john_foxx_moog_lightsΟι παλιότεροι τον θυμούνται ίσως από τους συνθετικούς ποπάδες Ultravox, ένα Βρετανικό συγκρότημα που έγραψε ιστορία- τέλη ’70 με αρχές ’80- και πρόσφερε μερικά νεοκυματικά άλμπουμ όπου πανκ, γκλαμ, ελεκτρόνικα ακόμη και ρέγγε μπερδεύονταν γλυκά προς τέρψιν των νεολαϊστικών μαζών. Οι Ultravox ήταν ευπώλητοι χωρίς να ξεπέφτουν σε κλισαρισμένες εκδοχές ήξεραν, όμως, πώς να σκοράρουν σε εμπορικό επίπεδο χωρίς να χάνουν  την μουσικής τους ποιότητα. Η αποχώρηση του John Foxx μετά το τρίτο τους δίσκο αφυδατώνει δημιουργικά το γκρουπ δίνοντας την δυνατότητα στον Άγγλο μουσικό να ακολουθήσει μια εξαιρετική σόλο καριέρα. Μια σειρά προσωπικά άλμπουμ, με αποκορύφωμα το Cathedral Oceans και ένα ιστορικό στούντιο στο Ανατολικό Λονδίνο ένθα συνωστίζονταν όλη η μουσική ελίτ των 80’s δεν στάθηκαν ικανά να αποτρέψουν τον Foxx ώστε να παρατήσει τα πάντα και να χρηματίσει σαν γκράφικ καλλιτέχνης που είχε αρχικά σπουδάσει. Έκτοτε, συνδυάζει μουσική και εικαστικά σε ίσες ποσότητες. Αφορμή για τούτη τη συνέντευξη είναι η τελευταία μουσική δουλειά του με τον Benge- σαν John Foxx And The Maths - The Shape Of Things.

Πες μας για το Systems of Romance που θεωρείται από πολλούς σαν το πρώτο σύνθι-ποπ άλμπουμ και ως τέτοιο επηρέασε αρκετές από τις μπάντες που ακολούθησαν.
Ήταν η εποχή που μπορούσε πια ο καθένας να αποκτήσει εύκολα ένα συνθεσάιζερ. Πιστεύω πως η μουσική του ’60 μπόρεσε να υπάρξει λόγω του ότι καθένας μπορούσε να έχει πρόσβαση σε μια φτηνή κιθάρα. Είχα την αίσθηση πως και με τα συνθεσάιζερ, που ήταν προσιτά στον καθένα, θα μπορούσαμε να έχουμε ένα παρόμοιο αποτέλεσμα. Δεν υπήρχε τότε πλήρως ανεπτυγμένη γλώσσα για τα συνθεσάιζερ. Μέχρι το 1975/6 νέα μουσική με τα όργανα αυτά είχαν δημιουργήσει ίσως μόνο οι Kraftwerk, οι Tangerine Dream και οι Neu! στη Γερμανία. Κατάλαβα επίσης ότι αυτές οι μπάντες δεν έγραφαν τα τραγούδια τους με τον τρόπο που τα γράφαμε εμείς στην Αγγλία. Εμείς είχαμε κάτι ιδιαίτερο, κάτι δικό μας που θα μπορούσαμε ίσως να προσθέσουμε σ’αυτό το νέο είδος που γεννιόταν.

 

