altΣε μια συνέντευξη μπορεί να ξέρεις από που θα αρχίσεις αλλά δεν ξέρεις που και πως θα τελειώσεις. Εν προκειμένω επιβεβαιώθηκε ακόμη μια φορά. «Έλα Γιώργο πάμε για καφέ να τα πούμε», ακούω μια φωνή πίσω μου. Έτσι στα ξαφνικά. Και πήγαμε και τα είπαμε σαν να γνωριζόμασταν χρόνια. Ή σαν να μην είχε περάσει μια μέρα από την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε. Άλλωστε δεν είναι δύσκολο να γίνει αυτό όταν έχεις απέναντι σου τον Γιώργο Δημητριάδη. Οι μουσικές και τα τραγούδια του τον έχουν κάνει ανοιχτό βιβλίο εδώ και είκοσι πέντε – τριάντα χρόνια. Συνθέτης, μουσικός, ερμηνευτής και στιχουργός έχει βάλει το λιθαράκι του στην ελληνόφωνη ροκ σκηνή. Η τελευταία του δουλειά έχει τον τίτλο «Απ΄ το μηδέν». Δεκατρία τραγούδια που διακατέχονται από δυναμισμό και ενέργεια. Χαρούμενος – αστικός δίσκος που το νόημά του συμπυκνώνεται στον στίχο «σ’ αυτή τη μιζέρια θα δώσω κλωτσιά» (από το τραγούδι «Αν δεν αξίζει»). Το 13ο άλμπουμ του τραγουδοποιού όχι μόνο δεν είναι γρουσούζικο, αλλά του ανοίγει μουσικά και ενορχηστρωτικά νέους δρόμους. Μια φυσική εξέλιξη από την προηγούμενη δουλειά του. Το «Απ΄ το μηδέν» παρουσιάζεται στις 19, 26 Φεβρουαρίου και 5 Μαρτίου, στον Σταυρό του Νότου – club. Μαζί του οι Lexicon Project. Στην Τρίτη του εμφάνιση στη σκηνή ανεβαίνουν στη σκηνή οι Λάκης Παπαδόπουλος, Νίκος Ζιώγαλας, Μανώλης Φάμελλος, Τζώρτζια, Βαγγέλης Μαρκαντώνης, Στάθης Δρογώσης,  Λεωνίδας Μαράντης.

Όλο στο facebook είσαι; Μήπως έπρεπε να μιλήσουμε μέσω του chat;

Κοίτα να δεις… Όλα αυτά σε αποκόβουν από αυτό που παλιά λέγαμε κανονική ζωή. Λειτουργεί αποτρεπτικά απέναντι στην «φυσιολογική» πραγματικότητα. Κοινωνικότητα υπάρχει ακόμη αλλά το facebook είναι υποκατάστατο της πραγματικής γνωριμίας. Πως λέμε πραγματικό χρήμα; Εδώ έχουμε… πλαστική γνωριμία. Μοιραίο είναι να γνωριστείς στο δίκτυο με κάποιους ανθρώπους και θα προκύψουν και ενδιαφέρουσες γνωριμίες και φιλίες. Μην το βλέπουμε μονοσήμαντα. Δημιουργείται όμως μια ψευδαίσθηση κοινωνικότητας και φιλίας. Σαχλαμάρες έχεις φίλους. Καλύτερα θα ήταν να λέγεται contacts  ή έστω φιλικά διακείμενος και όχι friends. Το friends είναι αμερικανιά.

Τσατάρεις όμως και το χρησιμοποιείς…
Και αν έχω τσατάρει εγώ. Υπάρχει η εξής σύγχυση. Όλος ο κόσμος παρόλο που γράφει το κάνει σαν να είναι προφορικός λόγος. Είναι όμως γραπτός λόγος. Είναι δηλαδή κατά κάποιον τρόπο ένας ψεύτικα προφορικός λόγος. Και λείπουν δύο βασικά στοιχεία. Το ένα είναι αυτό της ακοής και το άλλο της όρασης. Στο τηλέφωνο για παράδειγμα έχεις την φωνή του άλλου. Το μέταλλό του. Το ύφος του. Τον τόνο. Καταλαβαίνεις την διάθεση του άλλου. Ο γραπτός λόγος που γίνεται προφορικός είναι μια παγίδα. Πολύ κόσμος γράφει στο facebook έχοντας την εντύπωση ότι το κάνει σε κάποιον που βλέπει. Το chat δεν αίρει τις αποστάσεις…

