altΠιστός στο ραντεβού του με τον «αστερισμό» του Νέου Κόσμου ο Παύλος Παυλίδης για ακόμα μια χρονιά «κατηφορίζει παρέα» με τους B-Movies έχοντας μπροστά του ολοκαίνουρια τραγούδια, ανεκπλήρωτα όνειρα αλλά και μια μουσική πορεία που αριθμεί αισίως εικοσιπέντε χρόνια. Ίσως για αυτό και αισθάνεται περίεργα, όπως μας λέει, όταν οι πολύ νεότεροι τού απευθύνονται στον πληθυντικό...

 


Φωτογραφίες: Δημήτρης Παπαδημητράκης


 

Ας ξεκινήσουμε με τα σχετικά των παραστάσεών σου. Τι καινούριο ακούμε εφέτος στον Σταυρό του Νότου;
Έχουμε καινούριο υλικό, έναν διπλό δίσκο που ετοιμάζεται, και μια ομάδα που όλο και περισσότερο επηρεάζει την ατμόσφαιρα, είναι πια το επίκεντρο αυτής της παράστασης. Υπάρχουν και συνθέσεις που δεν είναι μόνο δικές μου, κάποια κομμάτια είναι του κιθαρίστα μας, Θανάση Dzingovic, κάποια προέκυψαν από αυτοσχεδιασμούς στην πρόβα και στο sound-check. Πλέον, δηλαδή, οι B- Movies είναι περισσότερο συγκρότημα και όχι μια μπάντα που απλώς με συνοδεύει. Υπάρχει, επίσης, ένα καινούριο μέλος, ο Θάνος Καζαντζής, -ο οποίος στην ουσία επανέρχεται ήταν ο πρώτος μας ντράμερ- και παίζει ένα δεύτερο σετ τύμπανα και κρουστά. Νομίζω πως αυτό το γεγονός είναι αρκετά καθοριστικό για την παράσταση γιατί στα τραγούδια μου ο ρυθμός είναι αυτός που καθορίζει και το ύφος. Έτσι, όπως έχουν γίνει, λοιπόν, οι ενορχηστρώσεις, με κάνουν να νιώθω πιο οικεία, να είναι πιο κοντά στον ήχο που θέλω.

 

Ελέω youtube, ορισμένα νέα σου τραγούδια έχουν ήδη «κυκλοφορήσει». Ο ρυθμός φαίνεται να συνεχίζει τη φόρα που είχε ο προηγούμενος δίσκος, «Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει», έτσι δεν είναι;
Νομίζω οτι είναι ακόμα πιο έντονος. Το πιο καθοριστό στοιχείο, όπως σου είπα και πριν, είναι οτι για πρώτη φορά το κάθε μέλος αυτής της ομάδας είχε το χρόνο να δουλέψει με τα δικά του μέρη και αυτό άλλαξε τόσο τον ήχο και της μπάντας όσο και της παραγωγής του δίσκου.


Ο εξωστρεφής και «φωτείνος» ρυθμός των τραγουδιών τι θέση έχει απέναντι σε μια απαισιόδοξη πραγματικότητα;
Όταν φτιάχνεις ένα τραγούδι και αποφασίζεις για τον ρυθμό του, δεν πιστεύω οτι λαμβάνεις υπόψη σου την κοινωνική κατάσταση. Τα ίδια τα τραγούδια σε κατευθύνουν. Το οτι ζούμε πάντως σε μια μίζερη και σκοτεινή εποχή δεν σημαίνει οτι κάποιος θα επιλέξει να ακούσει ένα σκοτεινό και μίζερο ρυθμό. Μπορεί να κάνει το ακριβώς αντίθετο. Αισιόδοξο, πάντως, δεν είναι ένα τραγούδι όταν έχει χαρούμενες μελωδίες. Αισιόδοξο είναι όταν λέει την αλήθεια είτε αυτή είναι σκοτεινή είτε είναι φωτεινή.

 

Με ποια διάθεση πηγαίνεις τις Πέμπτες στον Σταυρό του Νότου;
Αυτό που πάντα λαμβάνω υπόψη μου πριν ξεκινήσω παραστάσεις, είναι το τι έχω να κάνω εκεί. Όταν ξέρω πως θα βγω και θα παίξω μαζί με τα παιδιά και είμαι ενθουσιασμένος για το τι προκειται να γίνει, αυτό είναι για μένα το παν. Είναι φοβερό να παρατηρήσεις έναν χώρο μετά από μα συναυλία. Όταν, δηλαδή, θα σταματήσουν τα όργανα και θα κοιτάξεις γύρω σου τον άδειο χώρο, τις άδειες καρέκλες, θα δεις πως ο χώρος είναι εκκωφαντικά σιωπηλός. Αυτό είναι αποτέλεσμα της μαγείας της μουσικής που προυπήρξε. Για αυτή τη μαγεία που ζήσαμε, πηγαίνουμε κάθε φορά και παίζουμε. Ούτε για να ανταποκριθούμε σε κάποια κοινωνική κατάσταση ούτε για να της εναντιωθούμε επί τούτου. Αν τελικά αυτό που κάνουμε της εναντιώνεται, είναι μια άλλη υπόθεση.

