Το νέο πρότζεκτ του Stephen Mallinder, οι Wrangler, μας πηγαίνουν ως το αρχετυπικό σχήμα των Cabaret Voltaire- ιδρυτικό μέλος του οποίου υπήρξε ο SM μαζί με τους Richard H. Kirk και Chris Watson. Το όνομά τους πάρθηκε από το θρυλικό κλάμπ της Ζυρίχης το οποίο ίδρυσαν οι Ντανταϊστες το 1916 εγκαινιάζοντας έτσι την απαρχή του κινήματός τους. Ο Μallinder χρημάτισε στην πρωτοπορία του ύστερου newwaveπαρεμβαίνοντας με ηλεκτρονικούς ήχους και beats στήνοντας ολόκληρες σειρές αναλογικών συνθετητών με όχημα έκφρασης τους Voltaire. Σε μεγάλο βαθμό το τρίο υπήρξε προπομπός όλου εκείνου του ηλεκτρονικού χαμού των 90’s. Το συγκρότημα- όπως λέει και ο Μallinder στη συνέντευξη που ακολουθεί- λειτούργησε επηρεασμένο από τη ανατρεπτική και απρόβλεπτη τεχνική των Ντανταϊστών και τα cut- upsτου William S. Burroughs δουλεύοντας στο περιθώριο της ανερχόμενης τότε μουσικής σκηνής. Έκτοτε, η πορεία του μουσικού από το βιομηχανικό Σέφιλντ της Αγγλίας, γνώρισε δημιουργικές περιόδους με διάφορα σχήματα και προσωπικές δουλειές- και σαν δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος και Ακαδημαϊκός- και τώρα σαν μέλος των Wrangler, η πρώτη δουλειά των οποίων φέρει τίτλο LA Spark. Η συζήτηση που ακολουθεί είναι χαρακτηριστική.

Από τους Cabaret Voltaire στους Wrangler ο ηλεκτρονικός ήχος είναι κυρίαρχος. Ποιες διαφορές υπάρχουν μεταξύ τους;
Οι διαφορές είναι θέμα σχέσεων αλλά και γενικού πλαισίου.Οι διαδικασίες και οι προσεγγίσεις που βρίσκονται στη βάση τόσο των Wrangler όσο και των Cabaret Voltaire είναι σε μεγάλο βαθμό οι ίδιες. Υπάρχει μια παρόμοια διερευνητική στάση ως προς τη χρήση της τεχνολογίας, ένας μη-συμβατικός τρόπος αντιμετώπισης του ήχου με την ελπίδα να οδηγηθούμε σε απρόσμενα αποτελέσματα –προσπαθώντας πάντα να μην ακολουθούμε συγκεκριμένους κανόνες. Αυτές είναι κάποιες από τις σχέσεις ανάμεσα στα δυο συγκροτήματα.

Αλλά το πλαίσιο προφανώς έχει αλλάξει. Η τεχνολογία έχει μεταμορφώσει τον τρόπο που φτιάχνεται η ηλεκτρονική μουσική μέσα στα χρόνια –ψηφιακά, με plug-ins, στην οθόνη, με διορθωτικό λογισμικό –τα πράγματα έχουν γίνει κατά κάποιο τρόπο λιγότερο συνεργατικά. Οι συνεργασίες μοιάζει να γίνονται περισσότερο από απόσταση παρά στον ίδιο χώρο. Αλλά και ο κόσμος μέσα στον οποίο υπάρχει η μουσική έχει αλλάξει –και πάλι η ψηφιακή τεχνολογία φαίνεται να μας έχει αναδιαμορφώσει όλους. Έχει αλλάξει ο τρόπος που ακούμε, που μοιραζόμαστε και που καταναλώνουμε μουσική. Αυτά τα πράγματα μας επηρεάζουν όλους, και οι Wrangler, όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι, προσπαθούν να επιλέξουν το καλύτερο κι από τους δύο κόσμους.

Είναι καλό να ανατρέχουμε σε κάποιους από τους τρόπους που κάναμε τα πράγματα πριν από την ψηφιακή εποχή: πιο πολύ με τα χέρια, πιο ψηλαφητά, χρησιμοποιώντας το στούντιο σαν εργαλείο. Υπήρχαν περισσότερες ευκαιρίες για λάθη και ευτυχή ατυχήματα. Οι Wrangler φαίνεται να αντιπροσωπεύουν κάποια από τα πράγματα που ακόμα εκτιμάμε στον τρόπο που οι CV, και παλιότερες μπάντες, έκαναν μουσική –πώς ακούγονται τα πράγματα -η δυναμική του αναλογικού ήχου- και, χωρίς να είμαστε ιδιαίτερα νοσταλγικοί, η χαρά να κρατάς ένα κομμάτι βινύλιο όταν έχει ολοκληρωθεί.

