antonis-mitzelos1Στα 35 χρόνια της μουσικής του πορείας, ο Αντώνης Μιτζέλος μετρά 12 άλμπουμ με τους Τερμίτες, συνεργασίες με καλλιτέχνες όπως η Χαρούλα Αλεξίου και η Ελευθερία Αρβανιτάκη, δίσκους με ορχηστρική μουσική και αμέτρητα live. Τα τελευταία δέκα χρόνια «ψηφίζει αποχή» αφού υπογράφει ελάχιστα καινούρια τραγούδια και εμφανίζεται σπάνια στη σκηνή. Η παράσταση του στην Αρχιτεκτονική, στάθηκε αφορμή για μια ενδιαφέρουσα κουβέντα.

Να ξεκινήσουμε από την παράσταση στην Αρχιτεκτονική μιας και δεν θα είστε μόνος...
Ο Χειμώνας που έφυγε ήταν ιδιαίτερα γόνιμος για μένα, μιας και έδωσα πολλές παραστάσεις αλλά και πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Συνεργάστηκα με νέους, αξιόλογους καλλιτέχνες, όπως η Salina, η Ευτυχία Φαναριώτη, αλλά και με  συγκροτήματα όπως τους «Vertigo» και τους «Ex Animo» από τη Θεσσαλονίκη. Για περίπου δέκα χρόνια δεν έπαιζα συχνά, φέτος όμως το είχα ανάγκη, οι φίλοι μου το είχαν ανάγκη. Ήθελα λοιπόν ένα καλό φινάλε και η παράσταση στην Αρχιτεκτονική, είναι ακριβώς αυτό. Στη σκηνή συναντιέμαι με το συγκρότημα «Καθώς δεν πρέπει», τον Κώστα Γαλίτη και την  Ειρήνη Ψυχράμη. Καλεσμένοι στη βραδιά αυτή είναι η Ελεωνόρα Ζουγανέλη και ο Μπάμπης Στόκας. Με την Ελεωνόρα είχαμε συνεργαστεί πριν κάνει δίσκο, ενώ με τον Μπάμπη είμαστε φίλοι χρόνια, αλλά δεν είχαμε ποτέ τραγουδήσει μαζί. Ήρθε η ώρα! Αυτό το πρόγραμμα περιλαμβάνει τραγούδια από τους «Τερμίτες», από την προσωπική μου δισκογραφία, αλλά και τραγούδια από άλμπουμ στα οποία συμμετείχα ως συνθέτης, όπως τον «Φύλακα Άγγελο» του Γιάννη Κότσιρα και το «Μένω εκτός» της Ελευθερίας Αρβανιτάκη. Θα παίξω όμως και καινούρια τραγούδια.

 

Άρα γράφετε μουσική, δουλεύετε καινούρια τραγούδια;
Την τελευταία δεκαετία η έκδοση ενός δίσκου δεν αποτελεί προτεραιότητα για μένα, αλλά τραγούδια βεβαίως και γράφω, η δημιουργία δεν σταματά. Δίχως υπερβολή μπορεί να έχω έτοιμα και 2500 χιλιάδες τραγούδια. Θέλω πολύ να τα μοιραστώ, να φτάσουν στον κόσμο, γιατί δεν τα γράφω για μένα και τους φίλους μου. Όσο περνάει ο καιρός, γεννιέται συνεχώς κι άλλο υλικό και όλο αυτό καταλήγει βάρος μέσα μου. Γι’ αυτό και σκοπεύω να κυκλοφορήσω μια καινούρια δουλειά, δεν ξέρω όμως αν θα έχει 6 ή 12 τραγούδια, ούτε και πότε θα κυκλοφορήσει. Αυτό το καλοκαίρι πρέπει να στρωθώ στη δουλειά!

 

Γιατί λοιπόν αφού έχετε τόσο πλούσιο υλικό στο συρτάρι τα τραγούδια που κυκλοφορούν τελικά είναι πολύ λίγα σε σχέση με τον αριθμό που αναφέρατε;
Τα τελευταία χρόνια απέχω συνειδητά από την εναπομένουσα δισκογραφία. Νιώθω πια πως η κοινωνία δεν σέβεται του δημιουργούς. Οι τραγουδιστές έχουν βγεί τόσο μπροστά, που οι δημιουργοί δεν αναφέρονται καν. Ακούς ραδιόφωνο και νομίζεις πως τα τραγούδια φύτρωσαν... Βεβαίως δίνω το παρόν με ένα δυο τραγούδια το χρόνο, όπως με το «Κόψε και μοίρασε» που ερμήνευσε η Ελεωνόρα Ζουγανέλη, σε στίχους Λίνας Δημοπούλου και παλιότερα με το «Πες μου Θάλασσα» που ερμήνευσε η Άλκηστις Πρωτοψάλτη σε στίχους της Ελένης Ζιώγα. Όμως η ποιότητα της παραγωγής ενός δίσκου έχει πέσει κατά 90%, αφού δίνονται πια ελάχιστα χρήματα. Όταν έχεις δουλέψει κάτω από άλλες συνθήκες όταν είχες τη δυνατότητα να πειραματιστείς, να ξοδέψεις και κάτι παραπάνω με σκοπό το καλύτερο αποτέλεσμα, δύσκολα μπαίνεις τώρα σε αυτό το φθηνό -από πολλές απόψεις- παιχνίδι. Θέλω τα τραγούδια μου να ηχογραφηθούν σωστά, όπως τους αξίζει.

