Η μουσική του ή, μάλλον καλύτερα, η μουσική εμπειρία που προσφέρει. Αυτή κυρίως είναι που, κατ’ εμένα τουλάχιστον, αναβιβάζει το νέο του δίσκο «Πρόσκληση Σε Δείπνο Κυανίου» σε έναν από τους δύο – τρεις καλύτερους και αναμφίβολα στον πιο ενδιαφέροντα και πλέον ολοκληρωμένο ελληνικό δίσκο του ’14!

Κάποιοι σίγουρα θα αναρωτηθούν αν ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου αποφάσισε λοιπόν ξαφνικά να «κάνει ροκ», όπως τόσοι πολλοί γνωστοί και μη εξαιρετέοι άλλοι. Δυστυχώς ή ευτυχώς τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα, αν όχι πολύπλοκα, όπως σχεδόν κατά κανόνα συμβαίνει πάντα με οτιδήποτε αφορά στους ανθρώπους. Η τόσο απλή, τίμια και ειλικρινής συμπεριφορά του συνυπάρχει με ένα μυαλό και μια προσωπικότητα σχεδόν οδυνηρά σύνθετα.

 

Είναι μία ακόμα εκ των σαγηνευτικών εσωτερικών αντιφάσεων του Θ. Π., από εκείνες που όχι μόνο δεν παρεμποδίζουν αλλά κινητοποιούν, δίνουν ώθηση και εντέλει φτιάχνουν τους σημαντικούς δημιουργούς, ειδικότερα τους βιωματικούς. Ο Θανάσης ζει μαζί της, την αντιμετωπίζει και την επιλύει καθημερινά, μέσα από την πραγματικότητα του και τα τραγούδια του, αναλύοντας πλέον τόσο καλά και ώριμα τη συνθετότητα του ώστε να την ανα-συνθέτει συμπτύσσοντας την στο έπακρο σε μικρά ίσως σε ποσότητα μα τόσο μεστά αποστάγματα μουσικής και στίχων.

 

Είναι ο «ελάχιστος εαυτός» που ήταν το επίκεντρο του προηγούμενου δίσκου του όσο και αν πιθανότατα ο ίδιος θα διαφωνούσε με αυτή τη θέση μου και δεν θα ήταν η πρώτη φορά...

 

Αν κατορθώσεις να ανακαλύψεις μερικά από τα κλειδιά που ανοίγουν τις πόρτες της συναρπαστικής συνθετότητάς του τότε η σκέψη του Θανάση αρχίζει να ξετυλίγεται με μια υποδειγματική, καθαρή και θελκτικότατη απλότητα, ανάλογη σχεδόν με εκείνη των τραγουδιών του. Η απλότητα αυτή είναι που επιτρέπει να βγει λίγο στην επιφάνεια και το απολαυστικό χιούμορ του το οποίο κατά τα άλλα, συνειδητά ή μη, μάλλον σπάνια αφήνει να διαφανεί, αντίθετα δηλαδή με ό,τι ευτυχώς συνέβη στην συζήτηση που ακολουθεί!

 

 

Γιατί να αποδεχθεί κανείς μια «πρόσκληση σε δείπνου κυανίου»; Από αυτοκαταστροφική διάθεση, επειδή είναι ανόητος ή απλά γιατί τον ξεγέλασαν;
Για τίποτα απ’ όλα αυτά. Ο οικοδεσπότης προσκαλεί, με αγάπη, σε μη θανατηφόρο δείπνο και στα πλαίσια του Μιθριδατισμού. Η ζωή είναι δηλητηριώδης και χρειαζόμαστε τις αυξανόμενες δόσεις αυτογνωσίας που μπορεί να προσφέρει η τέχνη ώστε να αντέξουμε τα χτυπήματα, με μεγαλύτερο αυτό του θανάτου.  