alt

 

 

Συνεχίζεις να είσαι πολύ παραγωγικός ενώ συνήθως συμβαίνει με το πέρασμα του χρόνου η έμπνευση να περιορίζεται ή να επαναλαμβάνεται. Πώς ερμηνεύεις την «περίπτωσή» σου;
Δεν έχω καθίσει να το σκεφτώ. Άλλωστε αυτή είναι και η δουλειά μου, δεν κάνω κάτι άλλο στη ζωή μου. Μου φαίνεται πολύ φυσιολογικό να γράφω τραγούδια. Τώρα αν είναι σπουδαιότερα ή όχι από τα προηγούμενα, ειλικρινά δεν ξέρω να σου πω. Σίγουρα το απολαμβάνω περισσότερο. Αισθάνομαι οτι μπορώ σήμερα να εκπληρώσω κάποιες επιθυμίες μου σε σχέση με τη μουσική ή για να το πω αλλιώς, συνεχίζω να γράφω τραγούδια και να παίζω μουσική για να εκπληρώσω τα όνειρα που δεν έχω ακόμα καταφέρει να πραγματοποιήσω. Αισθάνομαι οτι είναι κάτι που εξελίσσεται. Και ειλικρινά δεν με νοιάζει αν αυτό εξελίσσεται σε κάτι σπουδαιότερο. Εμένα με ενδιαφέρει να προχωράει.

 

Έχεις για τη μουσική το ίδιο πάθος σε σχέση με το παρελθόν;
Θα σου απαντήσω λέγοντας οτι στο δωμάτιο που έχω τα μηχανήματα, το πιο πολύτιμο αντικείμενο είναι μια ακουστική κιθάρα.. Σε αυτήν καταφεύγω όχι για να γράφω τραγούδια, αλλά γιατί με ξεκουράζει ο ήχος της. Επειδή δεν σπούδασα ποτέ με τον κλασικό τρόπο κιθάρα, όπως ένας κιθαριστής, εξακολουθεί αυτή να είναι για μένα ένας άγνωστος κήπος. Πατάω σε λάθος σημεία και καθώς τα διορθώνω ανακαλύπτω ένα νέο τραγούδι. Βεβαίως με τα χρόνια υπάρχει η εμπειρία και ο τρόπος.

 

Στο καινούριο «Αυτό που οι άλλοι το λένε Ελλάδα», μεταξύ των άλλων, λες: «Έξω στο δρόμο χαιρετά χιτλερικά ένας μεθυσμένος/ κι αναρωτιέσαι, όπως περνάει/ ποιος απ' τους δυο σας είναι ο ξένος». Δεν μας έχεις συνηθίσει σε τέτοια «θυμωμένα» και «έξω από τα δόντια» τραγούδια...
Αυτός ο στίχος προέκυψε κατά τη διάρκεια μιας ζωντανής παράστασης, εξαιτίας της πολιτικής επικαιρότητας, δεν είναι κάτι που το σχεδιάσα. Έγινε αυθόρμητα, δεν θα υπάρχει έτσι στο δίσκο.

 

Γιατί δεν θα τον επιλέξεις ως τελική μορφή;
Γιατί αρκετά ασχολούμαστε με αυτό το θέμα, δεν θα τους κάνουμε και τόσο μεγάλη χάρη πια.

 

Πιστεύεις πως όταν η τέχνη γίνεται επικαιρική παύει να είναι τέχνη;
Ανοίγεις μεγάλη κουβέντα για το θέμα της «τέχνης» στην οποία δεν θα ήθελα να συμμετέχω.

 

Για ποιο λόγο;
Γιατί ακούω, ειδικά τα τελευταία χρόνια, τους καλλιτέχνες περισσότερο να πολιτικολογούν και να θεωρητικολογούν και λιγότερο να παράγουν. Είναι μια εποχή που διαβάζεις δοκίμια επί δοκιμίων και βαρύγδουπες συνεντεύξεις, δηλώσεις ακόμα και σωστές, υπάρχει, δηλαδή, ένα περίσσευμα θεωρητικού και πολιτικού λόγου, τό έλλειμμα όμως σε καλά τραγούδια γίνεται μεγαλύτερο. 


Ο καλλιτέχνης, δηλαδή, πρέπει να εστιάζει κυρίως στο έργο του και σε εποχές κρίσης;
Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει. Εγώ το τελευταίο διάστημα επιθυμώ να τραγουδάω περισσότερο παρά να μιλάω. 