Πίστευα επίσης πως ήταν σημαντικό να δημιουργήσουμε ένα είδος ευρωπαϊκής μουσικής χωρίς αμερικάνικες επιρροές. Η κουλτούρα αυτή ήταν τότε πολύ δυνατή. Βλέπεις εκείνη την εποχή κάθε συγκρότημα προσπαθούσε να μιμηθεί την αμερικάνικη μουσική. Ακόμα και το βρετανικό πανκ ήταν μίμηση αμερικάνικων συγκροτημάτων όπως οι Ramones και οι New York Dolls. Παρόλο που και σε μένα άρεσαν αυτά τα συγκροτήματα, το θεωρούσα όλο αυτό θλιβερό - σήμαινε πως ήμασταν δευτεροκλασάτοι. Είχαμε χάσει την επαφή με την ίδια την κουλτούρα μας. Πίστευα πως ήταν σημαντικό να το διορθώσουμε αυτό, για χάρη της ίδιας της ταυτότητάς μας. Έπρεπε να μάθουμε ποιοι είμαστε, αντί να είμαστε απλά μια φτωχή απομίμηση κάποιου άλλου. Πρέπει να ξεκαθαρίσω εδώ ότι δεν είμαι καθόλου αντιαμερικανός. Είχα απλώς την περιέργεια να ανακαλύψω ποιοι θα μπορούσαμε να είμαστε, ως Ευρωπαίοι, σ’αυτή τη σύγχρονη εποχή. Για να γίνει αυτό, ήταν απαραίτητο να ξανα-ανακαλύψουμε τη λαϊκή μουσική, χωρίς την αμερικάνικη επιρροή. Να δούμε πώς θα ακουγόμασταν αν η Αμερική δεν είχε υπάρξει ποτέ.

 

foxx_and_the_mathsΈπρεπε να δω την Ευρώπη με το σωστό τρόπο: Τις ταινίες, τη μουσική, τις ιστορίες, τις πόλεις, την ιστορία, την Τέχνη. Έχουμε, φυσικά, όλοι οι Ευρωπαίοι, έναν εξαιρετικά πλούσιο και δυνατό πολιτισμό- τουλάχιστον τόσο δυνατό και ωραίο όσο ο αμερικανικός- και πολύ πιο βαθύ, με μεγαλύτερη ευρύτητα, πιο παλιό. Όπως όλοι ξέρουμε, στην Ευρώπη γεννήθηκε όλος ο δυτικός πολιτισμός.

 

Ποια εμπειρία αποκόμισες από τη δουλειά στο στούντιο σου -The Garden- όπου και ηχογράφησες τη crème de la crème της μουσικής σκηνής του ’80;
Το στούντιο φτιάχτηκε για δική μου χρήση, αλλά έγινε αμέσως δημοφιλές –όλοι εκείνοι που η μουσική τους μου άρεσε έμοιαζε να θέλουν να ηχογραφήσουν εκεί - Siouxie και The Banshees, The Cure, Depeche Mode, Brian Eno, Nick Cave, Erasure, Trevor Horne, Heaven 17, Tina Turner, Colourfield, Julian Cope και πολλοί άλλοι. Θυμάμαι ότι είχε χρειαστεί να αρνηθώ στους Cocteau Twins επειδή η Siouxie ήταν εκεί για δύο μήνες δουλεύοντας για ένα δίσκο. Εκείνη την εποχή ήταν το πιο επιτυχημένο στούντιο στο Λονδίνο. Στο τέλος έφτασα στο σημείο να μην μπορώ να ηχογραφήσω εκεί και έπρεπε να κλείνω άλλα στούντιο, κάτι που ήταν γελοίο. Πρόσφατα, συγκροτήματα όπως οι Arctic Monkeys, Florence And The Machine και οι The Horrors έκαναν ηχογραφήσεις εκεί –παραμένει ένα από τα καλύτερα στούντιο στο Λονδίνο.

 

Μετά το τέταρτο σόλο δίσκο σου εγκαταλείπεις τη καριέρα σου στην ποπ μουσική- πουλάς το στούντιό σου και επιστρέφεις στην παλιά σου δουλειά σαν γκράφικ καλλιτέχνης. Γιατί αυτή η δραστική αλλαγή;
Από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 είχα απογοητευτεί από τη μουσική στο Λονδίνο. Δεν υπήρχε αληθινή αντεργκράουντ σκηνή. Χωρίς αυτήν, η μουσική γρήγορα πεθαίνει. Δεν υπάρχει επόμενη γενιά. Είχα ξεκινήσει σαν εικαστικός καλλιτέχνης, κι έτσι αποφάσισα να επιστρέψω σ’αυτό, για να βεβαιωθώ πως δεν κορόιδευα τον εαυτό μου. Να δω αν είχα καθόλου ταλέντο. Πολύ γρήγορα πήρα πολλές παραγγελίες από εκδότες, δούλευα μεταξύ Νέας Υόρκης και Λονδίνου, και τελικά έφτασε να με αντιπροσωπεύει ο πιο ισχυρός ατζέντης στον κόσμο – ο Andrew Wylie, που αντιπροσωπεύει συγγραφείς όπως ο Burroughs, ο Mailer, ο Ballard, σχεδόν κάθε συγγραφέας με κάποια αξία. Ήμουν ο μόνος εικαστικός καλλιτέχνης με τον οποίο δούλεψε ποτέ. Ήταν μια συναρπαστική εποχή, κι όλα αυτά ήταν μια μεγάλη έκπληξη για μένα.

