nefeli_liouta-editΈχει περάσει περίπου ένα εξάμηνο από τους «Αγώνες Δημιουργίας Ελληνικού Τραγουδιού» και το μυαλό μου παραμένει καρφωμένο στη στιγμή της από κοινού βράβευσης των δύο νικητριών. Η άκρη από το μαγκωμένο φόρεμα μέσα στη χούφτα της Νεφέλης Λιούτα μου αποσπούσε την προσοχή, σαν στιγμιότυπο από κινηματογραφική ταινία, όπου ο φακός εστιάζει στη λεπτομέρεια οδηγεί στην τελική έκβαση. Παραδίπλα, η Κατερίνα Φωτεινάκη με την κιθάρα της εξισορροπούσε με την αύρα της την όποια προσπάθεια διείσδυσης ιχνοστοιχείων γκλαμουριάς και lifestyle ενός κουρασμένου κοινού. Η Νεφέλη ίσως και να ευχόταν να προλάβαινε να… ανακαλέσει το προσωνύμιο και avatar της ως «Nefeli Walking Undercover», όμως ήταν πια αργά. Ευτυχώς για όλους μας γιατί οι στίχοι και οι μουσικές της γίνονται πλέον κοινό κτήμα. Η ίδια εξηγεί στο musicpaper ουσιαστικά το περίβλημά της. Undercover και μη…

Φωτογραφίες: Σωτήρης Μπέκας

Ποιο ήταν το κίνητρό σου για να λάβεις μέρος στον διαγωνισμό;
Υπήρξε λίγο εγωιστικό από μέρους μου και αφορούσε την επιτροπή και τους ανθρώπους της. Ήθελα να τους γνωρίσω από κοντά. Τον Δήμο Αβδελιώδη, την Αγαθή Δημητρούκα, τον Χρήστο Μιχαηλίδη. Ειδικά, σε ό,τι αφορά στον κ. Μιχαηλίδη, η στήλη του «Persona non grata» στην τελευταία σελίδα της Ελευθεροτυπίας ήταν το πρώτο που διάβαζα καθημερινά.

 

Tι αποκόμισες από αυτόν;
Δε βρήκα στο σύνολο αυτό που ήθελα να ακούσω σαν «το νέο τραγούδι που θα μας δώσει το δικό του στίγμα». Άκουσα πολλούς ήχους που έχω ξανακούσει. Υπήρξαν άνθρωποι όμως των οποίων εκτίμησα τη δουλειά και τις ενορχηστρώσεις, το επαγγελματικό κομμάτι της υπόθεσης. Άλλοι πάλι με κέρδισαν συναισθηματικά με τα τραγούδια τους. Μου άρεσε η Κατερίνα Φωτεινάκη. Μπορεί να μην είναι στο στυλ της μουσικής που θα διάλεγα να ακούσω, είχε όμως μπρίο, τσαγανό κι ένα καλλιεργημένο δυναμισμό, που δεν ήταν χύμα. Την αισθάνθηκα ως μία μικροκαμωμένη παρουσία που είχε τόσα πολλά να βγάλει. Ήταν σαν να λάμπει εκείνη τη στιγμή πάνω στη σκηνή. Θέλω, επίσης, να αναφερθώ στον Θοδωρή Κοτονιά, του οποίου η μουσική του είναι πολύ κοντά στα δικά μου ακούσματα και σε αυτό που θέλω να ακούω και να βλέπω από έναν δημιουργό. Η φωνή, οι συνθέσεις και η λιτότητα του στην ενορχήστρωση ήταν κάτι το οποί  εκτίμησα. Η Ιφιγένεια Κορόγλου με κέρδισε με τη ζεστασιά της πάνω στη σκηνή. Τέλος, ήταν μεγάλη μου τιμή που βρισκόμουν στον ίδιο διαγωνισμό με τον Βασίλη Ρακόπουλο…

 

Φοβήθηκες την προσωπική σου έκθεση;
Όχι με την έννοια του άγχους, αλλά την έκθεση στο διαγωνιζόμενο κομμάτι. Αλλιώς θα το βίωνα αν ήταν για διαγωνισμό βιολιού όπου θα κρινόμουν για τη μελέτη και τις τεχνικές μου ικανότητες. Εδώ επρόκειτο για τα «παιδάκια» μου, τα τραγούδια μου. Δυσκολευόμουν πολύ να συμβιβαστώ με τη σκέψη ότι αυτό θα είναι αντικείμενο του Διαγωνισμού. Δεν το μετάνιωσα όμως γιατί πέρασα πολύ ωραία.

