dkeeler_archiveDarius Keeler. Ένας κύριος ανάμεσα σε πολλούς, εμφανώς πιο Άγγλος από τους αγχωμένους περαστικούς και θαμώνες. Ψηλός με ήρεμο βλέμμα, ντυμένος στα μαύρα με στενό παντελόνι και φαρδύ ριχτό σακάκι, μιλάει χαμηλόφωνα σε ελληνική καφετέρια. Ο ένας εκ των δύο ιδρυτών των Archive, δημιουργός του Londinium και άλλων σκοτεινών ηλεκτρονικών και εσχάτως progressive εικόνων δείχνει να απολαμβάνει την ηλιόλουστη Αθήνα περισσότερο από μας, αν και γνωρίζει πως αυτήν την περίοδο η πόλη είναι λουσμένη κι από άλλα πράγματα. Σκέφτομαι να αποφύγω την μανιέρα με τα πολιτικά. Μετά το "Fuck You", οι Archive έγιναν πιο αγαπητό αξεσουάρ κι από ταγάρι. Φαντάζομαι πως δεν θα ήθελα να με ρωτάνε τρεις χιλιάδες χρόνια μετά τί γνώμη έχω για την πολιτική, την κρίση και τον Τζορτζ Μπους.

Γιατί σε ονόμασαν Darius; Δεν θα ήθελαν και πολλοί στην εποχή μας να λέγονται Δαρείοι
Η μητέρα μου και ο πατέρας μου πάντα είχαν πάντα ενδιαφέρον για την Μέση Ανατολή. Ο πατέρας μου πάει για δουλειές συχνά στην Μέση Ανατολή και η μητέρα μου είναι καθηγήτρια στο Καίμπριτζ όπου διδάσκει τα φαρσί. Έτσι, προέκυψε το Ντάριους.

(Παρατητώ πως ο τύπος το 'χει, μπορεί να βγάλει μια ώρα συνέντευξη χωρίς καφέ. Και θα πρέπει να είναι ο μοναδικός Δαρείος στην ιστορία της Αθήνας που το απολαμβάνει τόσο. Τα fucking shit δίνουν και παίρνουν. Μην σκανδαλίζεστε, είναι ο αγγλικός τρόπος για να πει τα πράγματα με το όνομά τους. Η επόμενη ερώτηση έχει να κάνει με μουσική).

 

Τα πάτε καλά με τους Βόρειους; Γιατί εδώ πάντα υπάρχει ένα θεματάκι
Γενικά στην Αγγλία υπάρχει το north-south divide, ο διαχωρισμός βορρά-νότου. Βόρειοι και νότιοι είναι κλειδωμένοι στα μέρη τους. Οι νότιοι δεν πάμε βόρεια. (Σκέφτεται λίγο) Σ' αυτό που λέμε battle of the bands νικάνε μέχρι τώρα οι βόρειοι. Όλες οι μεγάλες μπάντες, οι Smiths κι οι άλλοι, είναι από το Μάντσεστερ και γενικά τα μέρη εκεί είναι πολύ φτωχά, υπάρχει πάντα μια ένταση στον Βορρά, και γίνεται εύκολο για τον καθέναν να είναι σε μια μπάντα.

 

Τυπική αγγλική φάση
Και το νότιο Λονδίνο όπου ζω είναι ένα πολύ αγγλικό μέρος.

 

Οπότε μετά τη μουσική τι μένει για τσακωμό; Η μπάλα;
Είναι η ίδια φάση. Το Μάντσεστερ και το Λίβερπουλ έχουν τις μεγαλύτερες ομάδες. (Ρωτάς τόσο αυτονόητα έναν Άγγλο τι ομάδα είναι, όσο αυτονόητα ρωτάς πλέον έναν Έλληνα που δουλεύει. Φαντάζομαι τον Darius να τραγουδάει σε merseybeat το  You 'll never walk alone  αλλά πρέπει να ακούσετε ιντερνετικώς μερικά Crystal Palace chants για να συμφωνήσετε ότι τα πλήκτρα ταιριάζουν καλύτερα σε τραγούδια όπως το Oh South London). Είμαι Crystal Palace. Ήταν καλοί στα 80s. Βέβαια, δεν έχουν κερδίσει ούτε κύπελλο. Αλλά τους υποστηρίζω, είναι η ζωή μου. Ζούσα δίπλα στο γήπεδο. Στα γήπεδα ως γνωστόν εκτός από μπάλα παίζουν ενίοτε και μπάντες σε live με θαυμαστή ομοιότητα ως προς την ένταση και τη ροή του χρόνου ενός αγώνα, τις φωνές και το οπαδιλίκι εντός, τα βρώμικα και τους τσαμπατζήδες εκτός. Στην ηλιόλουστη Αθήνα που τόσο αγαπάει ο Darius έχουμε τα νταμάρια της Καλλιθέας, του Αθηναϊκού στον Βύρωνα, του θεάτρου Πέτρας, Βράχων και Λυκαβηττού. Εκεί, λοιπόν, στον Λυκαβηττό πριν ενάμιση χρόνο...είναι μεγάλη ιστορία. Είχε τελειώσει το συμβόλαιό μας και θέλαμε να πειραματιστούμε πουλώντας απευθείας στους fans. Η βιομηχανία αλλάζει δραματικά, οπότε είπαμε να δοκιμάσουμε να το κάνουμε διαφορετικά αυτή τη φορά, μετά από πέντε άλμπουμ με την Warner, ξέρεις, είναι δύσκολα πλέον τα πράγματα. Mόλις είχαμε τελειώσει και από έναν χρόνο περιοδείας, ακολουθούσαν τα γαμημένα καλοκαιρινά φεστιβάλ και λέμε τι στο διάολο θα κάνουμε τώρα; Δεν είχαμε τα λεφτά για άλλον ένα μεγάλο δίσκο. Και μόλις που είχαμε αρχίσει να μιλάμε με την Pledge...