 

Και είτε ως οικοδεσπότης είτε ως συνδαιτυμόνας πηγαίνεις ο ίδιος, στέλνεις στη θέση σου εκείνο τον «ελάχιστο εαυτό» σου για τον οποίο μας μίλησες κάποτε ή παρευρίσκεστε μαζί;
Να ξεκαθαρίσω ότι ο «ελάχιστος εαυτός» δεν είναι ένας άλλος εαυτός - οπότε θα μιλούσαμε για διχασμένη προσωπικότητα - αλλά το συμπλήρωμα του «εκτεταμένου εαυτού». Και οι δύο μαζί αποτελούν τον ενιαίο εαυτό, όπως τον αντιλαμβανόμαστε όλοι...Αν θες πιο συγκεκριμένα, ο ελάχιστος εαυτός είναι αυτός που δημιουργείται κάθε στιγμή από την αλληλεπίδραση με τους άλλους ανθρώπους και ίσως και με το περιβάλλον γενικότερα ενώ ο «εκτεταμένος» είναι το σταθερό μέρος του εαυτού το οποίο έχει πηγή στο παρελθόν. Στο ομότιτλο κομμάτι βέβαια ξεφεύγω τελείως από την επιστημονική περιγραφή, δεν την λαβαίνω υπ’ όψη μου και αφήνομαι σε ένα παραλήρημα με αφορμή την ποιητικότητα της φράσης «ελάχιστος εαυτός». Προσωπικά λοιπόν δεν έχω νιώσει ποτέ διχασμένος και παρευρίσκομαι ενιαίος και μονοκόμματος, είτε ως οικοδεσπότης - δημιουργός είτε ως συνδαιτυμόνας – ακροατής ο οποίος είναι προσκεκλημένος σε δείπνα άλλων.

 

Για να πάμε και σε κάτι πιο πρακτικό, μετά την κατάρρευση της «παραδοσιακής» δισκογραφίας φαινόταν ότι είχες βρει «σπίτι» σε μιαν από τις ελάχιστες εναπομείνασες ανεξάρτητες εταιρείες. Τι σε έκανε να την εγκαταλείψεις και να προχωρήσεις στη νέα δουλειά σου ολομόναχος και πλήρως αυτοχρηματοδοτούμενος;
Δεν εγκατέλειψα τίποτα, η συνεργασία μας αφορούσε μόνο στον συγκεκριμένο δίσκο. Εξάλλου ο βασικός προσανατολισμός των ανθρώπων της InnerEar είναι η σκηνή που χρησιμοποιεί αγγλικό στίχο... Από την άλλη βέβαια έχω πάρει την απόφαση να αυτοδιαχειρίζομαι την δράση μου. Αυτό δεν γίνεται αναγκαστικά, επειδή δηλαδή δεν βρίσκω εταιρία για να κυκλοφορήσω τους δίσκους μου, αλλά από μια εσωτερική παρόρμηση ανεξαρτησίας. Άλλωστε σιγά - σιγά χτίζω μιαν ολοκληρωμένη δομή αυτοδιαχείρισης έχοντας προσωπικό στούντιο, ετοιμάζοντας ιστοσελίδα όπου - εκτός των άλλων - θα διαθέτω ό,τι παράγω, θα γίνεται προπώληση εισιτηρίων για τις εμφανίσεις μου κ.λπ.

 

 

Ήταν έμφυτη, εσωτερική ανάγκη προσωπική σου ή των ίδιων των τραγουδιών που σε ώθησε να βάλεις την μισή σχεδόν οικογένεια σου να συμμετέχει στον δίσκο με διάφορες ιδιότητες;
Βασικά είναι κυρίως ο πατέρας μου που κάνει μιαν εξαιρετική απαγγελία στο «Χαρτοκόπτης», όπως ακριβώς την ήθελα. Και είναι ιδανική γιατί την κάνει ένας ανύποπτος ως προς την ποίηση άνθρωπος με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, που έχει καλύτερο αποτέλεσμα, η φωτογράφιση απλών, ανώνυμων, καθημερινών ανθρώπων παρά των «υποψιασμένων». Η αγαθότητα πολλαπλασιάζει το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα. Υπάρχει όμως και κάτι άλλο, θέλω, όποτε ταιριάζει, οι άνθρωποι, οι ήχοι, ό,τι με περιβάλει στην καθημερινότητά μου, να «συμμετέχει» και στις δημιουργικές στιγμές μου. Ίσως για να με επαναφέρει στην τάξη, ίσως για να μου δίνει την αίσθηση της συνέχειας...