 

nefeli_liouta3


Πώς ξεκίνησες το βιολί και ποια ήταν η αφορμή για να τραγουδήσεις;

Βιολί παίζει η μητέρα μου, άρα γεννήθηκα με ένα βιολί στο σπίτι και παίζω από τα τέσσερα μου χρόνια, γιατί το ζήτησα εγώ η ίδια. Αν αντί για βιολί, είχα μπροστά μου όμποε, τσέλο, κρουστά ή κοντραμπάσο δεν ξέρω αν θα έκανα την ίδια επιλογή. Στο μυαλό μου το ‘χω, όπως ένας παντρεμένος με έναν άνθρωπο επί πολλά χρόνια που τον έχει επιλέξει και ξαφνικά βλέπει στην τηλεόραση έναν πολύ ωραίο ηθοποιό. Λες «τι ωραίος άντρας αυτός», αλλά εσύ έχεις διαλέξει να είσαι παντρεμένος με κάποιον άλλον. Άρα, νομίζω ότι το βιολί για εμένα είναι κάτι πολύ δικό μου. Έχω βρει τη φωνή μου εκεί. Μάλιστα, πήρα το δίπλωμα και ήδη διδάσκω. Σε ό,τι αφορά στο τραγούδι, ξεκίνησα να τραγουδάω μιμούμενη αυτό που άκουγα στη «Διπλή ζωή της Βερόνικα». Σε αυτό το soundtrack είχε κάτι ψηλές που όπως μου λένε οι δικοί μου τις αναπαρήγαγα.

 

Στην πρώτη σου δουλειά «Τα Μολύβια - Κομάντος» έχεις ασχοληθεί πραγματικά με τα πάντα…
Ας πούμε πρώτα για τη δημιουργία, τη σύλληψη. Αυτό είναι μάλλον το πιο ωραίο κομμάτι της παραγωγής γιατί είσαι… χαμένος. Δε σκέφτεσαι. Ενώ αντίθετα όταν ασχολείσαι με το artwork σκέφτεσαι. Στη σύλληψη έρχονται πρώτα οι στίχοι, η μουσική ή η ενορχήστρωση. Στο πρώτο κομμάτι που έγραψα μου «φανερώθηκε» πρώτα η ενορχήστρωση και μετά σκέφτηκα τους στίχους και τη μουσική. Πέρυσι που έγραψα τα περισσότερα κομμάτια είχα ταυτόχρονα και μαθήματα βιολιού για το δίπλωμά μου. Έτσι σκεφτόμουν «πότε είναι η πρώτη άνετη ημέρα;». Για παράδειγμα, η Τετάρτη. Θα ξημέρωνε λοιπόν αυτή η ωραία Τετάρτη θα σηκωνόμουν από νωρίς και έμενα μέσα στο δωμάτιό μου όλη μέρα για να χτίσω το κομμάτι. Έγραφα το πρώτο βασικό όργανο που ήταν ή όλα τα κρουστά του σπιτιού μου, κατσαρόλες, τενεκέδες, γραφεία, τα πάντα και το ενορχήστρωνα εκείνη τη στιγμή. Μέχρι το απόγευμα είχε τελειώσει πια σαν κομμάτι. Την ίδια μέρα θα έκανα και κάποιες μίξεις. Το τελικό στάδιο το έγραψα στο studio, όμως στην κανονική του μορφή το cd το έφτιαξα στο σπίτι. Το artwοrk έγινε αφού ολοκληρώθηκαν και τα 10 κομμάτια.