archiveliveinathens_480(Ας κάνουμε εδώ ένα τάιμ άουτ κι ας πούμε πως το Live In Athens αποτελεί το πρώτο live DVD των Archive και κυκλοφορεί στις 8 Απριλίου. To DVD βιντεοσκοπήθηκε στο θέατρο Badminton, σε HD ποιότητα με τη χρήση Canon DSLR cameras και με σκηνοθεσία που αφήνει την αίσθηση ταινίας. To Live In Athens περιλαμβάνει 17 τραγούδια από το Londinium μέχρι και το Controlling Crowds, συμπεριλαμβάνοντας όλες τις επιτυχίες των Archive αλλά και έξι συνεντεύξεις από τους Darius Keeler, Danny Griffiths, Pollard Berrier, Maria Q, Dave Pen και John Rosko).

Ο Ντάριους ξαναπαίρνει μπάλα.
...δεν το περιμέναμε να μαζέψουμε τόσα λεφτά, σχεδόν εξήντα χιλιάρικα σε ελάχιστες μέρες, όλα από τους fans. Τώρα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε κάτι. Αλλά τι στο διάολο να κάναμε τέτοια εποχή; Σκεφτήκαμε να βγάλουμε ένα dvd. Δεκαπέντε χρόνια μπάντα δεν είχαμε ποτέ βγάλει ένα dvd και οι fans το ήθελαν. Σκεφτήκαμε στην αρχή να γίνει στο Λουξεμβούργο. Το Λουξεμβούργο είναι κοντά παντού, για όλους τους fans στην Ευρώπη. Αλλά ήταν ακριβό κι εμείς είχαμε συγκεκριμένο μπάτζετ τα εξήντα. Μετά ήταν κι ο καιρός που μπορεί να τα χαλούσε και είπαμε για Αθήνα. Αλλά εκεί να δεις ειρωνεία. Σου είπα για τον καιρό. Γαμημένη ειρωνεία.

 

O Ντάριους παίρνει πια φόρα και μιλάει για την εξέδρα του Λυκαβηττού.
Unbelievable fucking rain! Ήταν απίστευτο! Δεν το κάναμε στο Λουξεμβούργο και τώρα θα το 'χάναμε στην Αθήνα λόγω βροχής. Γαμημένη ειρωνεία!. Και ξέρεις, είχαμε ήδη πουλήσει τρεις χιλιάδες εισιτήρια, σε εποχή δύσκολη οικονομικά για την Ελλάδα. Κι ο Λυκαβηττός μάς άρεσε, είναι πιο εντυπωσιακά τα live εκεί. Το συμβόλαιό μας είχε αυτή κι άλλες δύο συναυλίες στην Ελλάδα και είχαμε μόνο μια μέρα κενή πριν την Αθήνα για να κάνουμε κάτι. Ευτυχώς, ήταν διαθέσιμο το Badminton και ολόκληρο το crew μετακόμισε όπως ήταν εκεί. Δόξα τω θεώ, έγινε!

 

Και όλοι συμφώνησαν πως ήταν φανταστικό live
Ναι, το μέρος ήταν ζεστό, το κοινό συμμετείχε, η ατμόσφαιρα ήταν πολύ αρτιστίκ, σκοτεινή, ιδανική για τη μουσική μας.