 

Ήταν το «αντεργκράουντ» -τότε- House και Detroit Acid μια έμπνευση για την επιστροφή σου;
Οπωσδήποτε. Συνειδητοποίησα ότι είχαμε να κάνουμε και πάλι με αληθινή αντεργκράουντ μουσική. Κάτι δυναμικό και ζωντανό, και που δεν έμοιαζε καθόλου με τη φτωχή ποπ μουσική της εποχής. Ήταν ηλεκτρονική, και ήξερα ότι αυτή η μουσική θα τα άλλαζε όλα. Έτσι ένιωσα υποχρεωμένος να πάρω κι εγώ μέρος.

 

Eίναι το Cathedral Oceans ένα project που οικοδομείται συνεχώς επί 20 χρόνια- έργο ζωής για τον John Foxx;
Είναι σίγουρα ένα πολύ προσωπικό έργο. Μια ακόμα προσπάθεια επανάκτησης της κουλτούρας και της μνήμης. Μια συνέχιση των αρχαίων μορφών μουσικής και τέχνης που προορίζεται να αναπτυχθεί σε μεγάλη κλίμακα μέσω της αρχιτεκτονικής, σαν μια ορατή μορφή δημόσιας μνήμης. Χρησιμοποιεί αρχαία ελληνικά και ρωμαϊκά γλυπτά και αστικές εικόνες από πολλές πόλεις και εποχές, σε ένα νέο ψηφιακό πλαίσιο. Περιέχει όλα όσα θεωρώ δυνατά και ζωτικά ως προς τη δομή, αλλά που δεν τα συνειδητοποιούμε. Όλα όσα κινούνται κάτω από την επιφάνεια εδώ στην Ευρώπη, ωστόσο είναι σχεδόν αφανή και κατά περίεργο τρόπο τα παραβλέπουμε.

 

Εκτός της μουσικής ανάφερε σε παρακαλώ τις άλλες – πολύ ενδιαφέρουσες- καλλιτεχνικές ασχολίες σου.
Ευχαριστώ. Έχω κάνει μια σειρά από εικόνες του Ήσυχου Ανθρώπου. Μια μορφή με γκρίζο κοστούμι που ζει σε μια σύγχρονη πόλη. Έγραψα μια σειρά ιστορίες για τον άνθρωπο αυτό. Όλα ξεκίνησαν όταν βρήκα ένα παλιό γκρίζο κοστούμι σε ένα μαγαζί με ρούχα για απόρους. Άρχισα να φαντάζομαι ποιος θα μπορούσε να ήταν ο προηγούμενος ιδιοκτήτης του. Στις ιστορίες το κοστούμι έχει μια δική του ζωή και συνδέεται με την πόλη. Κι η πόλη επίσης εκτείνεται μέσα σε άλλες πόλεις, κι ο χρόνος είναι το ίδιο διαπερατός. Ανεπαίσθητα όλα αλλάζουν μορφή.

 

Άρχισα επίσης πρόσφατα να ενδιαφέρομαι για το φιλμ. Το αναλογικό φιλμ και το παλιό σπιτικό σούπερ-8, τις σπιτικές ταινίες. Τα έβρισκα και πάλι σε πάγκους υπαίθριων αγορών και σε φιλανθρωπικά καταστήματα. Χάρη στην ψηφιακή τεχνολογία αυτά τα φιλμ μπορεί τώρα κάποιος να τα επεξεργαστεί, κι έπειτα να τα προβάλει σε μεγάλη κλίμακα. Έτσι τους προσφέρεται τώρα μια δεύτερη ζωή. Βέβαια πρόκειται για μια περιορισμένη πηγή. Υπάρχει μόνο ένα αντίγραφο από κάθε φιλμ. Κάποια από αυτά είναι πολύ παράξενα, σουρεαλιστικά. Οι συλλέκτες έχουν αρχίσει να αποχτούν αυτά τα μοναδικά ντοκουμέντα κι έχω αρχίσει κι εγώ να κάνω το ίδιο, και να φτιάχνω μουσική και ιστορίες για τις ταινίες. Μπορούν να είναι απέραντα μυστηριώδεις.