 

molyvia-komandosΤι είναι ακριβώς τα «Μολύβια Κομμάντος». Τα ανακαλείς σε καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης;
Ανατρέχω στη σκέψη τους. Όχι στο να ακούσω τα ίδια. Το συνειδητοποιώ διότι όταν νιώσω πως απειλούμαι θέλω να βρεθώ μέσα σε αυτό που έστησα σαν «Μολύβια – Κομάντος». Είναι σαν ένα σπίτι που έχει μέσα τις πρώτες μου παιδικές αναμνήσεις και τα πρώτα μου χρόνια σαν ενήλικη. Αντιπροσωπεύουν μια πολύ συγκεκριμένη προσωπική ενότητα. Το πως σιγά - σιγά έφυγα από την παιδική ηλικία και ταυτόχρονα και ορισμένες εξελίξεις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές που τις βίωσα προσωπικά και όχι σαν ιστορίες από τα παλιά.

 

Ασχολείσαι και με άλλα είδη τέχνης εκτός από τη μουσική;
Με το Κολάζ. Ζωγραφίζω όμως και μπλουζάκια. Υπήρξε ένα διάστημα που έφτιαχνα μπλουζάκια για φίλους μου. Αν φτιάξω cd σε κάποιο φίλο θα φροντίσω να του κάνω και ένα πακέτο που θα έχει επάνω μικρά πραγματάκια, φτιαγμένα. Επίσης φτιάχνω κοσμήματα με κουμπάκια, γιατί η γιαγιά μου έδωσε ένα κουτί γεμάτο με κουμπιά και έχω και ένα άλλο γεμάτο με κλωστές.

 

Η καταγωγή σου από που είναι;
Ο μπαμπάς είναι από ένα χωριό κοντά στα Τρίκαλα. Η μαμά γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά ο μπαμπάς της είναι από την Ήπειρο (Αργυροχώρι) και η μαμά της από την Εύβοια. Στο χωριό μου στην Ήπειρο δεν έχω πάει ποτέ, αλλά αν μου ζήταγες να σου διαλέξω μια μουσική παράδοση από όλη την Ελλάδα, στην Ήπειρο θα κολλούσα. Αυτή είναι που με ανατριχιάζει. Αυτές οι φωνές που βγαίνουν από την άκρη της γης. Και τα κρουστά τους. Έχουν πολύ συγκεκριμένη νοοτροπία. Δεν είναι μετρημένα στο που θα πέσουν. Και αυτό σε βάζει σε ένα πολύ συγκεκριμένο μοτίβο.

 

Ποια είναι η σχέση σου με τα παραμύθια;
Διάβασα πολλά όταν ήμουν μικρή και τα αγαπάω. Έχω γράψει κι εγώ κάποια, είτε για εμένα, είτε για συνεργασίες. Κάναμε ένα παραμύθι με τα χάλκινα πνευστά της Κρατικής Ορχήστρας που το παρουσιάσαμε στον «Παρνασσό». Είχα γράψει τα κείμενα και έκανα την αφήγηση. Σου εκμυστηρεύομαι ότι τελικά μάλλον αυτό είναι που θα ήθελα να κάνω ίσως και επαγγελματικά. Μουσικά παραμύθια, να φτιάχνω εκπαιδευτικά προγράμματα που να έχω γράψει κείμενα και μουσική. Πίσω από ένα στρώμα αφήγησης και διήγησης για παιδιά και για πιο μεγάλα παιδιά, όπου θα υπάρχει και ένα δεύτερο νόημα…

 

nefeli_liouta4Ακούγοντας την εισαγωγή από το «Ρε και το Μι από την Ηρεμία» μου ήρθε στο νου το «Lights» των Archive.
Όντως πολύ αγαπημένο κομμάτι. Εντύπωση μου κάνει.

 

Στη συνέχεια εισπράττω φολκ επιρροές και ανακάλεσα την εικόνα της Lorenna McKennit. Πόσο μακριά είμαι από τις δυτικές επιρροές σου;
Αυτό έρχεται ως αποτέλεσμα, αφού μεγάλωσα ακούγοντας όχι μόνο ελληνόφωνη μουσική. Για παράδειγμα, οι Archive αντιπροσωπεύουν τα 6 χρόνια του σχολείου. Ήταν από τις πολύ αγαπημένες μου μπάντες. Τους είδα και τρεις φορές live. Μαζί με του Porcupine Tree επίσης πολύ μεγάλη αγάπη τότε, τους Portishead και άλλα συγκροτήματα. Ίσως επειδή και οι μπάντες που κατά καιρούς συμμετείχα ήταν αγγλόφωνες, το έχω βιώσει πολύ έντονα όλο αυτό και ασυναίσθητα όταν πάω να γράψω μου έρχονται όλες αυτές οι αναφορές. Δεν μπορώ να τα διαχωρίσω και να πω «τώρα θα βάλω λίγο δυτική μουσική, λίγο από Lorenna McKennit και εδώ λίγο από Ηπειρώτικες φωνές». Έρχονται όλα μαζί κατευθείαν.