 

Πως νομίζεις ότι περνάει αυτή η ατμόσφαιρα στο dvd;
Είμαστε πολύ συνειδητοποιημένοι για τον τρόπο που λειτουργούμε ως μπάντα κι αυτό βγαίνει όταν παίζουμε στο κοινό μας. Δεν είναι εύκολο. Θέλει δύναμη για να μπορέσεις να γίνεις συναισθηματικός σαν να βρίσκεσαι κάπου αλλού, ενώ είσαι πάνω στη σκηνή απέναντι σε τόσο κόσμο...

 

dkeeler2_archive... ο οποίος κόσμος λατρεύει τους Archive...
Υπάρχει μια ειδική σχέση. Μου αρέσει η τραγωδία και μου αρέσουν οι Έλληνες. Και στους Έλληνες αρέσει η τραγωδία. Εκείνο το βράδυ ανάμεσά μας υπήρχαν πετυχημένες εντάσεις. Είναι, ίσως, που οι νέοι στην Ελλάδα είναι σε φάση αναταραχής. Δεν χαίρομαι για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, αλλά φαίνεται πως δουλεύει για τους Archive.

 

Να υποθέσω πως στην Αγγλία, βόρεια και νότια, είστε καλύτερα;
Στη Βρετανία προτιμούν τις μπάντες με κιθάρες, όχι την ηλεκτρονική μουσική. Η αγγλική μουσική είναι προπλασμένη για κιθάρες. Οι Depeche Mode στην Ελλάδα είναι τεράστια μπάντα, στην Αγγλία όχι. Εκεί αγαπούν τις κιθάρες, λατρεύουν τις μπάντες. Στον Τύπο παίζουν συνέχεια οι Oasis. Οι Άγγλοι δεν ενδιαφερόμαστε ιδιαίτερα για δύο τύπους που κάνουν μουσική στο στούντιο.

 

Συμπέρασμα;
Συμπέρασμα δεν θα ξόδευα τα λεφτά μου για να κάνω επιτυχία στη Βρετανία. Θα πρόσεχα περισσότερο την Αμερική και την Ευρώπη.

 

Τι καλό έχει η Ευρώπη;
Στην Ευρώπη ενδιαφέρονται περισσότερο για την ηλεκτρονική μουσική. Οι Γάλλοι είναι καλοί -αναφέρω τον Jean Michel Jarre, στη Γερμανία έχουν την παράδοση του krautrock κι εμείς έχουμε μια τεράστια βάση φίλων εκεί. Όχι τόσο εμπορικά, αλλά μάς ακολουθούν και μας παρακολουθούν πιστά. Όπως στην Ελλάδα. Βέβαια, το να παίζεις στο Βερολίνο είναι ολότελα διαφορετική φάση από το να παίζεις στην Αθήνα -στο Παρίσι όχι, θα 'λεγα. Όσο για το Λονδίνο, είναι πιο ευρωπαϊκό απ' την υπόλοιπη Αγγλία. Ένα gig στο Λονδίνο είναι πιο ευρωπαϊκό απ' ότι εμείς είμαστε Άγγλοι. Αναρωτιέμαι μέσα μου ποια ελληνική ομάδα θα ταίριαζε σε έναν οπαδό της Crystal Palace, κάπου καταλήγω, αλλά αυτό είναι ένα μουσικό site που αγαπάει τον αθλητισμό.

 

Τι καλό έχει, λοιπόν, η Ελλάδα;
Αγαπάω την Ελλάδα. Η Αθήνα είναι σπουδαία πόλη, δεν είναι; Δεν είναι, βέβαια, ιδιαίτερα πολυπολιτισμική, αλλά έχει κουλτούρα, είναι πολύ greek.

 

Σπουδαία δεν θα την έλεγες. (Γελάει). Θυμόμαστε, πάντως, με νοσταλγία τα 90's. Είστε τελικά μια μπάντα των 90'
Αναμφίβολα ερχόμαστε από τα 90's. Αλλά δεν επαναλαμβανόμαστε, αποκτούμε πάντα καινούριους fans και το κοινό μας, έτσι, ποικίλει. Βασικά, είναι υπέροχο να συνειδητοποιείς κάθε φορά ποιο είναι το κοινό σου ανάμεσα στο πλήθος και αυτοί να στο ανταποδίδουν μέσα σε όλα αυτά τα φώτα και την ένταση.

 

Σε σχέση με όταν αρχίσατε στα 90s τι έχει αλλάξει;
Τότε οι μπάντες ήταν πολύ πιο εμπορικές. Σήμερα είναι πολύ δύσκολα να είσαι εμπορικά πετυχημένος. Οι δισκογραφικές υπογράφουν σε πολύ λίγα γκρουπ και προσπαθούν να βγάλουν γρήγορο κέρδος. Οπότε το πράγμα τώρα έχει πιάσει να γίνεται πιο underground. Είναι περίοδος αλλαγών αυτή, μια μεταβατική περίοδος. Κι εμείς παίρνουμε τα ρίσκα που άλλοι δεν αναλαμβάνουν.