 

Δεν είσαι περισσότερο ελεύθερος όμως επειδή δεν τον βλέπεις;
Ναι… Μπορεί να υπάρχει μια δεδομένη επωνυμία αλλά υπάρχει και μια δεδομένη απόσταση. Είναι περίεργου τύπου επαφή. Και αν δημιουργηθεί παρεξήγηση ή θα τον διαγράψεις ή θα σκυλοβριστείς… Ο καθένας όπως στο facebook έτσι και στη ζωή του κουβαλάει το ύφος του. Με την ευρεία έννοια της λέξης. Τον πολιτισμό του. Τι καταβολές πολιτισμικές έχει. Και μέσω τη επωνυμίας – ανωνυμίας ο καθένας μπορεί να γράψει ότι του κατέβει.

Υπάρχει πολιτισμός στην Ελλάδα της τελευταίας τριετίας;
Με την ευγενή του έννοια; Παλιά υπήρχε και από πάνω προς τα κάτω και από κάτω προς τα πάνω. Και ήταν έτσι επειδή υπήρχε λαϊκός πολιτισμός. Αυτό αντανακλούσε μια άλλη Ελλάδα που δημιουργούσε λαϊκό πολιτισμό. Προέκυπτε μέσα από την δυσκολία. Έφτιαχνε και σκληρούς ανθρώπους. Ακραίες εποχές αλλά σμίλευε προσωπικότητες. Όχι ότι ήταν καλύτερα παλιά αλλά αυτό που παρήγαγε η Ελλάδα ήταν πολιτισμός. Κεντρικά μάλιστα.

altΔηλαδή τώρα δεν το κάνει; Και σήμερα ζούμε σε σκληρές εποχές…
Πολιτισμό λέμε ποίηση, ζωγραφική, μεγάλες φυσιογνωμίες του θεάτρου και του κινηματογράφου, διανόηση. Θα μου πεις ότι τότε δεν συμμετείχε και πολύς κόσμος. Γιατί τώρα συμμετέχει; Όχι δεν υπάρχει πολιτισμός με αυτή την έννοια. Οι παλιοί λαϊκοί άνθρωποι ήταν πιο καλλιεργημένοι. Σήμερα είναι άλλη η κοινωνική σύνθεση της Ελλάδας.

Τι  παράγει σήμερα;
Όταν σε έναν τόπο το ασήμαντο γίνεται σημαντικό, τι να παράγει; Θα μου πεις διαχωρίζεις τον εαυτό σου από αυτό; Όχι. Τον βάζω μέσα με την έννοια πως αναλαμβάνω κι εγώ ένα ποσοστό ευθύνης ως δημιουργός αλλά και πολίτης. Στο δίσκο μου «Απ΄ το μηδέν» στον πρώτο πληθυντικό μιλάω.
Επειδή θεωρώ σε ένα μεγάλο βαθμό, ένα μεγάλο κομμάτι από τη γενιά μου υπεύθυνο για την κατάσταση που βιώνουμε. Αλλά δεν θα βγω εγώ εισαγγελέας από τον άμβωνα να… βαράω. Δεν χρειαζόμασταν αυτόν τον πολιτισμό από την Μεταπολίτευση και μετά. Άλλα πράγματα θέλαμε στην ουσία...