 

Το «Η Αλίκη Στη Χώρα Των Τραυμάτων» είναι το πιο ευθύ και άμεσο πολιτικό σου τραγούδι μέχρι τώρα ενώ αντίστοιχα το «Ο Χομαγιούν Και Ο Βακάρ» το πρώτο τέτοιο σου που εμπνέεται και έχει για θέμα του ένα αληθινό γεγονός…
Εξήγησέ μου καλύτερα εσύ γιατί θεωρείς το «Η Αλίκη...» πολιτικό τραγούδι! Προσωπικά ήθελα να γράψω για τις οργισμένες έφηβες που εύκολα μπορούν να πέσουν θύματα εκμετάλλευσης. Το «Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ» εκφράζει τη θλίψη μου για τη σημερινή Ελλάδα, τη βουτηγμένη στη λήθη και την ανασφάλεια, τον ρατσιστικό παροξυσμό και την ανοησία αλλά ταυτόχρονα και την συμπάθειά μου για όλα τα «ξενάκια», όσα γεννήθηκαν και όσα θα γεννηθούν.

 

Το «Ηλιόπετρα» είναι το πιο αυθόρμητο και ξεκάθαρο ερωτικό τραγούδι που έγραψες ποτέ;
Στιχουργικά δεν ήταν καθόλου αυθόρμητο, προέκυψε από την ανάγνωση του, γεμάτου έρωτα και ανθρωπιά, ομότιτλου ποιήματος του Οκτάβιο Πας και την κοπιώδη προσπάθειά μου να μεταφέρω σε λίγους στίχους, περιληπτικά, την φλόγα του ποιητή. Ελπίζω να τα κατάφερα, θέλω ακούγοντάς το οι ακροατές να ακτινοβολούν τρυφερότητα για το ταίρι τους οι δε μοναχικοί και όσοι δεν έχουν αυτοεκτίμηση να παίρνουν κουράγιο για τη συνέχεια.

 

Όμως στο «Το Φίλεμα» λες ότι η φύση του έρωτα δεν μπορεί τελικά παρά να είναι αυτοκαταστροφική ή κάνω λάθος;
Οι στίχοι είναι του Σταμάτη Δαγδελένη άρα θα πρέπει να ρωτήσεις εκείνον...Εγώ το είδα πιο κυνικά, είναι χαρακτηριστικός ο τίτλος που είχα δώσει στο κομμάτι και τον οποίο δεν αποδέχτηκε ο Σταμάτης, δηλαδή «Ο Σώζων Εαυτόν Σωθήτω»!

 

 

Εκείνο «Το Θηρίο» είναι φιλικό ή εχθρικό και αιμοβόρο; Περιμένει να μας κατασπαράξει ή να τραφούμε εμείς από αυτό;
Μα το αναφέρω ξεκάθαρα, «αγνοεί - ή αγαπά - τους ανθρώπους»!

 

Το «Supermoon» είναι ένα τραγούδι που δεν κατάφερε ποτέ να βρει τους στίχους του ή ένα, ασυνείδητο ίσως, δείγμα από μια νέα κατεύθυνση την οποία ανακάλυψες πρόσφατα και θέλεις να εξερευνήσεις περισσότερο στο μέλλον;
Η μουσική υπήρχε, είναι από μια θεατρική παράσταση και ήταν «βαριά» και σκοτεινή. Θέλησα, αντιστικτικά, να την αναταράξω με ένα χλευαστικό παραλήρημα εν μέσω μέθης. Στην εκδοχή του demo υπήρχε απαγγελία από εμένα αλλά τελικά αποφάσισα να το αφήσω χωρίς το «μαγάρισμα» μου (γέλια). Είχα όμως χρέος να παραθέσω τα λόγια που έδωσαν και τον τίτλο στο κομμάτι.