Θυμήθηκα ένα πολύ ωραίο κείμενό σου πάνω στο θέμα της κρίσης και της Τέχνης δημοσιευμένο στο Ποντίκι, με τον τίτλο: : «Πρελούδιον, Δοκίμιον, Θεώρησις εν είδει παλαιάς επιθεώρησης» (το κείμενο εδώ)
Χαίρομαι που το κείμενο αυτό είναι γνωστό. Με εκφράζει απόλυτα...Στην κρίση η Τέχνη κρίνεται...

 

Σε προβληματίζει η νέα πραγματικότητα στο χώρο της διαχείρισης της μουσικής;
Βρίσκομαι σε μια εταιρεία, την Inner ear, η οποία μπορεί να υπερηφανεύεται για τις εκδόσεις της και με έχει τιμήσει με τη συνεργασία της, συνεπώς δεν έχω κάτι για να προβληματιστώ.

 

Το γεγονός όμως των μειωμένων πωλήσεων και των πνευματικών δικαιωμάτων δεν σε απασχολεί;
Αυτό που σκέφτομαι από τη νέα πραγματικότητα είναι οτι πέρασε πια η εποχή που οι εταιρείες δίνοντάς μας ψίχουλα έβγαζαν εκατομμύρια. Πόσο, λοιπόν, στενοχωρημένος πιστεύεις οτι είμαι;

 

Από την άλλη οι εταιρείες λειτουργούσαν και ως ένα φίλτρο είτε αδικώντας είτε ευνοώντας, ενώ σήμερα, μάλλον επικρατεί ένα χάος.
Η δισκογραφία τη δεκαετία του '90 ως φίλτρο ήταν πολύ βρώμικο και περισσότερο άφηνε να περνάνε τα σκουπίδια και τα αντάμοιβε, παρά το αντίθετο για αυτό όμως και κατάρρευσε. Επένδυσε, δηλαδή, σε σκουπίδια και βρέθηκε σε ένα βόθρο. Οι άνθρωποι που θέλησαν να προωθήσουν ενδιαφέροντα πράγματα, βλέπε Γιάννης Πετρίδης, σοφά αποχώρησαν πριν την κατάρρευσή της. Δεν μου λείπει, λοιπόν, κανένας μηχανισμός στο χώρο της δισκογραφίας. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν εταιρείες στην Ελλάδα που κυκλοφορούν καταπληκτικά πράγματα, ίσως όχι τόσο εμπορικά, κάποια στιγμή όμως ορισμένα από αυτά που βγάζουν με αγάπη και επιμέλεια, θα καταλήξουν να τα μάθει και περισσότερος κόσμος. Αν όχι, και πάλι καλή δουλειά κάνουν. Αδικούμε, επομένως, την πραγματικότητα καθώς υπάρχουν πολλές ανεξάρτητες εταιρείες που βγάζουν πολύ ενδιαφέροντα πράγματα.

 

Πληρωμένες παραγωγές όμως από τους καλλιτέχνες, άρα τίθεται το θέμα ποιος έχει τα οικονομικά μέσα για να προχωρήσει...
Νομίζω οτι προσπαθούμε να εφεύρουμε ένα πρόβλημα που στην ουσία δεν υπάρχει. Από τη στιγμή που μπορείς να ανεβάσεις το κομμάτι σου στο ίντερνετ, φτιαγμένο με λιγότερο κόστος σε home studio, και υπάρχουν χώροι που στέλνοντάς το μπορείς να γίνεις γρήγορα γνωστός (υπάρχουν τέτοια λαμπρά παραδείγματα) δεν αντιλαμβάνομαι πού είναι το πρόβλημα. Σήμερα δεν χρειάζονται πολλά λεφτά για να κάνεις έναν δίσκο και μπορείς παράλληλα να τον δημοσιοποίησεις εύκολα. Άρα δεν χρειάζονται πια οι μεσάζοντες. Πάντα όμως αυτό που αξίζει, θα βρει το δρόμο του, αργά ή γρήγορα. Χωρίς να σημαίνει οτι ταυτίζω την επιτυχία με τη δημοσιότητα. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή συγκροτήματα στην Αθήνα που τα καλούν για περιοδεία στα Φεστιβάλ της Αμερικής και δεν το γνωρίζετε ενώ είστε δημοσιογράφοι.

 

Για αυτό αναφέρθηκα στη λέξη «χάος» προηγουμένως. Αφορά όλους τους τομείς.
Μα τότε τι θέλουμε; Πάλι τα φίλτρα; Πάλι ανθρώπους «σοφούς» που να επιλέγουν αυτοί το τι θα κυκλοφορήσει. 

alt

 

 

 

 

 

 

 

 


Δεν έχω, προς το παρόν, απάντηση. Τα πράγματα είναι αρκετά συγκεχυμένα, πιστεύω.