 

Μίλα μας για την αποδοτική συνεργασία σου με τον Benge, ήτοι John Foxx And The Maths και το Interplay, «έναν από τους πιο καλούς δίσκους που ακούστηκαν μέσα στο 2011» όπως έγραψαν κάποια μίντια.
Έχουμε ένα κοινό παρελθόν σπουδών τέχνης στην Αγγλία, κι έτσι καταλάβαμε αμέσως ο ένας τη λογική του άλλου. Άκουσα ένα δίσκο που είχε κάνει ο Benge και λεγόταν Twenty Systems. Φαινόταν να θέλει τα συνθεσάιζερ να ακούγονται σαν τέτοια, χωρίς να τα κάνει να μιμούνται άλλα όργανα ή λειτουργίες. Μου θύμισε το λόγο που είχα αρχίσει να δουλεύω κάποτε με τα μηχανήματα αυτά. Τα μοναδικά χαρακτηριστικά του ήχου τους και τις νέες δυνατότητες που πρόσφεραν. Είχαμε κι οι δυο την άποψη πως η πρώτη γενιά των συνθεσάιζερ δεν είχε ερευνηθεί ολοκληρωτικά, επειδή αντικαταστάθηκαν πολύ γρήγορα από τα ψηφιακά όργανα, -έμειναν έτσι σαν κάποια μυθική χαμένη ήπειρος. Βαλθήκαμε να εξερευνήσουμε αυτό το έδαφος. Καταλήξαμε στην αλληλεπίδραση.

 

foxx_benge_by_karbornΤο τελευταίο σου άλμπουμ, που βρίσκω ευφάνταστο φαίνεται περισσότερο μελαγχολικό και ενδοσκοπικό από τα προηγούμενα. Εχει ποπ αισθητική αλλά παράλληλα διερευνά καινούριες τεχνικές και ήχους. Είναι γι’ αυτό υπεύθυνες- εν μέρει- οι «αρχαίες» ηλεκτρονικές μηχανές;
Μα βέβαια. Αρχικά, πρόθεσή μας ήταν να κάνουμε έναν αφηρημένο ηλεκτρονικό δίσκο, αλλά τα συνθεσάιζερ έδιναν αρπέζ που είχαν ρυθμό και παρέπεμπαν σε τραγούδια. Κι έτσι απλώς τραγούδησα μαζί με τα μηχανήματα. Ήταν μια αληθινή συνεργασία μεταξύ ανθρώπων και μηχανών. Εκείνες οδηγούσαν.

 

Τέλος, θα θέλαμε να μας ενημερώσεις για τις ομιλίες σου σε διάφορα πανεπιστήμια.
Σπούδασα Τέχνη στη δεκαετία του ΄60 και είχα την τύχη να γνωρίσω ένα νέο τρόπο σκέψης και ζωής, που ή σημασία του για το έργο μου ήταν ανυπολόγιστη. Όπως είναι φυσικό, θέλω όλο αυτό να έχει μια συνέχεια. Με καλούν συχνά να μιλήσω για την Τέχνη και τα μίντια σε διάφορα πανεπιστήμια και χώρους τέχνης. Ανάμεσα σε πολλά άλλα, έχω μιλήσει στα: The Royal College of Art, The CAIXA Forum Barcelona, The Melbourne Museum of the Moving Image, The BCG Gallery στη Νέα Υόρκη, Leeds Metropolitan University, Leeds College of Music, University of Central Lancashire, Camberwell College of Art, The ICA, Bradford Museum of the Moving Image και Southampton University.