 

Οπότε πως βλέπεις το μέλλον;
Κοίτα, τελειώνουμε το καινούριο μας άλμπουμ τώρα, που είναι γαμάτο. Το μέλλον των Archive έχει βαρύ ρυθμό, φανταστικά ντραμς, είναι progressive. Το άλμπουμ θα βγει μέσα στο 2012.

 

Θα πρέπει να προλάβετε την καταστροφή του κόσμου!
(Γέλια) Έχουμε και ορχήστρα!

 

Τι είναι αυτό; Καινούριο trend; Όλοι κάνουν ορχηστρικές παραγωγές
Δεν μπορούν να το κάνουν, πάντως, πολλές μπάντες, γιατί, ξέρεις, κοστίζει χρήματα. Εμείς είμαστε τυχεροί.

 

Δεν μπορούν οικονομικά ή απλά δεν το 'χουν; Η ορχήστρα δεν είναι γρατζουνίσματα και παιχνίδι.
Εξαρτάται. Προσωπικά, μου αρέσει αυτή η συνεργασία. Τα έγχορδα είναι καταπληκτικά και είναι πανέμορφο να παίζεις keyboards σε όλο αυτό. Είναι πραγματική έμπνευση να βλέπεις πως δουλεύει αυτή η φάση και είμαστε πραγματικά τυχεροί που το κάνουμε.

 

{YouTube}xh4y3g{/dmotion}

 

Λειτουργεί όπως στις άλλες δουλειές σας;
Πάντα έχω τις εικόνες στο μυαλό μου, το συναίσθημα, τις δυναμικές που θέλω να δημιουργήσω. Άλλά όταν παίζεις, αναπόφευκτα προκύπτουν πολλές εκπλήξεις που δεν έχεις προγραμματισει.

 

Και πότε ξέρεις ότι έχεις τελειώσει κάτι;
Απλά το αισθάνεσαι. Από 'κει και πέρα είναι η σειρά του κόσμου που είτε θα το λατρέψει είτε θα το μισήσει. Είσαι έμπειρος όταν ξέρεις ποτε έχεις φτάσει στο μέγιστο σημείο του χαρακτήρα σου σαν μπάντα.

 

Μοιάζει με ορισμό της εμπειρίας αυτό...
Είναι η δουλειά σου, το δικό σου άλμπουμ. Είναι σημαντικό να εκφράζεις τα δικά σου συναισθήματα εκεί μέσα.

 

Τα δικά μας συναισθήματα, πάντως, εδώ πάνε με την εποχή. Αν, λέμε αν, η Ελλάδα αλλάξει και βγει από τη μαυρίλα, τι θα σου λείψει από την παλιά καλή σκοτεινή εποχή της;
Δεν αλλάζει τίποτα, έτσι δεν είναι;

 

Έτσι, φαίνεται...
Φεύγεις από την Ελλάδα, την χώρα που ανακάλυψε τη φιλοσοφία. Τραγικό. Θέλετε μια επανάσταση για να ξεφορτωθείτε τη γαμ&%4]$£%$#@ διαφθορά!

 

Η δική σου μεγαλύτερη απογοήτευση ποια είναι;
Η ποπ μουσική. Έχει γίνει σκατά και τόσο φτηνή που σε πιάνει κατάθλιψη. Rianna κι όλα αυτά τα σκατά.

 

Αισιόδοξο σε βλέπω...
Μπα, συμβαίνουν φοβερά πράγματα στον κόσμο. Θα πέσουμε όλοι να καούμε στην κόλαση. Σε κάποιο βαθμό έχουμε εμμονή με την ανάπτυξη (σ.σ. growth και όχι development) Εσύ είσαι αισιόδοξος;

 

Ήμουν, τώρα όχι.
Βλέπεις;

 

Καμία ευχή, λοιπόν, για το μέλλον;
(Σκέφτεται για κανά λεπτό)  Να ανέβει η Crystal Palace στην Premiership! Αυτό είναι αισιόδοξη σκέψη! Βέβαια, είναι πιο πιθανό να ανέβει κατηγορία παρά να αλλάξει κάτι στην πολιτική.

 

Και κάπου εδώ τελείωσε η ωραία μας κουβέντα. Έξω είχε πιάσει ζέστη. Κι o Darius μάς δρόσισε. Η αγαπημένη του ομάδα είναι μόλις μια θέση από τη ζώνη του υποβιβασμού στην δεύτερη κατηγορία του αγγλικού πρωταθλήματος. Κάτι που με κάνει να πιστεύω ότι η φάση με τους Archive θα συνεχίσει να δουλεύει κανονικά στα δικά μας γήπεδα.