Το 1996 είπες σε μια συνέντευξη: «Πιστεύω πως ο τρόπος που χειριζόμασταν τον ήχο όταν πρωτοξεκινήσαμε -η φυσική πράξη να κόβεις τις ταινίες, να δημιουργείς λούπες και όλα αυτά- παραπέμπει στον Burroughs και τον Gysin. Με όρους ντανταϊσμού, υπάρχει κάποια ομοιότητα ανάμεσα στον τρόπο που αντιδρούσαν οι ντανταϊστές στη μπουρζουαζία και τον πόλεμο και τη δική μας θέση –νιώθαμε και οι ίδιοι αποξενωμένοι από την ποπ κουλτούρα. Νομίζω ότι τέτοιου είδους στάσεις σε καθορίζουν, αλλά δεν είμαι σίγουρος πώς σχετίζονται όλα αυτά με τη σημερινή εποχή…» Θα μπορούσες να μας πεις κάτι περισσότερο γι’αυτό;
Οπωσδήποτε πιστεύω ότι η προσέγγισή μας στη μουσική τότε, όπως και με τους Wrangler τώρα, είχε περισσότερα κοινά με τον Burroughs, τον Gysin και τον TristanTzara απ' ό,τι με τους U2 ή κάποιο άλλο συγκρότημα της πλάκας. Το ενδιαφέρον βρίσκεται περισσότερο στον «ήχο» παρά στη «μελωδία», κι αυτό ισχύει ακόμα. Αυτό βέβαια δεν αποκλείει την ιδέα της δομής, ωστόσο αυτή έρχεται από διαδικασίες περισσότερο στούντιο-κεντρικές.

 

Μου άρεσε πάντα που με αντιμετώπιζαν σαν κάποιον που βρίσκεται έξω από τις παραδοσιακές μουσικές κουλτούρες, πράγμα που οφείλεται υποθέτω στο ότι έχω μια πρωτόγονη προσέγγιση απέναντι σε όλα αυτά. Ποτέ δεν κάθισα κάτω με μια κιθάρα, ή μπροστά σε ένα πληκτρολόγιο, για να γράψω ένα τραγούδι. Το θέμα ήταν πάντα να αντιπαραθέτω διαφορετικά στοιχεία για να δω πώς σχετίζονται –είναι μια οργανική προσέγγιση. Τώρα πια νομίζω πως χάρη στη μουσική των κλαμπ και την τεχνολογία αυτό έχει γίνει ένας αποδεκτός τρόπος να κάνουμε μουσική, όταν όμως ξεκινούσαμε πριν χρόνια, έξω από, ας πούμε, τον Stockhausen, τα μόνα σημεία αναφοράς μας ήταν άνθρωποι όπως ο Burroughs –απλώς εμείς κάναμε το ίδιο πράγμα με ήχο.

 

Η στάση αντίδρασης του ντανταϊσμού ήταν πιο κοντά μας από οτιδήποτε προερχόταν από την ποπ μουσική της εποχής –το να χρησιμοποιείς τον ήχο για να προκαλέσεις τις κυρίαρχες νοοτροπίες. Το σοκ αποτελούσε τότε ένα πιο αποτελεσματικό εργαλείο –η ποπ κουλτούρα του ’70 και του ’80 ήταν αρκετά συντηρητική κι έτσι δεν χρειαζόταν πολύ για να αναστατώσεις το κοινό. Σήμερα γίνεται κατάχρηση του σοκ από το μάρκετινγκ και τα μίντια κι έτσι πρέπει να είναι κανείς πιο επιδέξιος. Πρέπει να είμαστε γενικά πολύ προσεχτικοί και έξυπνοι στο πώς αξιοποιούμε τα μίντια αν θέλουμε να περάσουμε κάποια μηνύματα.