 

antonis-mitzelos2

Στην προσωπική σας ιστοσελίδα, www.mitzelos.gr συστήνετε ως συνθέτης, κιθαρίστας, ενορχηστρωτής και τραγουδιστής. Με τον στίχο γιατί δεν ασχοληθήκατε, γιατί δεν δοκιμάσατε;
Εύλογη ερώτηση. Δεν μετέχω της δόνησης του λόγου όμως,  μετέχω της δόνησης της μουσικής, η σύνθεση είναι ο δικός μου δρόμος. Με την ενορχήστρωση ασχολήθηκα γιατί κάποιος έπρεπε να το αναλάβει αυτή τη δουλειά, ενώ με το τραγούδι  καταπιάστηκα σχετικά πρόσφατα. Παλιότερα ούτε που μου πέρναγε από το μυαλό.

 

Καινούρια μουσική πρόταση για σας υπάρχει;
Ασχολούμαι πολύ με το διαδίκτυο και παρακολουθώ τη δουλειά πολλών νέων καλλιτεχνών και συγκροτημάτων στο You Tube. Υπάρχουν πιτσιρικάδες που κάνουν εξαιρετική δουλειά και αναφέρομαι σε παιδιά 16 ετών, 18. Νιώθω ότι στη μουσική το καινούριο έρχεται από τα πολύ νέα παιδιά, που τώρα «ψήνονται».

 

Ξεχωρίζετε κάποιους από τους νέους καλλιτέχνες; 
Αναγνωρίζω πως υπάρχουν καλές φωνές που μπορούν να ερμηνεύσουν από Τσιτσάνη μέχρι Τερμίτες. Νομίζω όμως πως το ζήτημα δεν είναι τι μπορείς να τραγουδήσεις, αλλά τι επιλέγεις τελικά να τραγουδήσεις. Θέλω ως δημιουργός, αλλά και ως άνθρωπος που αγαπά τη μουσική να διακρίνω το στίγμα ενός καλλιτέχνη, να καταλάβω ποιον δρόμο θέλει να ακολουθήσει. Πολλοί νέοι καλλιτέχνες προσπαθούν να μας δείξουν τι μπορούν να κάνουν γενικά, ενώ πρέπει να επιμείνουν στο ειδικά.

 

Δεν είναι λογικό να ψάχνονται, να δοκιμάζουν διαφορετικά πράγματα και να προσπαθούν να βρουν το κοινό τους;
Δεκτό. Αλλά η άποψη «τα λέω όλα καλά» είναι βαθιά εγωκεντρική, γιατί ζητάς από τον ακροατή να προσέξει μόνο την φωνή σου ως το τέλειο εργαλείο. Έτσι ο τραγουδιστής μπαίνει στην αρένα της σύγκρισης, αναμετράται με τον καλλιτέχνη που πρωτοερμήνευσε κάποιο μεγάλο τραγούδι και συνήθως χάνει τη μάχη. Για να μην θεωρήσετε όμως ότι αποφεύγω να αναφερθώ σε ονόματα, μου αρέσει πολύ η Ελεωνόρα Ζουγανέλη, ο Πάνος Μουζουράκης και η Salina. Πολλοί συνάδελφοι μου έχουν πει τα καλύτερα για τη Νατάσσα Μποφίλιου, αλλά δεν την έχω δει στη σκηνή. Μόνο εκεί μπορώ να σχηματίσω ολοκληρωμένη άποψη και όχι απλά ακούγοντας το δίσκο.

 

Μιας και αναφερθήκατε στην ήττα... θέλω το σχόλιο σας για την πολιτική πραγματικότητα της χώρας.
Έχω πολλά νεύρα και δεν το κρύβω. Οι πολιτικοί λένε στον κόσμο τα ψέματα της αρκούδας, ενώ έχουν διαλύσει υγεία, παιδεία και έχουν φέρει σε απόγνωση συνταξιούχους και ανέργους. Για μένα δεν υπάρχει ακυβερνησία. Οι τραπεζίτες και οι φίλοι τους κυβερνούν μια χαρά. Το πολιτικό σύστημα της χώρας «καίγεται» για το αν και πότε οι ξένες τράπεζες θα πάρουν τους τόκους τους, δεν βλέπω όμως να νοιάζονται για το λαό.

 

Πως βλέπετε την άνοδο της Αριστεράς και το ενδεχόμενο να σχηματίσει ακόμη και κυβέρνηση μετά τις εκλογές του Ιουνίου;
Δεν υπάρχει προοπτική, δεν υπάρχει διέξοδος ούτε αριστερά ούτε δεξιά. Ένας προσεκτικός παρατηρητής θα διαπιστώσει ότι οι περισσότεροι ηγέτες της χώρας μας έχουν σπουδάσει στα ίδια πανεπιστήμια, είχαν τους ίδιους καθηγητές, έμαθαν τα ίδια πράγματα. Τι πραγματικά μας απασχολεί είναι το ερώτημα: ο θάνατος, ή αν το χέρι που θα μας σκοτώσει είναι αριστερό ή δεξιό; Ιδανικά, αν μπορούσαμε να διαγράφουμε τις έννοιες Κομμουνισμός, Καπιταλισμός, Σοσιαλισμός, δανεισμός και γενικά ότι τελειώνει σε – ισμός, κάτι θα μπορούσε να γίνει, ίσως ένα restart!

 

Επανεκκίνηση και σε προσωπικό επίπεδο;
Τον Χειμώνα που πέρασε, έδωσα αρκετές παραστάσεις, κάτι που δεν συνήθιζα τα τελευταία χρόνια. Δεν αναζήτησα παλιούς συνεργάτες, αλλά γνώρισα νέα παιδιά, δουλέψαμε και το αποτέλεσμα με δικαίωσε. Τώρα, σκέφτομαι ακόμη να βγάλω και δίσκο, οπότε σίγουρα μιλάμε για μια δημιουργική περίοδο, για προσωπική επανεκκίνηση δεν ξέρω. Μεγάλη κουβέντα...