Ένας φίλος μου μουσικός, μου είπε κάποια στιγμή που βρισκόμουν σε ένα στούντιο:«η Αθήνα έχει γίνει Μπαρτσελόνα της μουσικής και δεν το έχει καταλάβει καν η ίδια». Εγώ για παράδειγμα δεν προλαβαίνω να δω τι θα πρωτοακούσω από τα νέα ελληνικά συγκροτήματα, τα περισσότερα αγγλόφωνα. Ανυπομονώ πάντως να ακούσω και ένα ελληνόφωνο αντίστοιχο συγκρότημα με την ίδια καλή παραγωγή και τον ίδιο υψηλής ποιότητας ήχο. Παρ΄ όλο που όταν ακούω ένα τραγούδι και ταράζομαι, το τελευταίο που σκέφτομαι είναι αν ο στίχος είναι ελληνόφωνος ή αγγλόφωνος.

 

'Εχουν όμως ταυτότητα αυτά τα συγκροτήματα; Ή μήπως είναι μια καλή μίμηση ξένων συγκροτημάτων;
Είναι σαφώς επηρεασμένα αλλά δεν το κρύβουν κι όλας. Όταν οι Last Drive, για παράδειγμα έπαιζαν garage, κανέναν από εμάς που τους αγαπάμε, δεν πείραζε το γεγονός πως αυτό το είδος δεν είναι δικό τους.

 

Όσον αφορά το θέμα του στίχου που ανέφερες πριν, η απάντησή σου λίγο με εξέπληξε καθώς θεωρούσα, με βάση τους στίχους σου, οτι δίνεις μεγάλη αξία και σε αυτήν την πλευρά σου, δεν είναι απλώς συνοδευτικοί των μελωδιών.
Από τη στιγμή που γράφω στιχάκια πάω να τα κάνω όσο το δυνατόν πιο καλά μπορώ. Βεβαίως «καλά» για μένα. Αν κάποιος μου πει: «δεν μου αρέσει ο τρόπος που γράφεις και οι στίχοι σου είναι που με κρατούν σε απόσταση από την τέχνη σου», θα τον καταλάβω και σε μερικές περιπτώσεις μπορεί και να συμφωνήσω μαζί του.

 

Πάντως πάνω στο γραφείο σου βλέπω τα «Ανοιχτά χαρτιά» του Οδυσσέα Ελύτη...
Τον τελευταίο καιρό είναι κυριολεκτικά το ευαγγέλιό μου. Τραντάζουν συθέμελα τη ψυχή μου, σαν να ανακαλύπτω τον κόσμο εξ' αρχής. Κάθε φορά που το διαβάζω, μένω άναυδος. Είναι αποκαλυπτικός ο λόγος του. Καμιά φορά με κάνει και δακρύζω όχι γιατί λέει κάτι τόσο το συγκλονιστικό αλλά γιατί αισθάνομαι τη μοναξιά του.

 

Τη «μοναξιά» της σκηνής όμως συνηθίζεις να μην τη μοιράζεσαι και με άλλους καλλιτέχνες. Γιατί;
Δεν έχει ακόμα καλλιεργηθεί μέσα μου αυτή η ανάγκη. Αυτές τις συνεργασίες πρώτα τις ονειρευόμαστε και έπειτα τις πραγματοποιούμε. Υπάρχουν φυσικά καλλιτέχνες που θαυμάζω, οπότε, αν έρθει η ώρα, θα γίνει η συνεργασία. Ειδικά πάντως τώρα που αισθάνομαι οτι το συγκρότημα έχει πάρει φόρα και έχει μια δικιά του ορμή, θα ήταν σαν να πατάω φρένο σε λάθος στιγμή.

 

Υπάρχει κάτι που σου λείπει έντονα από την περίοδο με τα Ξύλινα Σπαθιά;
Καμιά φορά ίδιοι οι άνθρωποι. Δεν νοσταλγώ πάντως κάτι ιδιαιτέρως. Τα τελευταία χρόνια στις συναυλίες ζω πολύ ευχάριστα την επαφή μου με τον κόσμο. Ήδη από τα τελευταία χρόνια με τα Ξύλινα Σπαθια το κοινό άρχισε πια να έρχεται πιο συνειδητοποιημένο και όχι απλώς για να εκτονωθεί.

 

Κλείνοντας, είσαι αισιόδοξος για το μέλλον;
Είμαι αισιόδοξος, όχι για τα καλύτερα τραγούδια που θα προκύψουν, δεν είμαι καθόλου σίγουρος για αυτό, όσο για τις αξίες που θα ξαναβρούμε.