 

Στα τέλη του ’70 και στις αρχές του ’80 ο ήχος των Cabaret Voltaire ανάγγειλε τον ερχομό των techno / acidhouse / EBM (Electronic Body Music). Ποια είναι η θέση σου πάνω σε αυτό;
Υποθέτω ότι ίσως βρισκόμαστε με κάποιο τρόπο πίσω από την εμφάνιση της τέκνο και της electroσε εκείνες τις πρώτες εκρήξεις χορευτικής μουσικής στη δεκαετία του ‘80 και του ‘90. Είχαμε δει πώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν τα μηχανήματα για να δώσουν φυσική μουσική –τη δυναμική της τεχνολογίας στο θέμα του ρυθμού. Γρήγορα συντονιστήκαμε με τη δουλειά εκείνης της εποχής στη Νέα Υόρκη και όλο αυτό συνεχίστηκε στους Kraftwerk–φαίνεται αστείο τώρα που πια αποτελεί ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας της ποπ κουλτούρας, αλλά την εποχή εκείνη δεν ήταν το κυρίαρχο ρεύμα. Είχαμε μεγαλώσει με τη χορευτική μουσική –κι εγώ και ο Ρίτσαρντ πηγαίναμε σε σόουλ και σκα κλαμπ όταν ήμασταν 14-15 ετών. Ήταν λοιπόν φυσικό.

 

Νομίζω ότι οι μουσικοί και οι DJ τονίζουν πως η EDM είναι μια προέκταση της μουσικής μας αλλά δεν είμαι σίγουρος πως το κοινό το βλέπει αυτό. Είναι μια σκηνή πολύ του «τώρα» ή «της στιγμής» -δε νομίζω πως ψάχνει ιδιαίτερα τις αφετηρίες της ή θεωρεί ότι έχει μια ιστορία. Δε νομίζω ότι πολλοί από τους ακροατές της EDM έχουν ποτέ ακούσει για μας. Φυσικά θα μου άρεσε να κάνω λάθος.

WRANGLER2

Πες μας για το τελευταίο σου σχήμα τους Wrangler. Για τα μέλη του γκρουπ.
Ο Phil (Winter) κι εγώ είμαστε φίλοι και έχουμε κάνει αρκετές φορές μουσική μαζί από τις μέρες του Cabaret Voltaire –μέναμε κι οι δυο στο Λονδίνο στη δεκαετία του ‘80. Ο Benge και ο Phil είχαν επίσης συνδεθεί μέσα από διάφορα μουσικά πρότζεκτ -τους Tunng- και ένα στούντιο που μοιράζονταν. Είχαν αρχίσει να δουλεύουν πάνω σε κάποιες ιδέες όπως τους Wrangler κι εγώ απλώς ενώθηκα μαζί τους – υπήρχε μια φανερή σύνδεση λόγω της κοινής μας αγάπης για την αναλογική τεχνολογία και του τρόπου που κάναμε τα πράγματα. Τα βρήκαμε πολύ γρήγορα.

 

Μίλησέ μας για τη δουλειά σου στο περίφημο Memetune στούντιο.
Το στούντιο είναι σαν το τέταρτο μέλος του συγκροτήματος, είναι η αφετηρία για τα περισσότερα πράγματα. Ο Benge μάζευε μηχανήματα πολύ καιρό –όταν όλοι πέταγαν τα αναλογικά και περνούσαν στα ψηφιακά, εκείνος ακολουθούσε αντίθετη πορεία. Έτσι με τον καιρό αυτά τα παράξενα κομμάτια τεχνολογίας βρήκαν τη θέση τους και τα πυροδοτούμε για να αρχίσουμε την όλη διαδικασία. Αλλά στο τέλος-τέλος το σημαντικό είναι οι άνθρωποι που τα χρησιμοποιούν. Η συλλογική προσέγγιση εκ μέρους όλων μας είναι που κάνει τα μηχανήματα να δουλεύουν και να δημιουργούν αυτό που πρόκειται να γίνει ένα κομμάτι των Wrangler.

 

Υπάρχουν κάποιες αναφορές στο άλμπουμ των Wrangler από Cabaret Voltaire. Ακόμη και το εξώφυλλο μας θυμίζει πράγματα.
Θα ήταν νομίζω παράξενο να μη βρει κανείς τέτοιες αναφορές. Χρησιμοποιούμε την τεχνολογία για να εκφραστούμε και στην ουσία είμαι ο ίδιος άνθρωπος που ήμουν στο Cabaret Voltaire, έτσι θα υπάρχει πάντα μέσα στη μουσική μου. Για να γυρίσω στην πρώτη μου απάντηση, πάντα θα υπάρχουν σχέσεις και ομοιότητες, αλλά αυτή τη φορά εγώ, ο Benge και ο Phil κάνουμε μια μουσική μέσα από την οποία εκφράζονται οι προσωπικότητες όλων μας.

