Συνθέτης μεγάλων επιτυχιών και δημιουργός μερικών από τους πιο ενδιαφέροντες δίσκους της δεκαετίας του ’90. Μιλήσαμε με τον Νίκο Αντύπα με αφορμή τον νέο του δίσκο με ερμηνεύτρια την Άλκηστη Πρωτοψάλτη. Οι ετερόκλητες συνεργασίες, η κρίση της μουσικής βιομηχανίας καθώς και η σύζευξη λαϊκού τραγουδιού με ροκ ακούσματα ήταν κάποια από τα θέματα της κουβέντας μας.

Μόλις κυκλοφόρησε ο νέος σας δίσκος με την Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Μιλήστε μου γι’ αυτή σας τη συνεργασία, μετά το Ηφαίστειο και τις Υδρόγειες Σφαίρες.
Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο της καλλιτεχνικής μου ζωής. Η ευαισθησία της και η ερμηνεία της κάνει το τραγούδι να μην είναι αδιάφορο και αυτό πάντα με γοήτευε. Η συνεργασία μας αυτή πιστεύω ότι αφήνει τραγούδια που θα σεβαστεί ο χρόνος. Ήμασταν και οι δύο συνεπείς στην ασυνέπεια που μας διακρίνει. Ακούγαμε δηλαδή και αλλάζαμε τις γνώμες και τις απόψεις μας για τα τραγούδια που ψάχναμε. Αναζητήσαμε και οι δύο τη διαφορετικότητα στη μουσική και στον στίχο, αν και σήμερα τα έχουμε ακούσει όλα και δύσκολα μπορεί να προκύψει ένα πρωτότυπο αποτέλεσμα. Ψάξαμε με αγάπη, επιμονή και πολύ κέφι για να καταλήξουμε στα τραγούδια του δίσκου. Πιστεύω ότι προέκυψε ένα αποτέλεσμα που δεν είναι “ξηρά τροφή”.


Η Πρωτοψάλτη είναι μια φωνή που αγαπάτε. Ποιές εικόνες σας δημιουργεί η φωνή της;
Αιγαίο, Ελλάδα, αισιοδοξία, ζωή! Τα τελευταία δέκα χρόνια πολλά έχουν αλλάξει στο χώρο της δισκογραφίας.

 

Πού θα εντοπίζατε εσείς αυτές τις αλλαγές; 
Έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κοινωνία στα χρόνια της κρίσης έχει σταθεί εμπόδιο στο κριτήριο των ανθρώπων στις δισκογραφικές (όσοι έχουν μείνει σε αυτές), στο να διακρίνουν τους ταλαντούχουν από τους ατάλαντους. Τα κριτήρια και οι τελικές επιλογές έχουν αλλάξει. Θέλουν να βάλουν γκολ χωρίς προπόνηση και προετοιμασία. Να κατασκευάσουν και να πουλήσουν “stars” και όχι καλλιτέχνες. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ένα μέρος του κοινού να έχει αποπροσανατολιστεί. Η παιδεία είναι αυτό που μπορεί να επαναπροσδιορίσει το καλό τραγούδι και ευρύτερα το ήθος.

Στις μέρες μας, που η αγωνία του κόσμου για το αύριο χτυπάει κόκκινο, γράφονται ωραία τραγούδια και αποτυπώνεται η κατάσταση. Οι εταιρείες όμως δεν θέλουν αυτά τα τραγούδια. Δε βλέπετε ότι το λαϊκό τραγούδι έχει εξαφανιστεί; Το τραγούδι παλαιότερα εξέφραζε τα κοινωνικά ζητήματα παίζοντας έναν σημαντικό ρόλο. Δεν ήταν μονοδιάστατο ούτε εσωστρεφές όπως σήμερα. Οι υπεύθυνοι στις δισκογραφικές πρέπει να σκεφτούνε σοβαρά για την πορεία του τραγουδιού. Δημιουργοί υπάρχουν και εκφράζουν ελεύθερα τα συναισθήματά τους και τις σκέψεις τους.

Πόσο αυτή η νέα κατάσταση σας είχε επηρέασε δημιουργικά; Αισθανθήκατε κάποια στιγμή να έχετε χάσει τον δημιουργικό σας βηματισμό;
Με επηρέασε αρκετά. Έχω ενηλιωθεί με μουσική και τραγούδια, όπου η ελευθερία των άλλων, ο έρωτας και η αγάπη ήταν το οξυγόνο μου. Και σήμερα για όλα τα παραπάνω προσπαθούμε. Έτσι κι αλλιώς η δημιουργία είναι συνδεδεμένη με τα όνειρά μας κι εγώ ακόμη βαδίζω και ονειρεύομαι.