Δηλαδή;
Μάθαμε στην επιθυμία, στο θέλω. Και το θέλω είναι πολύ εγωιστικό. Παλιά δεν υπήρχε θέλω. Υπήρχαν ανάγκες. Αυτό διακρίνω και αυτό διέκρινα όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Και που είναι το κακό;
Εσύ δηλαδή βλέπεις κανέναν Τσαρούχη, Φασιανό, Χατζηκυριάκο – Γκίκα για να μιλήσουμε για τη ζωγραφική; Έχουμε όμως προσωπικότητες που μέσα σε μία νέα εποχή που κυριαρχεί η εικόνα ποιούν τέχνη… Αλλά αυτό δεν προβάλλεται, δεν μεταφέρεται στον κόσμο, δεν φαίνεται, δεν προάγεται και από τα σχολεία. Να πιάσουμε τη μουσική; Όλα αυτά που δημιουργήθηκαν περί εντέχνου ή μη, για παράδειγμα,  κατάντησαν ταμπέλες κενές νοήματος. Δεν λέω ότι δεν βγαίνουν πράγματα αλλά μέχρι τώρα ήμασταν σε μια εποχή κατανάλωσης πάσης φύσεως αγαθών. Ακόμη και πνευματικών. Και εκεί χάθηκε η ποιότητα, το ιδιαίτερο…Τώρα βέβαια περάσαμε στο άλλο άκρο,αυτό της ανέχειας για πολλούς συμπολίτες μας.

Και η Τέχνη;
Η τέχνη παλιά όπως και η μουσική είχαν γενικό αντίκρισμα. Δηλαδή απευθύνονταν σε ένα συλλογικό εγώ. Άλλες εποχές, άλλα προβλήματα, άλλη Ελλάδα. Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Σαββόπουλος είχαν ένα μεγάλο ακροατήριο σε μια χώρα που είχε νωπές τις πληγές Κατοχής, Εμφυλίου Πολέμου και Χούντας...

Να ξαναγυρίσουμε δηλαδή εκεί; Σε αυτές τις εποχές;
Δεν λέω αυτό, αλλά πρόσεξε αυτό. Έχουμε δημοκρατία, ελευθερία και κάνω ό,τι θέλω. Ζω όπως γουστάρω εγώ. Βγάζω φράγκα με οποιοδήποτε τρόπο εγώ, έχω φτιάξει εγώ έναν δικό μου ηθικό κανόνα. Και αυτό πότισε όλους τους τομείς της κοινωνικής δραστηριότητας. Αυτό φταίει που δεν ΄΄παράγουμε΄΄ πολιτισμό. Παράγουμε; Δεν μου αρέσει η λέξη αυτή για τον Πολιτισμό. Την αλλάζω. Δεν δημιουργούμε… Με ρώτησε κάποιος τις προάλλες που είναι οι πνευματικοί άνθρωποι. Τους καλούν; Τι να πάει ο άλλος να αλυσοδεθεί για να τον ακούσουν; Φωνάξτε τους…

Κι αν αυτό θέλει ο κόσμος;
Ο πολιτισμός δεν είναι πάντα αυτό που θέλει ο κόσμος. Τι πάει να πει αυτό που θέλει ο κόσμος. Αυτή είναι πλεμποκρατία. Πού ξέρεις εσύ τι θέλει ο κόσμος;  Ποιος ξέρει τι θέλει ο κόσμος; Και όποιος έχει κάτι διαφορετικό να πει λοιδορείται ή βγαίνει γραφικός. Σε αυτό το σημείο κρύβεται η νοοτροπία όχι του ευρωλιγούρη αλλά του ανατολικολιγούρη. Όσο για τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου ζουν σε εποχή του Νεάτερνταλ. Τα τελευταία χρόνια δεν παράχθηκε στην Ελλάδα πολιτική θεωρία. Άρα δεν υπήρξε και πολιτική πράξη.