 

Έχεις εργαστεί και ως δημοσιογράφος στο πολιτιστικό τμήμα της Ελευθεροτυπίας. Ποια είναι η γνώμη σου για το επάγγελμα;
Νομίζω ότι θα έπρεπε να είναι πρώτα λειτούργημα και μετά επάγγελμα. Πήγα στην Ελευθεροτυπία στη «χρυσή» εποχή της. Ήταν ακόμα ο κύριος Δημήτρης Γκιώνης. Είχα διαβάσει όλα του τα βιβλία. Τώρα, πως συνδέθηκα με τον χώρο; Την αφορμή μου έδωσε ένα πρόγραμμα στο σχολείο που μας ζητούσε να εργαστούμε εθελοντικά στο χώρο που θέλουμε να ακολουθήσουμε επαγγελματική σταδιοδρομία. Εγώ, δημοσιογράφος ήθελα να γίνω. Αυτό ήταν το όνειρό μου. Να γράφω για συναυλίες, σινεμά, την τέχνη. Από το σχολείο όμως με έστειλαν σε έναν εκδοτικό οίκο στο Κορωπί που έβγαζε ένα περιοδικό για μόδα. Είχα απελπιστεί. Έτσι πήρα μόνη μου τηλέφωνο στην Ελευθεροτυπία και ζήτησα αυτό που ονειρευόμουν. Η συμφωνία ήταν ότι θα καθόμουνα στο γραφείο, θα έβγαζα καμιά φωτοτυπία αν χρειαζόταν, τέτοια πράγματα. Και πως έγινε μια μέρα, ο Γιώργος Βιδάλης που έτυχε να είναι στο πόδι του Γκιώνη, μου λέει «στο Ηρώδειο έχει συναυλία με τους Sumi Jo και Jose Carerras. Θέλεις να πας και να γράψεις;» Φυσικά και πήγα, έγραψα, το κράτησε και τον ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό. Μετά μου έδωσαν και πρωτοβουλίες. Έγραψα για συναυλία του Γιάννη Αγγελάκα, του Θανάση Παπακωνσταντίνου… Όλα αυτά για δύο καλοκαίρια. Τους αγάπησα όλους πάρα πολύ με έκαναν να θέλω ακόμη να το κάνω αυτό, να γράφω δημοσιογραφικά κείμενα για τη μουσική και την Τέχνη. Ο Βασίλης Ρούβαλης, η Ναταλί Χατζηαντωνίου, όλοι τους. Δεν μπορώ να περιγράψω το τι στεναχώρια έχω που «έκλεισε» η «Ελευθεροτυπία». Είναι σαν να πέθανε ένας συγγενής μου.

 

Η Νεφέλη γιατί… Walking Undercover;
Γιατί στην αρχή έκανα μόνο διασκευές. Είχα ανοίξει μια σελίδα στο myspace και είπα «Αφού είναι covers…» βρήκα ένα όνομα που μου έκατσε ωραία. Είχα ανεβάσει μια διασκευή στο «Teardrop» των Massive Attack. Η διασκευή ήταν καλή, αλλά δεν είχα σωστή προφορά. Άλλη μία διασκευή στο «Bells for her» της Tori Amos είναι η αγαπημένη μου. Αργότερα μου γεννήθηκε η επιθυμία να γράψω δικά μου τραγούδια, αλλά είχα πια το συγκεκριμένο προφίλ. Για εμένα το «Nefeli Walking Under Cover» εκφράζει το ότι είμαι ένας άνθρωπος με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, που κάνω όμως και άλλα πράγματα. Κάποια τα κάνω φανερά, κάποια τα κάνω υπό κάλυψη, όχι ύπουλα, αλλά δε σου τα πετάω και άμεσα. Ψάξε λίγο να τα ανακαλύψεις...

 

* http://www.myspace.com/nefeliathens