 

Από την μπουζουκομάνα και τον τζουρά στην ηλεκτρική κιθάρα είναι πολύ μεγαλύτερη διαδρομή από τον Τύρναβο στη Θεσσαλονίκη, από εκεί στη Λάρισα και στη συνέχεια στις εμφανίσεις στην Αθήνα και σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα. Τι έκανε λοιπόν τον παραδοσιακών και λαϊκών καταβολών τραγουδοποιό και οργανοπαίκτη ξαφνικά «να μπει στην πρίζα»;
Από το «Βραχνός Προφήτης» και μετά υπάρχει μια μετατόπιση σε περισσότερο ηλεκτρικά όργανα αλλά αυτό δεν προδιαγράφει τίποτα για το μέλλον. Μπορεί ανά πάσα στιγμή να γυρίσω και πάλι στον τζουρά και στον πιο ακουστικό ήχο. Το ότι έχω παίξει, «εμβρυακά», λίγη ηλεκτρική κιθάρα σ’ αυτό τον δίσκο οφείλεται στο ότι μου το ζήτησαν οι συνεργάτες μου. Είναι τόσο πρωτόγονος και ανορθόδοξος ο τρόπος ο οποίος την χειρίζομαι που δίνει ένα ιδιαίτερο ύφος. Το είχαν ακούσει στο demo και κόλλησαν σε αυτό το στοιχείο.

 

Και το synthesizer Moog πού βρέθηκε σε αυτή την πορεία; Αποκλείεται πάντως να το έφερε ο άνεμος της ελληνικής μουσικής παράδοσης από τα ψηλά βουνά...
Όλα τα όργανα Θάνο είναι κλειδάκια για να ξεκλειδώσεις αυτό που στροβιλίζεται μέσα σου... Δεν υπάρχουν στεγανά!

 

 

Τόσο ο Μπάμπης Παπαδόπουλος όσο και ο Φώτης Σιώτας είναι παρόντες αλλά μόνον ως εκτελεστές ενώ την ενορχήστρωση – για πρώτη φορά, αν δεν απατώμαι – ανέλαβες ο ίδιος, τι σε έκανε να πάρεις μια απόφαση που δεν ήθελες να λάβεις στο παρελθόν;
Οι ενορχηστρώσεις έγιναν με τον ίδιο τρόπο που γίνεται συνήθως στους δίσκους μου, με τη συμμετοχή όλων των μουσικών. Αυτό που κάνω εγώ είναι μια «ενοργάνωση», με την έννοια ότι επιλέγω τι όργανα θα υπάρχουν σε κάθε κομμάτι. Από εκεί και πέρα η τελική ενορχήστρωση εκμαιεύεται στις πρόβες πριν τις ηχογραφήσεις.

 

Τι είδες στα μάτια και ίσως στις ψυχές των ανθρώπων, όταν ήσουν επάνω στη σκηνή αλλά και κάτω από αυτήν, στις καλοκαιρινές σου συναυλίες στην Ελλάδα;
Προσμονή για καλύτερες μέρες, ανάγκη για συντροφικότητα αλλά και οργή για την εξουσία και μαχητικότητα ενάντια στο φασισμό.

 

Με αφορμή την συμμετοχή σου στο Φεστιβάλ Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ σε μία δήλωση σου (σε εμένα και για την Αυγή, λόγοι δεοντολογίας κάνουν υποχρεωτικό να το αναφέρω) ανέφερες ότι «δεν είμαι κομουνιστής, δεν είμαι τίποτα ξεκάθαρο». Αν όμως έπρεπε να επιλέξεις όχι ταμπέλα αλλά...«ομπρέλα» ποια θα ήταν αυτή βρε Θανάση; Αριστερός, αντιεξουσιαστής, αναρχικός, Παπακωνσταντιν-ικός;
Απαρηγόρητος!

 

Χωρίς περιστροφές πιστεύεις ότι θα ήταν καλύτερα αν επιστρέφαμε στην δραχμή, «μια από τα ίδια» με τώρα που έχουμε ευρώ ή μήπως χειρότερα;
Είμαι σίγουρος ότι η ένταξή μας στο ευρώ μας έκανε ζημιά. Σταματήσαμε να παράγουμε, πάψαμε να είμαστε ανταγωνιστικοί στον τουρισμό. Δεν με φοβίζει η επιστροφή σε οποιοδήποτε νόμισμα και ούτε η διάλυση της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Ούτως ή άλλως είναι μια σύναξη εγωιστικών κρατών που σκέφτονται μόνο την πάρτη τους, δεν δείχνουν καμιά αλληλεγγύη και ούτε καν συγκατάβαση για τους υπόλοιπους.