Δεν μπορώ να καταλάβω αν είσαι θυμωμένος, οργισμένος ή απογοητευμένος;
Στην Ελλάδα η απογοήτευση είναι βίωμα. Εγκυστωμένο πολιτισμικό στοιχείο η απογοήτευση. Από την στιγμή που βγαίνουμε από τη μήτρα της μάνας μας είμαστε απογοητευμένοι. Άλλοι γεννήθηκαν κουρασμένοι. Εμείς γεννηθήκαμε απογοητευμένοι.


altΆρα πάμε απ΄ το μηδέν;
Τίποτα δεν αρχίζει από το μηδέν. Έχεις όμως πλέον την αίσθηση ότι γίνεται ένα reset. Εκκωφαντικός ο κρότος. Ταράζει ψυχές και συνειδήσεις. Σκληρή εποχή. Δεν πρόκειται για ένα άλμπουμ καταγγελίας. Αυτό το δέχομαι κάτω από πολύ ακραίες πολιτικές συνθήκες. Και εγώ κάνω reset. Από την άλλη είμαι και διαφορετικός μουσικά σε αυτόν τον δίσκο. Η αρχή έγινε από τον προηγούμενο. Ανάγκες…. Αυτή η ανάγκη βγήκε με τα χέρια.
Με την κιθάρα στα χέρια. Η εποχή που με περιβάλει, ο ζόφος, η στεναχώρια, η οργή. Εγώ μιλάω για τον κόσμο και όχι για αυτούς που βγαίνουν στα παράθυρα στην τηλεόραση. Είμαι μέσα στον κοινωνικό ιστό. Θέλω να υπάρχει να μην διαλυθεί. Πως είναι δυνατόν όλα αυτά να μην επηρεάσουν θεματικά τη δουλειά μου;… Και σαν ήχος…

Δεν είναι οργισμένο άλμπουμ.

Τα τραγούδια μου είναι τραγούδια πόλης. Είναι αστικά τραγούδια. Είναι ελληνικό τραγούδι. Όχι με την λαογραφική έννοια. Αλλά μιλάει την γλώσσα μας που μιλάμε.
Είχα το αρχικό χνάρι της μέσα μου πριν δυο χρόνια και προχώρησα. Για την συγκεκριμένη δουλειά πιστεύω πως θα κάνει την πορεία της και θα πάει πολύ καλά. Το κομμάτι Από το Μηδέν, και τα άλλα είναι μουσικές και τραγούδια με πιο πυκνή συνθετική δομή… Επίσης ένα από τα τραγούδια το Οδός Ιταλίας, είναι εντελώς αυτοβιογραφικό.

Είσαι φωτεινός στα τραγούδια σου…
Ίσως επειδή μέσα μου είμαι πολύ περισσότερο καταθλιπτικός από πολλούς άλλους. Μου βγαίνει ανάποδα. Βγαίνει ένας δυναμισμός, ενός δυτικού τύπου δυναμισμός. Δηλαδή, ότι η ζωή μπορεί να είναι δύσκολη αλλά δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να το βάλει κάτω. Όμως επιτρέπω στον εαυτό μου να σκεφτεί πρώτα και μετά να δράσειί. Και κυρίως να ζήσει… Η μουσική μου είναι αυτό που κρύβω μέσα μου. Αυτό που με κρατάει να μην βουτήξω από το μπαλκόνι. Λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά.

Γιατί γράφεις;
Ας μιλήσουμε για έναν δημιουργό. Όχι για μένα. Γιατί το κάνει; Επειδή έχει δαίμονες. Τον κυνηγάνε πράγματα. Είναι δέκτης πραγμάτων. Άμα δεν τα πει θα έχει …θέμα. Πες το χάρισμα, Πες το δάνειο. Από πού δεν ξέρω… Αν δεν το κάνει θα του στρίψει. Την καθημερινότητά μου δεν μπορώ να την φανταστώ χωρίς τη μουσική. Είτε να ακούω είτε να γράφω. Ο μοναδικός τρόπος που θέλει να ζει είναι η έκφραση…

Επισήμως, δισκογραφικά, στη μουσική είσαι παρών από το 1987… Αυτά τα 26 χρόνια τι σου έχουν δώσει;
Ελευθερία. Στην ψυχή και τη καρδιά. Αυτό έχω αποκομίσει. Δεν θα πω επιτυχία. Αυτά αν και σου δίνουν μεγάλη ικανοποίηση όμως έρχονται, φεύγουν, ξανάρχονται και ξαναφεύγουν. Είχα μεγάλη ανάγκη από μικρό παιδί να αυτοπροσδιορίζομαι.. Τίποτα δεν είναι δεδομένο…