τραγούδια.

 

Οι μέρες που ζούμε χαρακτηρίζονται περισσότερο από το σκοτάδι. Συμφωνείς;
Θα ήμουν ευτυχισμένος αν μέσα στο φως και το σκοτάδι μας μπορούσαν κάποιοι άνθρωποι να έβρισκαν μια μικρή στιγμή μελιγάκι φως.Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, όπου σχεδόν μονοπωλεί το σκοτάδι, έχουμε όλοι ανάγκη από μια στιγμή φωτός. Ας κινηθούμε, ας ανοιχτούμε σε κάτι καινούριο, να αυτοοργανωθούμε και να προσπαθήσουμε όλοι να προσφέρουμε λιγάκι φως, στους φίλους μας, στους αγαπημένους μας, στους συνανθρώπους μας…

 


Πληροφορίες

Την Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2014 στο «Ρυθμός Stage», ο Νίκος Παραουλάκης και ο Δημήτρης Παπαχαραλάμπους υποδέχονται επί σκηνής τη μουσική παρέα των Μανώλη Λιδάκη,Αλκίνοου Ιωαννίδη, Απόστολου Ρίζου, Φώτη Σιώτα, Μαρίνας Δακανάλη, Μαρίας Κώτη, Νίκου Βενετάκη, Πάνου Παπαϊωάννου, Ζωής Βεργάκη και Μαρίας Φασουλάκη για να διηγηθούν τις μουσικές ιστορίες από το νέο τους δίσκο «Από το φως και το σκοτάδι».
Παίζουν οι μουσικοί: Φώτης Σιώτας (βιολί), Θοδωρής Κουέλης (κοντραμπάσο), Κυριάκος Ταπάκης (ούτι, λαούτο), Νίκος Δελαπόρτας (ηλεκτρική κιθάρα), Νίκος Χριστόπουλος (τύμπανα), Έκτορας Κυριάκου (κρητικό λαούτο), Νίκος Παπαδόπουλος (μπουζούκι, κιθάρα), Αλέξης Νόνης (κρουστά), Γιάννης Πούλιος (βιολί), Τάσος Πούλιος (κανονάκι), Νίκος Παραουλάκης (κιθάρα, νέυ).

 

Το πρόγραμμα ανοίγουν οι Αποστόλης Αρμάγος και Ξένια Ροδοθεάτου. Θα υπάρχει έκθεση ζωγραφικών έργων του Αντώνη Γιακουμάκη με τίτλο «Μαύρα Κεφάλια».

 

Ρυθμός Stage
Λεωφόρος Μαρίνου Αντύπα 38, Ηλιούπολη
Τηλ: 210 975 0060