 

 Υπάρχει έστω ένας Έλληνας πολιτικός, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης, που θα τον εμπιστευόσουν τόσο ώστε να πιεις ένα ποτήρι κρασί μαζί του; Σίγουρος ότι δεν θα έριχνε κυάνιο στο δικό σου όταν δεν θα κοίταζες…
Μετρημένοι στα δάχτυλα και όλοι τους δεν είναι ακριβώς πολιτικοί. Από τους σημερινούς μου βγάζει καλά συναισθήματα, ας πούμε, ο Γιώργος Κατρούγκαλος. Από τους παλαιότερους μου είχε κάνει πολύ θετική εντύπωση ο ευθύς λόγος και η ανθρωπιά του πρώην υπουργού δικαιοσύνης Γιώργου Κουβελάκη, να έχει υγεία και μακροημέρευση! Ειδικά τώρα που η δικαιοσύνη, με ελάχιστες εξαιρέσεις, έχει καταντήσει απροκάλυπτα δεκανίκι της πολιτικής εξουσίας, χρειαζόμαστε ανθρώπους σαν τον Κουβελάκη για να μην νιώθουμε τελείως ανυπεράσπιστοι απέναντι στη σκληρότητα και τις αυθαιρεσίες του κράτους.  

 

Πιστεύεις στην εκλογική διαδικασία; Αν όχι, βλέπεις κάποια άλλη διέξοδο από αυτή την επίγεια κόλαση στην οποία φαίνεται να μας έχουν καταδικάσει και ποια μπορεί να είναι αυτή;
Οι μεγάλες μάχες δίνονται στην καθημερινότητα, κάθε ημέρα. Ενάντια στον ελλιπή εαυτό μας, ενάντια στους φόβους μας, ενάντια στην απληστία... Οι εκλογές είναι μια μαζική και αποσπασματική διαδικασία που σπανίως φέρνει κάποια καλά αποτελέσματα για τους πολίτες και αυτά πρόσκαιρα. Δυστυχώς τα αρνητικά που μπορεί να φέρει συνήθως είναι καταστροφικά και αφήνουν πληγές για πολλά χρόνια. Έτσι μόνον «αμυντικά» ή προβοκατόρικα βλέπω την εκλογική διαδικασία, για «να σφίξουν λίγο οι κώλοι»!

 

 

Τι σε τράβηξε και εξακολουθεί να σε κρατάει στο Μεταξοχώρι; Ο πιο καθαρός από την πόλη αέρας του ή η καθαρότητα των ανθρωπίνων σχέσεων και συμπεριφορών εκεί;
Απλά η ομορφιά του τοπίου...

 

Αν ήσουν βοσκός θα κατέβαινες στα χειμαδιά, επειδή όμως για εμένα είσαι ο πιο προικισμένος και χαρισματικός τραγουδοποιός (τουλάχιστον από τους βιωματικούς) που διαθέτει η χώρα μας αυτή τη στιγμή, για το τέλος θα σε ρωτήσω απλά, πού αλλού εκτός από το Μεταξοχώρι σκέφτεσαι να ξεχειμάσεις εφέτος και κάνοντας τι;
Με την γιδομαλίσια κάπα μου και την μπουζουκομάνα για γκλίτσα θα ροβολήσω αυτό το χειμώνα με το καλοκαιρινό μεγάλο σχήμα μου - αλλά παράλληλα και με ένα μικρότερο ακουστικό - σε χώρους που το επιτρέπουν παρουσιάζοντας το «κοπάδι» των τραγουδιών μου!

 

Και εμείς θα είμαστε εκεί, όχι βέβαια για να αφουγκραστούμε το «βέλασμα» του, αλλά για να γευτούμε το ολόφρεσκο, υγιέστατο και ζωογόνο «γάλα» των ήχων και των στίχων του...