 

Τα τελευταία αυτά χρόνια ανοιχτήκατε και σε συνεργασίες, που με την πρώτη ματιά, φαίνονται απροσδόκητες (Καίτη Γαρμπή, Νίνα Λοτσάρη, Σάκης Ρουβάς, Γιάννης Πλούταρχος). Ποιος είναι ο κοινός τόπος όλων αυτών των συνεργασιών;
Ανέκαθεν είχα ανάγκη ενός καλλιτεχνικού χώρου, όπου θα μπορούσα να κάνω και να πω τα πάντα. Οι συνεργασίες αυτές είχαν σαν αφετηρία ακριβώς αυτή την ανάγκη. Ήταν μια βαθιά εσωτερική ανάγκη να γράψω και να διευρύνω τα περιθώρια επιλογής.

 

Έχετε ηχογραφήσει ορισμένους εμβληματικούς δίσκους της δεκαετίας του ’90 (Δι’ ευχών, Σαν ηφαίστειο που ξυπνά, Μένω Εκτός (ενορχήστρωση)). Είχατε την αίσθηση, την περίοδο της κάθε ηχογράφησης, ότι αυτό που δημιουργούσατε θα ήταν σπουδαίο;
Θα πω ψέματα αν υποστηρίξω ότι είχα την αίσθηση ότι δημιουργούσα κάτι σπουδαίο. Από την έντεχνη σκηνή έχουν προκύψει μελωδικά τραγούδια, που για μένα είχαν και έχουν κάτι το εκτυφλωτικό μέχρι σήμερα. Ήξερα παρ’ όλα αυτά ότι το Δι’ ευχών θα ήταν ένας ειδικός δίσκος για την Αλεξίου. Στο Ηφαίστειο ονειρεύτηκα μια άλλη Αλκηστη Πρωτοψάλτη. Στο Μένω Εκτός, ως ενορχηστρωτής, αισθάνθηκα “το ροκ του μέλλοντώς μας”. Απευθύνομαι, κάθε φορά, σε έναν κόσμο, που η ζωή του γλυκαίνει από το τραγούδι και οι οποίοι έχουν βαθύτερες απαιτήσεις μουσικά και στιχουργικά.

 

Και όταν το τελικό συνολικό αποτέλεσμα ήταν κάτω των προσδοκιών σας, πώς το αντιμετωπίζατε;
Προσδοκία είναι να ελπίζεις ότι αυτό που επιθυμείς θα γίνει. Αυτό που προσδοκούσα από τον κάθε δίσκο ήταν να προκύψει ένα ωραίο αποτέλεσμα. Καμία άλλη προσδοκία. Από εκεί και μετά δεν είμαι έμπορος, ούτε πλασιέ και δεν κάνω “μπίζνες”. Όλοι θέλουν την άνεση που δίνει ένα θετικό εμπορικό αποτέλεσμα αλλά τις αξίες της ζωής δεν τις υποκαθιστά η άνεση. Ζωή σημαίνει δημιουργία.

Ποια ήταν τα ακούσματά σας ως παιδί και ως έφηβος;
Άκης Πάνου, τα ταξίμια του Γιάννη Παπαϊωάννου, Μανώλης Αγγελόπουλος, Πάνος Γαβαλάς, Βασίλης Τσιτσάνης, Δήμος Μούτσης αλλά και Hendrix, Dylan, Pink Floyd, Led Zeppelin, Peter Gabriel, Rolling Stones. Τα πρότυπά μου άλλαζαν κάθε δύο τρεις μέρες! Αυτές οι δεκαετίες έβαλαν τα θεμέλια για την διαμόρφωση των ανθρώπινων σχέσεων όπως είναι σήμερα και ήμουν από τους τυχερούς που έζησα εκείνη την περίοδο.

 

Το λαϊκό τραγούδι της δεκαετίας του ’60 και του ‘70 πώς “έγραψε” μέσα σας και πώς συνδυάστηκε με τα ξένα ακούσματα;
Ο συνδυασμός Ελλήνων καλλιτεχνών με ξένα ακούσματα είχε σαν αποτέλεσμα να επιχειρήσω να ενώσω το ελληνικό στοιχείο με τον ηλεκτρικό ήχο της ροκ μουσικής. Ήμουν διαρκώς με το ένα πόδι στην Ανατολή και το άλλο στη Δύση. Εκείνη τη στιγμή ένιωθα κάτι μαγικό. Ζούσα μια έκρηξη δημιουργικότητας και πίστεψα ότι μπορούσα να κάνω τα πάντα.

 

Νέοι ερμηνευτές, νέοι συνθέτες, νέοι στιχουργοί. Έχετε ξεχωρίσει κάποιους;
Τη Μαρία Παπαγεωργίου. Έχει όλο το πακέτο.

 

Σε κάποιον ακροατή που δεν σαν γνωρίζει, με ποιον δίσκο σας θα επιλέγατε να του συστηθείτε;
Όλοι μου οι δίσκοι έχουν κάτι ξεχωριστό αλλά σήμερα θα διάλεγα το Ηφαίστειο. Συμβολίζει για μένα την εποχή της ελπίδας. Τότε βέβαια δεν είχα υπολογίσει τους πολιτικούς μας, οι οποίοι τελικά μας κατέστρεψαν εξωτερικά και εσωτερικά.