 

WRANGLERTo LA Spark κερδίζει σε εκτίμηση μιας και περιέχει μερικά απογυμνωμένα beats και στιλπνά ηλεκτρονικά επίσης, μελωδικά περάσματα και άμπιεντ ατμόσφαιρα. Οφείλεται μάλλον στα αναλογικά μηχανήματα;
Τα μηχανήματα είναι σημαντικά αλλά αυτά τα ίδια μηχανήματα θα μπορούσαν να δημιουργήσουν πολύ διαφορετική μουσική και, αν τα χρησιμοποιήσουν άλλοι άνθρωποι, να φέρουν πολύ διαφορετικά αποτελέσματα.

 

Πες μας αν θέλεις κάτι για τη διατριβή σου με θέμα: “Movement: Journey Of The Beat”.
Αποτυπώνει την πορεία του ρυθμού μέσα στο χρόνο και το χώρο. Δείχνει πώς ο ρυθμός κουβαλά μαζί του ανθρώπους και ιδέες, ως τη στιγμή που η ψηφιοποίηση φέρνει μια αποδιοργάνωση -τότε ο χρόνος και ο χώρος καταρρέουν online. Με περισσότερες λεπτομέρειες, αλλά η ουσία είναι αυτή. Η πρώτη ιδέα ήταν για ένα βιβλίο. Ήθελα να γράψω κάτι που να ενώσει τις κουκίδες στην ηλεκτρονική μουσική, και ο ρυθμός ήταν ένας τρόπος να ενωθούν τα πολλά διαφορετικά νήματα. Είχα αποφασίσει αυτό να είναι η διδακτορική μου διατριβή, με την πρόθεση να το επεξεργαστώ κατόπιν και να το εκδώσω. Το ανέβασα όμως στο διαδίκτυο και μετά από χιλιάδες κατεβάσματα σκέφτηκα να το αφήσω εκεί με ελεύθερη πρόσβαση για όποιον το ήθελε. Όταν πια είχα ολοκληρώσει τη διατριβή, η ιδέα να την ξαναγράψω δίνοντάς της μια πιο προσιτή μορφή μου φάνηκε πολύ χρονοβόρα.

 

Σε ό,τι αφορά την τεχνολογία, λοιπόν, προτιμάς την παλιά. Γιατί;
Η τεχνολογία είναι απλώς ένα εργαλείο και όλα τα εργαλεία έχουν πλεονεκτήματα και αδυναμίες. Μπορεί άλλοτε να χρησιμοποιείς το σφυρί κι άλλοτε έναν εκτυπωτή λέιζερ. Δεν είναι πολύ καλό παράδειγμα, αλλά η ουσία είναι ότι στην πραγματικότητα δεν αντικαθιστούμε τις τεχνολογίες, απλώς προσθέτουμε σ’ αυτές. Είναι λοιπόν απλώς θέμα επιλογής. Θεωρώ την ηλεκτρονική μουσική ενστικτώδη, καθώς η αναλογική τεχνολογία διατηρεί κάτι το φυσικό –είναι ωραίο να παλεύεις με τα πράγματα. 

 

Μελλοντικά πλάνα- νέες ηχογραφήσεις- συναυλίες – νέα πρότζεκτ- βιβλία ίσως…
Προγραμματίζουμε εμφανίσεις στην Αγγλία και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ανυπομονούμε να ξεκινήσουμε τον επόμενο δίσκο. Θέλουμε να ζητήσουμε από παραγωγούς που ασχολούνται με την αναλογική τεχνολογία να κάνουν ριμίξ για μας –η μουσική έχει λοιπόν μια ξεκάθαρη ταυτότητα και υπάρχει κάποια συνέχεια.

Έχω στο νου μου κι ένα άλλο βιβλίο, θέλω να γράψω την ιστορία της ηλεκτρονικής μουσικής στο Σέφιλντ. Θα ήταν ωραίο να καταγραφούν οι αναμνήσεις όλων όσοι έστω και αόριστα θυμούνται τα πράγματα. Και συζητάμε με ένα συνάδελφο την ιδέα να εκδώσουμε μια σειρά από συνομιλίες με βάση τις ανοησίες που κουβεντιάζουμε στην παμπ. Θα δούμε όμως πώς θα πάνε τα πράγματα.